Te koop aangeboden

Woonkamer op de kop #1

Sinds een week eten we aan onze tuintafel. Niet omdat het zulk prachtig weer is, maar omdat-ie gezellig binnen staat. Langzaamaan verdwijnen de meubels uit onze woonkamer en schuiven we ons tuinmeubilair naar binnen. We gaan onze woonkamer aanpakken. Alles eruit, alles opknappen en vervangen. We zijn eraan toe. Al een tijd lang kijken we om ons heen. Wat vinden we allebei mooi? Op een stille zaterdag bezochten we al eens een woonboulevard om inspiratie op te doen en de laatste weken gingen we los. Wat hebben we een woonwinkels afgestruind. Steeds meer werd duidelijk waar we samen blij van worden. Nu zetten we door en onze nieuwe woonkamer krijgt in gedachten steeds meer vorm. Klaar voor de start. 

Voordat we orders geven aan schilders, vloermeneren en meubelleveranciers is het misschien goed om eens te kijken wat ons huidige meubilair doet. Lang leve Marktplaats. Op een zondagmiddag maakt Man foto’s van alle afzonderlijke meubelstukken en plaatst ze op Marktplaats. Nog diezelfde avond arriveren de eerste bezoekers.

Harry en Evelien uit Raalte aanschouwen onze salontafel en meidenkast en 'zagen dat het goed was'. Hoewel, Harry heeft meer oog voor PSV op tv. Gelukkig houdt vrouwlief hem bij de les: “Harry, wel even ter zake blijven!" Evelien wil ook de eettafel wel hebben, maar die gaat helaas niet bij ze passen. Ze zijn net kleiner gaan wonen. Met een heuse vrachtwagen rijden ze een dag later de straat in. Harry raust 'm enigszins lomp achteruit de dam op. Rustig aan Harry! Maar alles komt goed, dankzij de bezielende leiding van vrouw Evelien. Salontafel en meidenkast: check!

Wordt vervolgd ...

Eerste lentedag

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #7

 

Met de juiste sokken in de juiste schoenen wandel ik nog weer eens een rondje. Het is prachtig weer, de eerste lentedag lijkt een feit. Al snel kan m’n jas uit. Wat fijn, die zon! De pijn in mijn kuit is wat minder aanwezig. Is het eind van de blessure misschien in zicht? Ik hoop het maar. Want het is heerlijk dat de temperatuur oploopt, maar mijn ongeduld doet dat ook. Ik kom menig hardloper tegen of word er door een ingehaald. Het liefst zou ik ze achterna roepen: ik ben ook een hardloper hoor. Echt, het is heerlijk weer om een uur te wandelen, maar wat zou het fijn zijn om weer lekker te rennen. Eens kijken wat de fysio er morgen van zegt.

Balen en blaren bovendien

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #6

 

Het hardlooploze bestaan zint me helemaal niks, maar dat was u vast al opgevallen. Mijn geduld wordt ernstig op de proef gesteld, bovendien heb ik van nature niet zoveel van dat goedje. Natuurlijk kan ik wel wat voordelen van het niet-mogen-hardlopen opnoemen. Zo is het momenteel berekoud buiten. Wie zit er dan te wachten op een rondje hardlopen? Ook levert het niet-hardlopen tijd op. Tijd die ik mooi kan gebruiken om te bloggen en dat is een leuke bijkomstigheid. Toch blog ik liever over mooie hardlooprondjes, tegenvallende intervaltrainingen of regenachtige donkere duurlopen. Dat geeft toch nét iets meer voldoening. Als Man vertrekt voor een intervaltraining, trek ik de wandelschoenen aan en maak een rondje van vijf kilometer. Ik moet toch wat. Ik wandel flink door, maar het valt me tegen. Ik baal ongelooflijk, die kuit blijft maar opspelen. En ik heb verkeerde, te dikke sokken aan, waardoor ik ook nog met twee grote blaren op de hielen thuiskom. Om chagrijnig van te worden. Maar ik heb wél een mooi plaatje van de koude witte wereld geschoten.

Dan maar wandelen

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #5

 

De tape laat los, dus ik haal 'm er helemaal af. Mag ook, van de fysio. Bovendien gaat het iedere dag een beetje beter met mijn kuit. Maar tot mijn verbazing voel ik mijn kuit, zo zonder tape, ineens weer méér. Dat had ik niet gedacht. Heeft dat tapen dan echt zoveel te betekenen? De fysio moet lachen, als ik het haar een dag later vertel. Natuurlijk biedt de tape steun! Ze masseert mijn kuit rondom de scheur en pakt 'm opnieuw in met tape. Ik krijg wat oefeningen mee voor het rekken en versterken van de kuit. Driemaal daags ‘innemen’. “En lekker blijven fietsen en wandelen”, voegt ze toe. Wat mijns inziens niets anders betekent dan: GIJ ZULT NIET HARDLOPEN.

Running Man

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #4

Man loopt natuurlijk gewoon door, da’s logisch. Vandaag gaat hij voor een lange duurloop van 15 kilometer. Ik baal enorm dat ik niet kan. Om toch een beetje in beweging te zijn, fiets ik met hem mee. Fietsen gaat prima met mijn geblesseerde kuit. Ik werp me voor de gelegenheid op als fotograaf en schiet mooie plaatjes. De route is prachtig. Ook maak ik filmpjes van de Running Man, zodat hij thuis eens rustig kan kijken hoe hij zelf loopt.

Geduld

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #3

Het lijkt mee te vallen met mijn kuit, de pijn neemt af. Alleen het traplopen naar beneden doet zeer en de pas versnellen, het afzetten, is nog gevoelig. Ik hoop zo dat het geen vier tot zes weken gaat duren, zoals alle onheilspellende berichten op internet over scheuren en zweepslagen in de kuit zeggen. Als je niet mag hardlopen, wil je zo ontzettend graag wél hardlopen. Ik kan echt niet wachten tot ik weer kan en mag. Geduld is het grote toverwoord. Maar het is net alsof je helemaal dichtslibt als je niet hardloopt. Dikke onzin natuurlijk, maar het voelt niet fijn.

De fysio wisselt de roze tape voor een groene variant. De tape ondersteunt wel wat, het gewone lopen gaat makkelijker. Ze begrijpt mijn ongeduld maar laat toch nog even terloops die ‘vier-tot-zes-weken’ vallen. Dat heb ik gewoon maar niet gehoord. Ik hoop dat ik in de helft van die tijd, of minder nog, weer startklaar ben voor een mooi lopie.

Mijn eerste 15 km

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #2

Zo vlak na de zomervakantie begon het te kriebelen. Zouden Man, ook hardloper, en ik niet eens onze grenzen verleggen en ons opmaken voor de Zwolse Halve Marathon (ZHM) van 2017? Ieder jaar spelen we wel even met die gedachte, maar een daadwerkelijke stap in die richting hebben we nooit gezet. Misschien toch - voor een keer - een mooi doel? Meedoen voor de fun én natuurlijk voor de Zwolse gezelligheid, maar ook om ons op die manier wat verder te ontwikkelen in het hardlopen. Stilstand is achteruitgang. Maar dik 21 kilometer is wel een heel eind. Vind ik dat leuk? Wil ik dat wel?

We wikten en wogen en besloten op een goeie dag om ervoor te gaan. We namen ons voor elke maand 1 kilometer aan de duurloop toe te voegen en ons straks in maart 2017 aan te sluiten bij een hardloopclub, die zich richt op het trainen voor de ZHM. Zo geschiedde. De uitbreiding van de 10-kilometerloop ging voorspoedig. Op een dag liep ik zomaar 15 kilometer (11 januari/1:28:53/05:55). Dat ging natuurlijk niet helemaal vanzelf en zeker niet heel hard, maar wat was ik trots! Een dikke week later deed ik een tweede poging. Die mislukte jammerlijk. Na 12 kilometer was ik kapot en hield ik het voor gezien (20 januari/1:11:22/5:57). 

En toen kreeg ik vleugels! De derde poging ging als een speer, voor mijn doen dan (25-1/1:26:02/5:44). Ik ben onderweg zelfs nog gestopt voor het maken van een foto voor bij mijn statistieken van PolarFlow. Euforie alom.

Na dit persoonlijk succesje ging ik drie dagen later voor een korte tempotraining. Vijf kilometer, die moest ik nu toch wel in een flink tempo kunnen lopen? Ik ging als een gek van start en het laat zich raden, na 3 kilometer (5:11/5:14/5:29) kreeg ik kotsneigingen en snakte ik naar adem. Mijn hartslag had ook z'n maximum bereikt. Kilometer nummer 4 en 5 moest ik maar rustig aan doen. Toch herstelde ik in de 4e kilometer (6:06) sneller dan ik dacht en daarom trok ik de 5e kilometer alsnog alles uit de kast (5:08). (28 januari/27:19/5:26). De tempotraining werd zo onbedoeld een pittige intervaltraining. Het gaf in elk geval een goed gevoel om m'n grenzen op te zoeken. Alles voor een goede aanloop naar de ZHM! Maar voorlopig dus eerst verplichte rust.

Pijnlijk sprintje

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #1

Daar lig ik dan, op mijn buik op de tafel bij de fysiotherapeut. Het oordeel: een scheurtje in de bovenliggende kuitspier. Met een vakkundig met fuchsiaroze tape ingepakte kuit verlaat ik even later het pand. "Over twee dagen terugkomen en vooral even niet hardlopen", is het devies. Dat laatste was me een dag eerder al pijnlijk duidelijk geworden. Het was een gewone werkdag, ik liep op de boulevard van de school waar ik werk. Om niet door het beeld te lopen van de camera van de fotograaf trok ik een kort sprintje, omdat het betreffende spontane fotomoment maar van korte duur zou zijn. Slechts een kleine versnelling van de pas en krrgggrg ... Het schoot me niet alleen in de kuit maar ook door mijn hoofd: dat hardlopen kun je voorlopig wel schudden.

Bijna vier jaar loop ik nu hard. Ooit begonnen met de podcast van Evy. Zij leerde mij vijf kilometer hard te lopen. Daarna zette ik door naar de zes, de acht en ten slotte de tien. Zo kabbelden de jaren voort rond de tien. Ik bracht wat variatie aan in de route en deed gemiddeld drie trainingen in de week: een duurloop van 10 kilometer, een interval- en een hersteltraining. Voor de leukigheid deed ik hier en daar mee aan een wedloop. Genoeg afwisseling, goed vol te houden en slechts nu en dan wat algehele stijfheid en stramme hamstrings. No big deals. Tot gisteren.

Museo del vino

Met een dikke knuffel en drie klapzoenen neemt ze aan het begin van de middag afscheid van ons. We hebben er een nieuwe vriendin bij: Federica Zeni, jongste telg van de beroemde gelijknamige wijnfamilie in Veneto.

Om half elf die ochtend worden Man en ik verwacht voor een rondleiding in het Museo del Vino van de familie Zeni te Bardolino. Het is een stralende zonnige ochtend en we parkeren onze auto op het erf. Het pand is bijzonder fraai gelegen met een verbluffend uitzicht over het lago di Garda. Nieuwsgierig tijgen we naar de ingang en stappen de wijnwereld van Zeni binnen. Meisje Silvia heet ons hartelijk welkom en vraagt of wij misschien de friends of Roy zijn, want die worden namelijk verwacht. Dat is leuk binnenkomen! De bijdrage van € 5 voor de rondleiding hoeven we niet te betalen. Hoe aardig. Het is natuurlijk niet nodig, maar je voelt je er wel welkom door. Silvia spreekt een woordje Nederlands en dat schept direct een band. Als ik haar later bij het wijnproeven vraag hoe dat zo komt, vertelt ze dat haar moeder uit Breda komt. Zelf is ze in Italië geboren. Die moeder snappen we wel!

Samen met twee andere Nederlanders, vader en zoon, en twee Oostenrijkers vormen we de groep voor de rondleiding. We starten in het Museo en Silvia vertelt ons alles over het uitgestrekte wijngebied Veneto, de verschillende druiven- en grondsoorten. Daarna volgt een relaas over het droogproces van druiven voor de Amaronewijnen, over vijf soorten kurken en de kwalificatiecodes DOC en DOCG. We leren veel. Vervolgens neemt Silvia ons mee naar buiten, naar een wijnveld, gelegen achter het Museo. Ze weidt uit over de geleide groei van de druivenstruiken en de zorg die aan elke struik gegeven wordt. We leren over de kleur van de wijnen en de suikers die zich omvormen tot alcohol.

Dan dalen we af naar de kelders. Een enorme ruimte, een soort ondergrondse kathedraal, strekt zich voor ons uit. Wijnvaten in allerlei soorten en maten liggen keurig opgesteld in lange rijen en op de vloer ligt een wirwar aan slangen. Aan de muur prijkt de stamboom van de familie Zeni en Silvia vertelt dat de tent momenteel door een broer en twee zussen wordt gerund en dat er gelukkig ook al nieuwe opvolgers geboren zijn. Ik schiet de ene foto na de andere. Wat een indrukwekkende ruimte is dit! Hier liggen dus al die wijnen te rijpen 'op hout', zoals dat heet. Tot slot krijgen we in de kelder een glaasje rosé spumante. Een 'jonge' wijn en hij smaakt naar fragola. Fris en fruitig.

De tour zit erop, tijd voor de proeverij. Silvia murmelt tegen ons dat ze probeert of de dochter des huizes nog even tijd voor ons heeft. Begrijpen we dat goed? Heeft ze het over een heuse meet and greet? Speciaal voor ons? En ja hoor. We zijn net wat aan het proeven, staat er ineens een dame achter ons. Iets jonger dan wij, schatten we. We maken kennis met Federica Zeni. Ze is friend van Roy en zijn vrouw; wij zijn door hem getipt over Zeni. Daar moesten en zouden we vooral een kijkje nemen. En hij heeft niets te veel gezegd. Wat een hartelijke en spontane tante is Federica! Het gesprekje begint misschien wat formeel, hoe onhandig voelt zo’n geregelde ontmoeting dan even. Maar al snel kletst madame honderduit en hebben we de grootste lol met elkaar. Alsof we elkaar al jaren kennen. Vader en zoon genieten zijdelings mee van dit tafereeltje en schuiven steeds dichterbij. Langzaam mengen zij zich ook in ons vermakelijke gesprek. Uiteraard gaat het over wijnen, maar ook over eten en restaurants in Nederland. Zoon werkt in een voornaam restaurant in Twente en doet de opleiding tot vinoloog. Al gauw komt de zakenvrouw in onze Federica naar boven en er worden namen en plaatsen genoteerd. We proeven en proeven en Frederica proeft net zo vrolijk mee. Een gezellige en smakelijke boel. Gelukkig hebben ze ook stokjes om de maag wat te vullen. Het is tenslotte nog ochtend. Ondertussen neemt meisje Silvia afscheid van ons en we bedanken haar hartelijk voor de leuke en leerzame rondleiding.

Dan gaan we over tot aanschaf van enkele flessen van dat verrukkelijke spul. Een Amarone zus en een Amarone zo, zo'n fles rosé en nog wat 'gewone' rode wijn. Vijf flessen in totaal. Vader en zoon pakken het grootser aan, die laden een kar vol met dozen van 't een en ander. Op naar de kassa. De mevrouw van de kassa slaat onze wijnen aan, overhandigt ons het bonnetje en vermeldt erbij dat we 10% korting krijgen. Da’s mooi. Federica dreutelt er ook wat omheen en Man geeft haar het geld. Ze loopt ermee naar de kassa en pakt het wisselgeld. Ze drukt het in Mans handen en terwijl hij het in zijn portemonnee stopt, zie ik ineens een groot verbaasd vraagteken op zijn gezicht. Hij vraagt mij een blik op de inhoud van zijn portemonnee te werpen en ook ik trek mijn wenkbrauwen op. Man heeft helemaal geen wisselgeld teruggekregen, maar het volledige bedrag. Asjemenou. We zien dat vader en zoon ook de 10% korting krijgen, maar ze krijgen niet zoveel wisselgeld als wij. Wat een schat, die Federica. Amici per sempre!

Onze kersverse vriendin roept dat we nog even moeten wachten met weggaan en ze rent de terug de wijnshop in. 'Ik wil nog iets meegeven voor Roy!' Ze komt terug met een niet misselijke fles Amarone, krabbelt iets op het etiket en stopt 'm in een mooi doosie. Of wij die wel even aan Roy willen geven met de hartelijke groeten van Federica. Natuurlijk willen we dat. Wat volgt is het innige afscheid. Beduusd lopen we terug naar de auto, grijnzend van oor tot oor. Vader en zoon zoenen Federica ook gedag. Haha, weten zij veel. Je ziet ze denken: 't zal er wel bij horen.

Wat een geweldig leuke ochtend, wat een mooi bedrijf en wat een fantastisch aardige vrouw. En niet alleen vanwege die prettige bijkomstigheid. Federica is de hartelijkheid ten top, van A tot Zeni.

Vijftien jaar trouwe dienst

En wéér is Twingo goedgekeurd. Met vlag en wimpel is ze ook dit jaar weer door de keuring gekomen. Al vijftien jaar rijd ik in het trouwe beestje rond en tot op de dag van vandaag zijn we goede vrienden. Trouwe vrienden. Wie of waar zou ik zijn zonder haar? Als ik het eerlijk en vooral praktisch beschouw, heb ik haar niet zo vaak meer nodig. Ze staat langdurig op stal en als ze eruit mag, maakt ze weinig kilometers. Wel wordt ze uitermate goed vertroeteld door Man. Maar zo nu en dan, bij nacht en ontij en bij wisselende werktijden is ze ons nog altijd graag van dienst. Ik moet er niet aan denken dat ze er niet meer is.

Laatst reed ik in Twingo naar yogales en uit de radio klonk De Staat van Stasse. In dit radiofeuilleton mogen luisteraars bellen als ze die dag iets bijzonders hebben meegemaakt. Ik viel midden in een gesprek met een mevrouw, die die dag afscheid had genomen van haar auto. De band met haar auto was dusdanig, dat ze een heuse afscheidsdienst voor de auto had georganiseerd. Haar Mazda 121 was altijd trouw en warm geweest, maar helaas was onlangs het motorblokje ontploft. Er was geen eer meer aan te behalen en het ging haar zeer aan het hart. Vandaar de afscheidsdienst. Mevrouw had familie, vrienden en buren uitgenodigd, er werd muziek gedraaid en zijzelf hield een toespraak, waarin ze herinneringen aan haar auto ophaalde. Een trieste doch mooie ceremonie, als dank voor de goede tijd die ze samen hadden doorgemaakt. Ik vond het ietwat gek, maar voelde tegelijkertijd ook wel sympathie, of zelfs empathie voor mevrouw. Ik kon me er, gezien mijn eigen relatie met Twingo, toch iets bij voorstellen. Dat je op een of andere manier op symbolische wijze afscheid wilt nemen, mochten de wegen scheiden. Ik luisterde aandachtig naar het verhaal van mevrouw en werd vooral nieuwsgierig naar de duur van hun relatie. Hoe lang waren zij en haar Mazdaatje bij elkaar geweest? Al snel kwam het antwoord: drie jaar. Ik proestte het uit. Drie jaar? Dat is helemaal niks in vergelijking met mij en Twingo. Wij zijn al vijftien jaar samen! Wat moet ik dan wel niet als Twingo komt te overlijden? Dan is zo’n afscheidsdienst slechts een bijkomstigheidje. Hopelijk blijft Twingo nog vele jaren onder ons, gezond en wel. Maar mocht het eens zover komen, lijkt een week van nationale rouw mij meer op zijn plaats.