Lunchen bij broer Alberto

Zoals ik al schreef in m’n vorige blog ‘Buongiorno’ gingen wij dus lunchen bij Officine Bocelli Food Court.

We lopen die middag naar de ingang van het restaurant en wie komt daar naar buiten gestormd? Broer Alberto Bocelli. Nou, wat aardig dat hij ons zelf welkom komt heten. We schudden elkaar de hand en raken aan de praat over het concert van Andrea Bocelli in 2019 en onze belevenissen daaromheen. Ik krijg de indruk dat Alberto er niet helemaal bij is met zijn aandacht. Of hij begrijpt ons helemaal niet, of hij heeft iets anders aan zijn hoofd. Het antwoord komt snel: hij moet er vandoor en en meldt dat-ie zo terug is. En dat zijn vrouw ook zo komt, zij weet alles van de wijnen. En weg is-ie. 

Binnen in het restaurant vallen we met onze neus in de Bocelli-wijnen en aanverwante hebbedingen. We kijken even rond, maar gaan eerst lunchen. De lunch is een en al zaligheid. We smikkelen en smullen en ik kan het - natuurlijk - niet laten om ook nog voor een verrukkelijk toetje te gaan. 

Met overblije smaakpapillen en gevulde buiken bekijken we vervolgens het wijnassortiment. Inmiddels is Cinzia, de vrouw van Alberto, ook gearriveerd en zij vertelt ons alles over de wijnen van de familie Bocelli. 

Even stormachtig als Alberto zojuist vertrok, keert hij ook weer terug in de zaak. Hij neemt plaats aan een hoge tafel bij de bar en verorbert een bord pasta. Mét een eigen rood wijntje erbij natuurlijk. Maar zien we daar nou ijsblokjes in z’n wijn zitten? Verhip, ja. 

Wij hebben ondertussen onze keuze aan wijn en olijfolie gemaakt en willen de boel afrekenen. We babbelen nog wat met Cinzia, en Alberto lacht en babbelt wat mee. Opeens roept hij naar zijn dochter, die ook in de zaak werkt: “Deze mensen waren bij dat ‘helse’ concert 2019 en stonden ook vast in de modder. En Matteo heeft ze eruit getrokken!” We barsten allemaal in lachen uit. Aan zijn Engels mankeert dus helemaal niks.

Buongiorno

Wij zijn op vakantie in Toscane. Het dorpje Troghi, vlak onder Florence, biedt een mooie uitvalsbasis voor tripjes in deze prachtige omgeving. Vandaag gaan we naar Lajatico. Lajatico is het geboortedorp van Andrea Bocelli en je vindt daar de - wat mij betreft en in elk geval tot nu toe - mooiste plek op aarde: het Teatro del Silenzio. 

In 2019 waren we bij het concert van Andrea Bocelli, die hoogstpersoonlijk in dit Teatro eenmaal per jaar de stilte mag verbreken. Onze belevenissen van toen heb je misschien wel meegekregen, zo niet, je vindt ze hier. 

Dit jaar gaan we niet naar zijn concert, maar we zoeken wel graag die plek nog eens op. Gewoon, omdat het er zo ontzettend mooi is. Twee dagen voor het concert moet volgens ons wel te doen zijn. Dan lopen er nog geen hordes mensen rond en krijgen we wel de reuring van de opbouw een beetje mee. 

Daarnaast willen we gaan lunchen en wijn kopen bij Officine Bocelli Food Court, Ristorante en tevens Cantina, die door de familie Bocelli en dan met name door broer Alberto en diens vrouw wordt gerund. Drie jaar terug hadden we daar gegeten met onze ter plekke nieuw verworven vrienden en het lijkt ons tof om daar nog eens met z’n tweetjes te eten. 

Andiamo. Bij het plaatsje La Sterza, van waaruit je in vijf minuten naar Lajatico rijdt, zien we het veld liggen waar we destijds voor het concert massaal moesten parkeren en in bussen naar het Teatro werden gebracht. Er rijdt nu een trekker rond en er worden paaltjes geslagen en linten uitgezet om ook dit jaar het parkeren een beetje ordelijk te laten verlopen. Nu maar hopen dat het niet weer met bakken uit de lucht zal vallen. De gevolgen daarvan zijn bekend. Blijkbaar rekenen ze dit keer op mooi en vooral stabiel en droog weer, als ze al ‘rekenen’, die Italianen nemen het niet zo nauw. 

We vervolgen onze weg de heuvels in richting Lajatico. Dan is er oponthoud. Een paar auto’s voor ons zien we een witte Tesla heel langzaam rijden met beide knipperlichten aan. Accu leeg, vermoeden wij. Da’s pech. Maar na twee bochten zien we er ineens drie paarden voor lopen. Paarden? Richting Lajatico? Met een knipperende auto erachter? Ik zeg: dat is Andrea Bocelli joh! Op Instagram zie ik regelmatig foto’s voorbijkomen dat de maestro hier in de omgeving met begeleiding paardrijdt. En aan de grijze koppen te zien, kan het bijna niet mis. Uit de Tesla gebaart een arm dat wij de stoet mogen inhalen. We gaan het zien. Het zal toch niet? 

Tuurlijk is hij het. We gieren het uit van de pret. Hoe hebben wij dit nou weer? Als we vandaag maar een half uur eerder of later waren vertrokken, of toch voor een andere dag hadden gekozen, waren ‘m gewoon niet tegengekomen. Stomtoevallig dit. We kijken elkaar aan en roepen tegelijkertijd: dit gelooft niemand! 

We rijden verder naar het Teatro. Vlak voor de ingang staat beveiliging. Helaas mogen we niet verder het terrein op vanwege de opbouw voor het concert. Jammer maar begrijpelijk. We maken rechtsomkeert en gaan op zoek naar dat ene weggetje achterlangs om toch even een blik te kunnen werpen op het Teatro in die prachtige Toscaanse heuvels. 

We keren de auto en ja hoor, wie komt ons daar tegemoet gereden? Kataklop kataklop, het zijn Andrea en consorten te paard. We stappen snel uit, Man maakt foto’s en filmpjes en ik geniet van de voorbijtrekkende stoet. Ik groet de chauffeur van de auto voor het span en hij ciao’t terug. De meneer op het paard naast Andrea groet mij vriendelijk en ik groet terug. Waarop Andrea acuut zijn hoofd buigt in mijn richting en mij ook groet. Hij zegt buongiorno tegen mij. Andrea Bocelli heeft mij gezien! Nou ja, gezien niet natuurlijk, maar hij heeft mij toch een soort van opgemerkt en begroet. Mijn dag kan niet meer stuk.

Lol en verdriet

Tussen alle lol en belevenissen door die Man en ik hadden in Londen en Verona, sijpelden ook verdrietige berichten door in onze vakantiebubbel. Zo liepen we in Hyde Park toen op mijn telefoon het bericht binnenkwam dat Jan Rot was overleden. We hadden hem de laatste maanden gevolgd in zijn columns en op social media en zo zijn moedige strijd meebeleefd. 

Drie dagen later liepen we van ons favoriete restaurant in Peschiera del Garda naar onze ijsvriendinnen van La Gelateria toen ik de melding las van het overlijden van Henny Vrienten. Daar waar Jan zijn strijd met een lach en een traan deelde met de hele wereld, had Henny zich volledig van de buitenwereld teruggetrokken. Zijn goed recht, uiteraard. Wel kwam het bericht daardoor binnen als een bom - sorry voor de woordspeling. Iedereen wist dat Henny ziek was, maar niemand wist hoe het écht met hem ging. Nu was hij ineens dood. 

Er kwam een paar dagen later nog meer naar nieuws, van dichterbij. Man en ik waren op wijnreis in de Valpolicella. Het was heerlijk zonnig en we reden door de prachtige wijnstreek, op zoek naar nieuwe pareltjes van wijnen. Ineens werd ik opgeroepen voor een ingelaste online teambijeenkomst. Dat betekende niet veel goeds. Een naaste collega van ons was al lange tijd ernstig ziek en bleek die ochtend te zijn overleden. En bijna in een adem door werd daaraan toegevoegd dat nog een collega heel plotseling was overleden. Beiden veel te jong. Wat een verdrietig nieuws over deze mooie mensen. We hadden nog zoveel langer van hen willen, en moeten kunnen, genieten. 

Daarnaast was er natuurlijk nog altijd die niet aflatende stroom van heftig nieuws uit Oekraïne. En dan die hausse aan berichten over grensoverschrijdend gedrag en machtsmisbruik, onvoorstelbaar. En het einde lijkt nog lang niet in zicht. 

Al dit nare nieuws maakt me stil, en nederig. Een boel ellende bij mekaar en wat een verdriet voor alle betrokkenen. Tegelijkertijd maken deze berichten me bewust van het leven zoals het is, in het hier en nu. Als een dringend advies er zoveel mogelijk uit te halen, want het kan zomaar, in een oogwenk, voorbij zijn. 

Laten we daarom volop genieten van de mooie dingen, de grote en de kleine. En vooral van elkaar. Want wat hebben we het goed. We heffen het glas op het leven van deze mooie mensen en op de goede herinneringen aan hen. Jan, Henny, René en Ronald, proost!

Polo (3/3)

Het concert van Zucchero in The Royal Albert Hall was waanzinnig mooi. Die plek, de band, Zucchero, de muziek, de show, het was allemaal even fantastisch. We hadden een prachtige plek in de zaal en toen we The Hall alleen al binnenkwamen, kon je niets anders doen dan ‘oh en ah’ roepen (zie de filmpjes onderaan). Wat een indrukwekkende en bijna magische plek. Om daar alleen al te zijn was de moeite waard. 

Het plafond van The Royal Albert Hall

Zo lyrisch als we waren over het concert in Londen, begon het hier in Verona toch te kriebelen. Zouden we misschien toch ook kaarten moeten zien te krijgen voor het concert in de Arena van Verona? Want niet alleen wij hadden Verona strak achter Londen aan gepland, Zucchero en zijn kornuiten ook. 

Zo liepen wij dus in Verona, op weg naar de Arena om te kijken of we ter plekke nog kaarten konden scoren voor een van de concerten die hier de komende twee weken plaatsvonden. Helaas was de ticketservice van de Arena gesloten. We checkten nogmaals de bookingsites op internet, maar er was echt geen kaart meer te krijgen. 

Dan nog maar even een rondje om de Arena doen en verder genieten van de stad Verona. Dat blijft ook mooi en verveelt nooit. Aan de achterkant van de Arena stopte een auto. Toch weer getriggerd - het zou toch niet - keken wij nieuwsgierig wie eruit stapte. Nee, geen Zucchero. Maar wel een andere bekende: de bassist! Ja hoor, dat geloof je toch niet. We begroetten hem, Man maakte een ‘gitaargebaar’ en de beste man, called Polo Jones, knikte. We maakten een praatje over het concert in Londen en natuurlijk moest ook deze ontmoeting worden vastgelegd. 

Hoe was het toch mogelijk, eerst de drummer in Londen, nu de bassist in Verona. Verbaasd en grijnzend liepen we verder. Maar het hield nog niet op, want daar kwamen twee dames aangelopen. Ik bekeek ze eens goed en herkende toch echt de tweede drummer van de band én de backing vocal. Achter ons hoorden we Polo hen begroetten. De dames waren aan het shoppen geweest. Ik had het dus goed gezien. Niet te geloven dit, we liepen zo het ene bandlid na het andere tegen het lijf. Ik durfde niet ook nog eens op de dames af te stappen – ze zien ons aankomen zeg – en we lieten het zo. 

Na een rondje door de binnenstad van Verona liepen we via de Arena weer terug naar onze auto. Maar wie liepen we daar tegen het lijf? Onze Adriano! Hij herkende ons ook en schudde ons hartelijk de hand, alsof we al jaren dikke vrienden waren. Wat een toffe gasten toch allemaal! En wat moesten we lachen om al dit toeval. Zo langzamerhand ging dit verhaal wel erg lijken op ons Bocelli-avontuur: we ontmoetten zo’n beetje ‘iedereen’ om de zanger in kwestie heen, maar de man zélf dan weer net niet. Maar een hoop lol hadden we wel.

Zucchero's band (van 3 jaar terug) - in de cirkel Polo en Adriano

Adriano (2/3)

London dus. Het concert van Zucchero in The Royal Albert Hall was door de coronapandemie twee jaar na dato uiteindelijk rescheduled op 21 april 2022. Precies twee dagen voordat Man en ik met de caravan zouden vertrekken voor onze meivakantie in Italië. Slechts een luxeprobleem natuurlijk en een kwestie van strak plannen. Zo vlogen wij woensdagochtend vroeg naar Londen en kwamen we vrijdagavond laat weer thuis. London to the max. We knoopten de caravan achter de auto, doken even ons bed in en vertrokken zaterdagochtend vroeg richting Italië. 

Om alles uit ons Londonreisje te halen, had ik me goed ingelezen – met dank aan Marco Polo – en een mooi strak programma in elkaar gedraaid, met als hoogtepunt het concert van Zucchero in The Royal Albert Hall op donderdagavond. 

Die donderdagmiddag wandelden we, conform planning of course, door Hyde Park. Het was prachtig zonnig weer en we slenterden langs Kensington Palace en de Princess Diana Memorial Fountain. We aten fish and chips op een terras bij het meer en we ontdekten de plek waar Bruce Springsteen jaren geleden zijn concert gaf. En achter het pompeuze en wat protserige Prince Albert Memorial doemde daar ineens The Royal Albert Hall op. We besloten ernaartoe te lopen om alvast even te kijken waar we die avond terecht zouden komen. 

We deden een rondje eromheen en maakten foto’s van de aankondiging van het concert. Het was er nog erg rustig. Aan de achterkant stond een kereltje buiten te roken. Man herkende hem: het was de drummer van de band van Zucchero. We vroegen het hem en ja hoor, het klopte. We maakten een kletspraatje over het concert en hun huidige tour over de wereld. En natuurlijk moesten we een foto maken. Anders zou niemand ons geloven, zeker niet na ons sterke en hilarische Bocelli-verhaal van een aantal jaren geleden.

 

We begrepen van de beste man – called Adriano Molinari – dat Zucchero er zelf nog niet was, maar dat om vier uur de soundcheck begon. Dan moest-ie er toch zeker zijn. Dat betekende dat Zucchero daar binnen een half uur zou moeten aankomen. Wilden we daarop wachten? We vonden het wel zodanig lollig, dat we dat deden. Als echte hysterische fans. We nestelden ons op een steen en genoten van de zon, ondertussen elke voorbijrijdende auto goed in de gaten houdend. 

En yes, daar verscheen een ‘verdachte’ auto. Hij stopte pal voor de artiesteningang en voor we het goed en wel beseften dat het inderdaad om Zucchero ging, was de ouwe rocker uitgestapt en naar binnen gesneld. Man riep nog ‘Zucchero!’, maar het mocht niet baten. Ik lag dubbel van het lachen, zie ons nou toch. Maar Zucchero was ons door de vingers geglipt. Het zou wel een mooi plaatje én een goed verhaal hebben opgeleverd. 

Wordt vervolgd ...

Londen & Verona (1/3)

Man en ik lopen in Verona (Italië), op weg naar de Arena. We willen proberen last minute kaarten te krijgen voor een concert van Zucchero, onze favoriete ouwe Italiaanse rocker. Hij speelt maar liefst veertien keer op deze prachtige plek en de meeste van die concerten staan gepland in de twee weken die wij hier op vakantie zijn. Via internet lukt het niet meer, alles is uitverkocht. Er valt nog wel een sporadisch plekje te bemachtigen in de uiterste ‘hoeken’ van dit Romeinse amfitheater, maar dan zie je het podium niet eens. Dan kun je net zo goed buiten de Arena op een terrasje op het plein gaan zitten genieten. Geen beeld, wel geluid en lekker eten bovendien.

Waarom we dit niet eerder hadden bedacht en niet gewoon op tijd thuis op de bank online kaarten hadden besteld? Omdat we ditzelfde concert vijf dagen eerder al hadden mogen meemaken. Alleen niet op déze plek. En één keer leek ons aanvankelijk wel genoeg. Totdat we er vijf dagen geleden wel heel erg lyrisch onder vandaan kwamen. Want wat was het mooi. 

Eind 2018 kwam op Twitter voorbij dat Zucchero een nieuwe concertreeks in 2020 had gepland, waaronder twee concerten in The Royal Albert Hall in Londen. Wij keken thuis al jarenlang naar een dvd van een concert van Zucchero uit 2004, opgenomen in die Royal Albert Hall. Wat een prachtig mooie plek om zo’n concert te beleven. Een aantal jaar geleden waren we al eens bij Zucchero geweest in de Ziggo Dome en ook in de Arena van Verona. Nu leek het ons fantastisch om dit ook eens mee te maken in die Royal Albert Hall. En waarom wachten als de kans zich voordoet? We bestelden tickets en boekten drie dagen Londen. Want als je daar dan toch bent, kun je er beter maar meteen een mooi stedentripje van maken. Zo gezegd, zo gedaan. 

Toen kwam de pandemie, die alle plannen overhoop gooide. Het concert van Zucchero werd uitgesteld tot 2021. Jammer, maar het was niet anders. Wat in het vat zit, verzuurt immers niet en des te langer duurde onze voorpret. Maar die voorpret werd een jaar later met nog eens een jaar verlengd; zo lang hadden we nog nooit voorpret gehad! Ondertussen draaiden wij gewoon die dvd grijs. 

Wordt vervolgd …

Corona op vakantie

Hier in Frankrijk is corona heel ver weg. Terwijl in Nederland het kabinet eerder terugkomt van zijn reces vanwege de oplopende besmettingscijfers, heeft het virus hier gewoon vakantie. Zo lijkt het. 

In Frankrijk is het dragen van een mondkapje verplicht in openbare afgesloten gebouwen, zoals winkels en restaurants. Verder dien je een meter afstand van je niet familiaire medemens te bewaren. 

Op de camping merk je er helemaal niks van. Bijna niets doet denken aan het feit dat we midden in het coronatijdperk leven. Alleen de medewerkers van de camping dragen braaf een mondkapje, zoals de jongens en meisjes van de receptie, de schoonmaak en de technische dienst. Keurig. Goed voorbeeld doet goed volgen, zou je denken. Maar slechts een enkele campinggast heeft het fatsoen ook een mondkapje te dragen als hij met een van de medewerkers in contact treedt. 

Natuurlijk is het wennen, zo’n mondkapje dragen en ja ook wij lopen meerdere malen terug naar de caravan of auto om de maskers te halen. 

In de supermarkt kom je er zonder mondkapje niet in, ik heb niemand kunnen ontdekken zonder. Maar kennelijk is het dragen van een kapje tegelijkertijd een vrijbrief voor het aan je laars lappen van de richtlijn om een meter afstand van elkaar te houden. Geen chien die zich daar druk om maakt. Behalve ik. Ik heb toch steeds in mijn achterhoofd dat die maskers slechts schijnveiligheid bieden, dus die meter afstand vind ik wel van enig belang. Ik loop me dan ook te verbazen en te ergeren. Maar dat heeft geen zin. Het is zo druk in de supermarkt, dat het je niet eens lukt met die meter. 

Ook sur la plage en zelfs in zee blijkt zo’n meter lastig. Liggen wij, vrij en blij, heerlijk aan een boei op zee te dobberen op onze luchtbedjes, komen er toch regelmatig snorkelaars, zwemmers en andere nieuwsgierigen langs, net even té dichtbij. Waarom toch? Juist hier is toch een létterlijke zee van ruimte om ons heen? Is de mens dan zo’n kuddedier dat hij altijd maar automatisch samenschoolt? 

Aanstaande zondag verruilen we Frankrijk voor een weekje Italië. Benieuwd of die Italianen beter weten. En meten.

boven: in de bus in Monaco
linksonder: zelfs Apollo, bovenop de Fontaine du Soleil in Nice, heeft een mondkapje op - rechtsonder: een terras in Gassin

Kamperen, voor de juiste balans

In de Kampeer- en caravankampioen lees ik dat een beetje spanning en stress tijdens het kamperen helemaal prima zijn. Volgens hoogleraar klinische neuropsychologie Margriet Sitskoorn is kamperen zelfs gewéldig voor je brein.

Vakantieverhalen 2020 (3)

“Als je in vakantiemodus bent, kan je brein optimaal herstellen én ontwikkelen. Kamperen biedt daarvoor alles wat je nodig hebt: ontspanning en nieuwe dingen.” Ik lees in Mans KCK van de ANWB een interview met Margriet Sitskoorn, zelf ervaren wildkampeerder.

Sitskoorn vertelt dat een ontspannen omgeving wonderen doet voor je brein: “Je hersenen kunnen dan herstellen en nieuwe verbindingen aanleggen. Het is daarbij goed om je bloot te stellen aan nieuwe dingen. Door nieuwe dingen te doen, leer je nieuwe vaardigheden en beïnvloed je je emoties en slaap op een goede manier. Je remt daarmee het verval van je hersenen af.” Nou, dat wil je toch. 

Natuurlijk kan te heftige of langdurige stress cellen in je brein kapotmaken. Maar behalve ontspanning is een klein beetje stress dus juist goed. En dat betekent: uit die comfortzone komen!

Nu kom ik in mijn werk nogal eens uit m’n comfortzone. En met liefde, moet ik zeggen. Maar tijdens mijn vakantie vind ik het heerlijk cocoonen in m’n eigen vertrouwde bubbel met niet al te veel plotseling opkomende toestanden. Ik blijf dan graag ver weg van elke vorm van stress en spanning. 

Echte wildkampeerders, zoals Margriet Sitskoorn, zou ik ons niet willen noemen. Maar nieuwe dingen vinden wij wel leuk. Wat voor nieuws hebben wij tot nu toe zoal gedaan of beleefd? En welke factor stress brengt het met zich mee? Een overzicht:

1. Manitou loodst caravan de plek op. Daarover lees je alles in vakantieverhaal 2.

2. Het brandalarm gaat af. We liggen net in bed als opeens dat apparaat begint te loeien. Snoeihard. Ik kan je zeggen, de adrenaline gutst dan door je lijf. Hart in de keel. Stress, ja. Overigens geen brand te bekennen en van rookontwikkeling was ook geen sprake. Waarom dat ding afging, is een raadsel.

3. Langdurig op het strand liggen bakken tussen massa’s mensen is niet echt ons ding. Een plonsje in zee doen wel. Toch willen we wel thuiskomen met een beetje mediterrane tan. Dus kochten wij bij de Action luchtbedjes van € 2,79 per stuk. De grote uitdaging daarvan is: hoe kom je daar fatsoenlijk op? Geen stress. Wel lol. En dan lekker dobberen aan een boei.

4. Dan het vuilnis. Waar laat je dat? Vier jaar terug waren er inzamelpunten her en der op de camping, maar die blijken allemaal dichtgetimmerd. Daar loop je dan, met je vuilniszakkie en lege flessen onder de arm. Echt stress.

Een en al stress dus, die vakantie van ons. Ga er maar aan staan. Maar we hebben het er allemaal voor over. Want “een optimale neuroplasticiteit (het aanpassingsvermogen van je hersenen) begint in je comfortzone, maar je boekt pas echt winst als je die af en toe verlaat. De ultieme vakantiemodus heb je te pakken als die twee goed in balans zijn”, aldus Sitskoorn. Kamperen dus, ideaal. Ieder in z’n eigen balans.

Bron: KCK 07-2020

Uitzicht vanaf de ingang van de camping

Dwars door de wijngaarden naar de zee wandelen

Behendige pk's

Na een heel voorspoedige reis rijden wij camping Les Tournels op en melden ons bij de receptie. Bij onze gereserveerde plek aangekomen, blijkt de opgang wel erg steil, krap en schuin te zijn. 

Vakantieverhalen 2020 (2)

De plek zelf is prachtig groot, maar hoe krijgen we die caravan erop? De jongen die ons naar de plek had begeleid, kijkt ook vertwijfeld toe. Man doet een poging met eigen Nieuwe Auto, maar er is echt te weinig ruimte om met caravan en al de plek op te rijden. Ook de mover van de caravan gaat dit niet redden.

Terug naar de receptie voor een beter toegankelijker plek. “Maar meneer, dit is zo’n beetje de grootste plek!” Dat kan wel wezen, maar je hebt er niets aan als je je reishuisje er niet op kunt parkeren. Verder zijn er geen geschikte vrije plekken meer. Gelukkig wassen ze dit varkentje vaker. In rap Frans wordt er getelefoneerd en de campingjongen wenkt ons mee naar buiten. Er worden behendige pk’s geregeld. 

We rijden opnieuw richting de plek en vrijwel direct scheurt er een Manitou de bocht om. Een traktorachtig ding met wielen die alle vier een eigen leven lijken te leiden. Aan de voorkant zit een groot shoveltrekduwding. De aanblik van het apparaat geeft mij niet direct vertrouwen. Het zal ongetwijfeld de kracht hebben om de klus te klaren, maar hoe behendig is die betreffende Manitoumeneer? Ramt-ie zo even ons heilige huisje de plek op? Mijn hart zit in mijn keel, ik krijg het spaansbenauwd. 

Man koppelt ondertussen de caravan los van de auto. Dat wil niet zo lukken. Verlatingsangst, noemen ze het wel. Nieuwe Auto wil caravan niet loslaten. Nog meer zenuwen schieten door m’n lijf en het zweet breekt me uit. Man trekt, duwt, timmert en poert wat met een schroevendraaier en na enkele hele lange en warme minuten laten Nieuwe Auto en caravan elkaar los. Nu is het de beurt aan Manitou.

Manitoumeneer haakt caravan aan en gaat ermee aan de haal. Ik houd mijn adem in. Allerlei scenario’s passeren de revue, van een beschadigde caravan met deuken overal tot een zelfs omgevallen caravan, die het toch net niet haalde op dat schuine stukkie. Manitoumeneer weet wat hij doet. En behendig is hij ook. Heel voorzichtig en secuur manoeuvreert hij caravan de plek op zonder ook maar iets te raken of te beschadigen, op de centimeter nauwkeurig. Chapeau!

Het laatste millimeterwerk doet Man nog even met de mover, et voilà, hij stáát. Het feest kan beginnen. Mijn hartslag daalt, m’n humeur fleurt op. Uitpakken maar.

Als er niets te schrijven valt

Wat nou als er helemaal niets buitengewoons gebeurt? Tijdens de tweedaagse reis naar onze bestemming aan de Cote d’Azur vraag ik me vertwijfeld af waarover ik toch eens schrijven zal. 
Vakantieverhalen 2020 (1)

Ik verheug mij op een heel relaxte vakantie en zit niet te wachten op Grote Gebeurtenissen. Wel op leuke natuurlijk, maar hoe gewoontjes worden mijn schrijfsels dan? Een beetje spanning en stress maken de verhalen vaak toch net even smeuïger. 

Grote Gebeurtenissen, zoals ons Bocelli-avontuur van vorig jaar, verwacht ik niet. Er staan geen uitzonderlijke concerten op uitdagende locaties met van te voren niet te bedenken gevolgen op het programma. Wat wel? Luieren op de camping. Tripjes naar Saint Tropez, Monaco en Nice. Dobberen in Baie de Pampelonne. En plonzen in het zwembad van de camping. Franse rosé drinken en baguettes en croissantjes eten. Stapels boeken en tijdschriften lezen. En ‘s morgens vroeg door het mulle zand zweterige kilometers hardlopen. Om daarna weer geheel tevreden te kunnen luieren bij de caravan. Met die stapels boeken en ach vooruit, nog een croissant. Niet echt iets om smeuïg over naar huis te schrijven. 

We zullen zien.

 

Prima overnachtingsplek - camping Koawa Le Bontemps