Kerstvakantieblog ✨ Jaaroverzicht 2022 (4) - Drie Italiaanse Grootheden

Roadtripjes vinden we leuk, vakanties minstens net zo. Wij mazzelaars deden dit jaar een citytrip naar Londen, direct gevolgd door de meivakantie aan het Gardameer. De zomervakantie brachten we door in Toscane en als kers op de taart deden we het Gardameer nog eens dunnetjes over in september met onze vrienden. [Marcel opgelet: hier is jouw one moment of fame 😇] 

Londen zat al ‘even’ in de pijplijn. We hadden drie jaar geleden namelijk kaarten geboekt voor een concert van onze Italiaanse held Zucchero in de Royal Albert Hall in Londen. Door corona werd dat twee keer uitgesteld, maar dit jaar was het dan echt zover. 
Onze belevenissen in Londen: Londen & Verona (1/3) en Adriano (2/3) 

In de meivakantie deden we een last minute-poging om kaarten te krijgen voor diezelfde Zucchero in de Arena van Verona. De ouwe rocker was ons gewoon achterna gereisd. Helaas waren alle 14 concerten in Verona compleet uitverkocht. 
Onze belevenissen in Verona: Polo (3/3) 

Tijdens diezelfde meivakantie ontstonden de plannen voor een nazomerreisje met Marcel en Heksenvriendin. We zouden ze meenemen naar de mooiste plekken rondom het Gardameer, de lekkerste restaurantjes laten beleven en kennis laten maken met onze wijnboerenvrienden. En omdat nét in die week Eros Ramazzotti in de Arena van Verona zou spelen, ja heus, moesten we onszelf dat ook nog maar even cadeau doen. Stelletje bofkonten dat we waren. Een gouden weekje! 

En dan die derde Italiaanse grootheid. Andrea Bocelli. Die liepen we gewoon tegen het lijf tijdens onze zomervakantie in Toscane. We hebben elkaar in levende lijve ontmoet, of in elk geval gegroet.
Onze belevenissen in Lajatico: Buongiorno

Corona op vakantie

Hier in Frankrijk is corona heel ver weg. Terwijl in Nederland het kabinet eerder terugkomt van zijn reces vanwege de oplopende besmettingscijfers, heeft het virus hier gewoon vakantie. Zo lijkt het. 

In Frankrijk is het dragen van een mondkapje verplicht in openbare afgesloten gebouwen, zoals winkels en restaurants. Verder dien je een meter afstand van je niet familiaire medemens te bewaren. 

Op de camping merk je er helemaal niks van. Bijna niets doet denken aan het feit dat we midden in het coronatijdperk leven. Alleen de medewerkers van de camping dragen braaf een mondkapje, zoals de jongens en meisjes van de receptie, de schoonmaak en de technische dienst. Keurig. Goed voorbeeld doet goed volgen, zou je denken. Maar slechts een enkele campinggast heeft het fatsoen ook een mondkapje te dragen als hij met een van de medewerkers in contact treedt. 

Natuurlijk is het wennen, zo’n mondkapje dragen en ja ook wij lopen meerdere malen terug naar de caravan of auto om de maskers te halen. 

In de supermarkt kom je er zonder mondkapje niet in, ik heb niemand kunnen ontdekken zonder. Maar kennelijk is het dragen van een kapje tegelijkertijd een vrijbrief voor het aan je laars lappen van de richtlijn om een meter afstand van elkaar te houden. Geen chien die zich daar druk om maakt. Behalve ik. Ik heb toch steeds in mijn achterhoofd dat die maskers slechts schijnveiligheid bieden, dus die meter afstand vind ik wel van enig belang. Ik loop me dan ook te verbazen en te ergeren. Maar dat heeft geen zin. Het is zo druk in de supermarkt, dat het je niet eens lukt met die meter. 

Ook sur la plage en zelfs in zee blijkt zo’n meter lastig. Liggen wij, vrij en blij, heerlijk aan een boei op zee te dobberen op onze luchtbedjes, komen er toch regelmatig snorkelaars, zwemmers en andere nieuwsgierigen langs, net even té dichtbij. Waarom toch? Juist hier is toch een létterlijke zee van ruimte om ons heen? Is de mens dan zo’n kuddedier dat hij altijd maar automatisch samenschoolt? 

Aanstaande zondag verruilen we Frankrijk voor een weekje Italië. Benieuwd of die Italianen beter weten. En meten.

boven: in de bus in Monaco
linksonder: zelfs Apollo, bovenop de Fontaine du Soleil in Nice, heeft een mondkapje op - rechtsonder: een terras in Gassin