Kerstvakantieblog ✨ Jaaroverzicht 2022 (5) - Taal & talent

In november bestond mijn bedrijf Taal & talent alweer één jaar. Ik zie mezelf nog zo bij de Kamer van Koophandel naar binnen stappen en als kersverse zzp’er het pand weer verlaten. 

Een jaar later ben ik al vele mooie opdrachten verder. Ik deed kerntalentenanalyses, gaf trainingen creatief schrijven, nam interviews af en schreef artikelen. Alles wat ik leuk vind om te doen, komt mooi samen binnen Taal & talent.

Ook zette ik mijn eerste stappen in de wereld van het netwerken. Spannend, en behoorlijk uit m’n comfortzone. Maar al doende leert men en ik vind mijn weg er wel in. De hele wereld, of laten we beginnen bij ons eigen land, mag weten wie ik ben en wat ik doe. Dus was het ook tijd voor een eigen website, mijn digitale flyer om de interesse en nieuwsgierigheid van de wereld op te wekken. En ik ben heel blij met het resultaat! 

Mijn eerste jaar Taal & talent. Ik ben trots op wat er was, wat er nu is en hoop op nog veel meer moois in het komende jaar.

Op LinkedIn schreef ik eerder al over mijn eenjarig jubileum.

Kerstvakantieblog ✨ Ik kan niet kiezen

Ik vind alles leuk. Of nou ja, veel leuk. Zo postte ik gisteren op Instagram een foto van onze magisch gedekte kersttafel. Ik neus graag rond op het account van @styleyourtable. Haar creatief gedekte tafels nodigen altijd uit om zó aan te schuiven voor een feestelijk ontbijt of, zoals nu, het kerstdiner. Ik liet me door haar inspireren voor de aankleding van mijn eigen kerstdis en dacht: hups even een fotootje op Instagram plaatsen. 

Dat denk ik wel vaker: hups even een foto op Instagram zetten. En dat kan van alles zijn. Gisteren m’n kersttafel, vorige week plaatjes van met ijsrijp omrande herfstbladeren. Dan weer een oranjeroze ochtendlucht tijdens het hardlopen of mistige mystieke slootjes tijdens een ommetje. Dat alles afgewisseld met vakantiekiekjes, concertfragmenten van Italiaanse grootheden of etentjes bij de Bocelli’s. Kortom, mijn feed is een behoorlijk bij mekaar geraapt zooitje. 

Soms - eigenlijk meestal - kan ik niet kiezen en druk ik meerdere foto’s in een collage. En met groot gemak vlieg ik van plaatjes van mijn Lego-typemachine naar een roadtrip met ons automobieltje. Daar wordt je feed niet fraaier van. 

Ik hanteer geen thema en houd al helemaal geen rekening met een afgestemd kleurenpalet. Met bewondering geniet ik dan ook van de feed van @styleyourtable, die ziet er altijd prachtig uit. En er zijn er meer. Neem maar eens een kijkje bij bijvoorbeeld @wonen.no.17, @huisjevierrr en @saskiaboelsums. Stuk voor stuk mooi op elkaar afgestemde feeds. 

Even was er een periode waarin het ook met mijn feed ‘goed’ leek te komen. Ik ontdekte het handwriten en creëerde tijdens de lockdowns geinige tekeningen met fraai gekrulde letters. Die schepsels deelde ik vervolgens op Instagram en zowaar verscheen daar een alleraardigste gestylde feed. Maar ja, na corona mocht ik de nóg leukere dingen weer doen en verdwenen mijn kalligrafiekunsten wat naar de achtergrond. 

Ik zou natuurlijk allemaal verschillende accounts kunnen openen, zodat ik al mijn liefhebberijen heel gestructureerd op thema en kleur kan plaatsen. Allemaal van die mooie, retestrakke feeds. Maar dan heb ik natuurlijk geen tijd meer over om al die leuke dingen te beleven. Misschien kan ik voor mijn feed beter een overkoepelend thema bedenken. Een gemene deler in de ogenschijnlijke chaos. Niet zo moeilijk natuurlijk: dat ben ik. Gewoon ik. Zij, die niet kan kiezen.

Schrijfjuf

De juf in mij is geboren. Ze is er, gezond en wel en blakend van enthousiasme. De zwangerschap duurde dik twintig jaar, maar wat in het vat zit, verzuurt niet. Afgelopen week gaf ik mijn allereerste training ooit. Een eigen workshop!
Vroeger wilde ik altijd al juf worden. Kleuterjuf dan wel te verstaan. Van kleins af aan speelde ik schooltje met mijn vriendinnetje of met mijn poppen en beren. Na de middelbare school stond ik voor de keuze. Welke opleiding ging ik volgen? De kleuterjuffenschool bleek te zijn opgeheven. Opgeslokt door de Pabo. Mooi pech, want de Pabo zag ik echt niet zitten. Lesgeven aan oudere kinderen was niets voor mij. Ik liet de droom varen.
Maar het bleef een dingetje: spreken voor een groep, spreken in het openbaar. Niet iets wat ik van nature makkelijk deed, maar wat ik wel heel graag wilde kunnen. Jarenlang ging ik het uit de weg; iets zeggen voor een clubje van meer dan twee of drie mensen was niet bepaald mijn ding. Ik kreeg acuut een rood hoofd, begon te stamelen of erger nog, ik sloeg dicht. Al die ogen op mij gericht zorgde ervoor dat ik geen flauw idee had wat ik moest zeggen. Bovendien, als ik al wat te zeggen had, was dat toch helemaal niet interessant? Een behoorlijk staaltje van onzekerheid hield mij in de greep.
Maar toch groeide ik er heel langzaam naartoe. Het begon met vragen van collega’s. Vragen over taal en vragen over het maken van notulen of andere schrijfsels. Steeds vaker belden ze mij. Af en toe werd er wel gegrapt of ik niet eens een workshop zou kunnen geven. Ik ging er niet serieus op in, ik zou dat immers nooit durven. Maar drie naaste collega’s gingen erop door. Als ik hen nu eens een training schrijven zou geven, dan sloegen we twee vliegen in een klap. Zij leerden iets over taal en schrijven, en ik leerde spreken voor de groep. Hoeveel veiliger wil je beginnen?
Ik greep de kans en werkte onder deskundige begeleiding van Lydia langzaam maar gestaag naar het geven van een training. Lydia en ik bedachten en werkten uit, oefenden en oefenden. En prikten een datum. Het ging gebeuren: de dag waarop ik mijn eerste training gaf, samen met Lydia. En wat dacht je? Ik heb het overleefd! De bevalling was erg spannend maar zeker niet zwaar, ik vond het geweldig om te doen. En mijn naaste collega’s? Die vonden de training geslaagd en leuk en maken nu aan de lopende band reclame voor de training. Met als gevolg dat de aanmeldingen binnenstromen. Mijn eerste stapjes in de wereld van de trainingen zijn gezet en het smaakt naar meer. Tijd voor beschuit met muisjes.

Who could not be happy?

In de laatste Flow van het jaar zit altijd een fijn cadeautje: de Flow Minikalender voor het nieuwe jaar. Even scheuren, vouwen en scheuren, de kaartjes op volgorde leggen, een koordje of ring door de gaatjes friemelen et voilà, je hebt je 365-dagenkalender. Met elke dag een inzicht, spreuk of tip. Elke dag een flow-momentje. Neem nou dit eerste momentje van 2015. Dan moet je je toch inhouden om ze niet alle 365 in een keer te lezen?

Een nieuw jaar

Jutterskunst wenst u alle goeds voor 2015. Droom en vertrouw!

 

Drie beestjes

Ik had drie beestjes,

drie beestjes van steen.

Een vogeltje.

Een veulentje.

Een varkentje.

 

 Ze zijn gevallen.

Ze braken stuk.

Ik heb ze gelijmd.

’t Is bijna gelukt.

 

Ik heb drie beestjes,

drie beestjes van steen.

Een volentje.

Een veukentje.

Een vargeltje.

 

Gedicht van Joke van Leeuwen

Gelezen in Flow

Letterpret

Geinig filmpje over de Nederlandse taal. Voor de liefhebber!
Over slepen, sliep en gesloopt. Over bieden, bood en gebeten.

Bron: YouTube

Gelukkig nieuwjaar!

Welkom bij Jutterskunst

Welkom bij Jutterskunst. Een blog over taal, over de seizoenen en de maan, over grote en kleine heks, over motorrijden en VW-busjes, over hardlopen, yoga en voetbal. Ook deel ik hier graag geinige filmpjes en foto's, mijn favoriete toetjes en andere recepten én ik recenseer de boeken die ik lees.