Kerstvakantieblog ✨ Jaaroverzicht 2022 (7) - En dan nog even dit ...

De afgelopen dagen deelde ik persoonlijke highlights uit het afgelopen jaar. Het was een kleine greep uit wat er allemaal was en daarmee doe ik dat wat ik niet heb benoemd tekort. Scrollend door mijn foto’s kwam er zoveel meer voorbij waarvan ik dacht: oh dat wil ik eigenlijk ook delen, en dat, en dat ook, en dat! Maar je weet het - zie mijn eerste kerstvakantieblog - ik kan moeilijk kiezen.

Daarom nu in willekeurige volgorde een selectie uit dat wat onderbelicht bleef, maar zeker ook de moeite waard is om te benoemen. Het betekent dus niet dat deze dingen minder mooi of belangrijk voor me waren dan de dingen die ik in mijn eerdere blogs beschreef. Misschien moet ik het mezelf in 2023 wat makkelijker maken en in juli al met een halfjaarsoverzicht komen. Of vaker nog, met maandelijkse schrijfsels. Genoeg te vertellen. Ik zal er eens over prakkiseren. 

Komt-ie:

✨ In februari kreeg ik een blessure aan mijn hamstring en kon ik een tijdje niet hardlopen. Het herstel duurde (mij veel te) lang en ook het opbouwen kostte veel tijd. Waar ik in 2021 in totaal ruim 1000 kilometer rende, liep ik het afgelopen jaar ‘maar’ een kleine 600 km. Inmiddels ben ik weer helemaal terug, zonder pijntjes en gedoe. Fingers crossed.

✨ Met mijn heksjes gaat het zo goed. Grote heks behaalde haar bachelor Geneeskunde en gaat later in het nieuwe jaar starten met haar co-schappen. Kleine heks zit in haar laatste jaar van het atheneum en ging in september op examenreis naar Parijs. Machtig trots op deze twee!

✨ Mijn mams bereikte dit jaar de respectabele leeftijd van 80 jaar. Niet te bevatten en al helemaal niet als je haar ziet en als je weet wat ze allemaal doet. Ze is fit en gezond en superactief. Net als Jaap, met wie ze dit jaar alweer 30 jaar getrouwd is. Op naar nog vele gezonde en actieve jaren samen! We vierden deze mijlpalen met ons complete gezin tijdens een gezellig weekendje weg in een groot gróót vakantiehuis in Julianadorp.

✨ ‘Mijn’ Ajax werd voor de zesendertigste keer kampioen van de Eredivisie. Of zoals Dusan Tadiç zei: “Pak schaal!”

✨ De herfst nodigde uit tot mooie boswandelingen. De paddenstoelen schoten dit jaar werkelijk als paddenstoelen uit de grond in talrijke soorten en maten. Hardlopend met Man in het bos in Hattem, of wandelend met mams en Jaap in het Heilooërbos, het was altijd weer heerlijk toeven in het bos.

✨ Broer, mams en ik besloten om het monument op het graf van mijn vader in Den Helder te vernieuwen. Vierendertig jaar na dato werd de nieuwe steen precies in de week van mijn vaders sterfdag geplaatst. Mooi hoe dat samen kwam.

✨Als groot liefhebbers van de TOP2000 - de mooiste radioweek van het jaar - wisten we kaarten te bemachtigen voor het TOP2000-café bij Beeld en Geluid in Hilversum. Dat was op zich al een gelukkie, maar het waren ook nog eens kaarten voor de laatste dag van het jaar! En naarmate die lijst vordert, worden de nummers beter en beter. Hoogtepunt van ons uurtje was mijn all time favorite ‘Angels’ van Robbie Williams. Dat kon geen toeval zijn. Het was een onwijs tof uitje en superleuk om met z’n vieren te doen.

We lopen gewoon door

Hardlopen tijdens de vakantie, waarom niet? Man en ik lopen gewoon door, het liefst twee of drie keer in de week.
Vakantieverhalen (8)

Het klinkt natuurlijk wel fanatiek en dat is het misschien ook, maar het hardlopen geeft mij, zeker na afloop, zo’n heerlijk gevoel: die douche is tien keer lekkerder dan normaal en het is goed rusten en luieren als je weet dat je je eerder die dag al in het zweet hebt gewerkt. Je voelt je fit en zo fris als een hoentje en dat lui-zijn heb je dik verdiend.
Omdat de temperatuur in Italië snel oploopt, is het verstandig en het lekkerste om ‘s morgensvroeg te lopen. Ja, dan moet je dus vroeg je bed uit, in de vakantie nota bene. Ik doe het graag. Ik vind het hartstikke leuk om de nabije omgeving van m’n vakantieadres hardlopend te verkennen en te genieten van die serene stilte in de vroege ochtend. Langzaam ontwaakt de mensheid en de opkomende zon zet de lucht in de mooiste kleuren.

Vlak voor de vakantie krijg ik een mailing van de Hartstichting met informatie over een nieuwe app, de wereldwijde wandel- en hardloopapp Imagine Run. Je bepaalt zelf de afstand die je wilt lopen en de app geeft je vervolgens via gps drie mogelijke looproutes, te beginnen bij het punt waar je je op dat moment bevindt. Hoe handig is dat?
Zo ontdekken Man en ik vlak bij de camping in Italië een immens groot park, waar je veel mooie meters kunt maken. We zijn daar dan ook niet de enigen. En tijdens onze laatste vakantieweek in het Zillertal in Oostenrijk krijg ik van mijn nieuwe app een prachtig stuk langs de rivier in het dal voorgeschoteld met op de terugweg een route door het pittoreske dorp, inclusief bijbehorende hoogteverschillen. Pittig, maar supermooi. En mede omdat de temperatuur in Oostenrijk hardlooptechnisch wat fijner is dan in Italië, kom ik dubbelblij en vol energie terug op de camping. Douchen, bikini aan en rusten maar.
De app Imagine Run vind je in de App Store (iPhone) en is gratis te downloaden

De dag van de Zwolse Halve Marathon

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #24 (slot)

Laat ik beginnen met het mooiste van alles: de finish. Daar wacht mij niet alleen de eindstreep van deze zware doch mooie halve marathon, maar ook Esther en Gerard van RTV Oost staan er klaar om mijn eerste reactie op mijn persoonlijke strijd in beeld en geluid te vangen. Bovendien wacht een paar meter verderop natuurlijk die felbegeerde medaille! Maar het allerfijnste is toch wel dat Man - ook moe en heel tevreden – mij daar stralend en trots staat op te wachten. Dit is het moment waarnaar we al weken uitkijken en waarvoor we al die maanden zo hard en gedisciplineerd hebben getraind. Maanden van vele hoopvolle en dan weer tegenvallende trainingen en nogal wat blessureleed. Natuurlijk heb ik onderweg van deze halve marathon genoten, ondanks de hitte, de toenemende vermoeidheid en de zwaarder wordende benen. Het schitterende weer, de gezellige route dwars door de Zwolse binnenstad vol met bandjes en orkesten, al die juichende mensen langs de kant en die prachtige benen van die vliegensvlugge Kenianen. Het is in een woord geweldig om mee te maken!

Eerder die avond staan Man en ik verwachtingsvol aan de start van de Zwolse Halve Marathon. Het is zonnig en misschien wel een beetje erg warm. Mijn hartslag laat weten dat-ie het spannend vindt, bij voorbaat al. Wat staat mij immers onderweg allemaal te wachten, nu RTV Oost mij volgt? Voor je het weet, doemt er zomaar ineens een camera voor mijn neus op. Ik ben op alles voorbereid, maar het bezorgt me wel de zenuwen.

De eerste drie kilometers vliegen voorbij. In een grote stroom rennen we met zo’n 4500 sportievelingen richting centrum, alwaar ons drie rondjes van zes kilometer wachten. Ik zet alvast een glimlach op als ik voor de eerste keer de finish passeer. Dat is het punt waarop ik die cameraploeg verwacht. Niets van dat alles. Ik loop lekker door en begin vol goede moed aan het eerste rondje. Wat een feest, al die mensen en overal muziek. Alsof je op handen gedragen wordt. Bij aanvang van het tweede rondje ontdek ik weer geen Esther, gelukkig maar, want met mijn gemoed is het iets minder gesteld dan zojuist. Toch slepen al die juichende mensen mij ook door het tweede rondje heen. Langzaam voel ik mijn benen vollopen en mijn hartslag is torenhoog. Ik maak gretig gebruik van elke waterpost die ik tegenkom en kauw wat op een winegum. Ook bij het derde rondje geen camera’s. Eerlijk gezegd vind ik het wel prima zo, want vrolijk ben ik al helemaal niet meer. Laat staan spraakzaam. Wat is het zwaar! Nog een ronde te gaan. Mijn kuiten voelen stram en ik moet die Hortensiabrug nog eenmaal trotseren. Ik schraap mezelf bij elkaar en met kleine stapjes en een pace (aantal minuten/kilometer) van heel langzaam sleep ik mezelf door de laatste kilometers. Dan zet ik alvast een lach op mijn gezicht, want ja, zo direct ga ik voor heel Overijssel vertellen hoe fantastisch ik het allemaal heb gevonden. Toch? Nog een bocht, nog honderd meter en dan naar links afbuigen, daar is-ie: de finish! En die maakt van mijn opgezette lach spontaan een hele echte.

Het interview na afloop? Klik hier. (Vanaf 26’40”).
Filmpje van mijn training nog eens bekijken? Klik hier.

 

 

Interview en opnames voor RTV Oost

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #23

Joggend begeef ik mij naar het begin van de dijk. De dijk richting Hasselt, een van mijn vaste hardlooproutes, het lijkt mij een mooie plek om een training te filmen. Het is prachtig weer en al best warm, het zonnetje schijnt volop en de lucht is strakblauw. Esther Rikken en cameraman Gerard wachten me op. Het draaien kan beginnen!

Eerder die ochtend ijsbeer ik door de kamer, wachtend op wat komen gaat. Esther heeft mij een aantal vragen doorgegeven en ik herhaal eindeloos in mijn hoofd wat ik zoal wil antwoorden. Als ik maar niet te veel ratel. En vergeet ik niet de helft van mijn verhaal? Het is duidelijk, ik verkeer in een behoorlijke staat van zenuwachtigheid. Even na tienen rijdt-ie voor, een auto van RTV Oost. Ze komen mij filmen en interviewen als een van de ‘toppers’ die tijdens de Zwolse Halve Marathon op 10 juni live wordt gevolgd voor de uitzending van RTV Oost.

Na een kop koffie gaan we op pad voor het filmen van m’n training. Het interview volgt later. Doorgewinterd als ze zijn, voelen Esther en Gerard natuurlijk haarfijn aan dat ik nerveus ben. Een goede zet. Gerard filmt mijn rek- en strekoefeningen, het lopen over de Twistvlietbrug en het lopen langs het water. Over de dijk, voorbij de Mastenbroekerbrug en bij het poeltje trap op, trap af. Achter de auto aan, naast de auto en weer terug, dijk af, dijk op. Meelopen met dat ene bootje dat net voorbij vaart, meelopen met die trekker in de verte op het land. Alleen die prachtige omgeving al moet mooie beelden opleveren. Wat is dit leuk! Ik ontspan langzamerhand en geniet van de opnames. Gerard en Esther zijn heel relaxed en nemen alle tijd. Voor mijn gevoel heeft Gerard wel materiaal voor een film van een half uur. Ik ren wat af en het interview moet nog komen. Voordeel daarvan is dat ik een stuk ontspannener ben dan voordat we begonnen met filmen. Nadeel is dat ik er natuurlijk niet zo heel florissant meer uitzie, vind ik zelf. Het interview verloopt op wat gestotter en gesputter na voorspoedig. Ik ben zo ontzettend benieuwd hoe het filmpje eruit gaat zien! Maar ik mag nog geen opnames terugkijken van Gerard en Esther, en terecht. Ik zou natuurlijk van alles van mezelf vinden. Geduld dus, binnenkort komt het filmpje online op de website van RTV Oost. Esther en Gerard, bedankt voor deze superleuke ochtend!

Foto's: Esther Rikken

RTV Oost op de lijn

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #22

Afgelopen weekend loop ik mijn duurloop mét ibu en dat gaat prima. De eerste helft van de 18 kilometer gaat beter dan de tweede helft, maar al met al ben ik tevreden. Rest mij nog ‘slechts’ anderhalve week voor de Zwolse Halve Marathon een lange duurloop van 21 kilometer te doen als voorbereiding op de grote dag. Verder houd ik het op korte loopjes tussendoor en hier en daar wat vogeltjes kijken. Ondertussen kneed mijn fysio vrolijk maar pittig verder.

Dan krijg ik via Twitter een verzoek van Esther Rikken naar aanleiding van mijn laatste blog. “Mag ik je bellen?” Natuurlijk mag dat! Google wijst uit dat Esther Rikken presentatrice van RTV Oost is. Direct schiet er van alles door me heen. Wat zou ze mij willen vragen? Ik weet dat zij voor RTV Oost de voorgaande jaren live verslag deed van de Zwolse Halve Marathon en dat ze dan steeds een stukje meeloopt met enkele deelnemers. Ook worden een paar mensen gevolgd gedurende het live-programma. Het zal toch niet …? Even later is alles duidelijk. Dit is inderdaad precies wél waar het om gaat! RTV Oost zoekt drie of vier ‘toppers’ of ‘helden’ om te volgen voor, tijdens en kort na de halve marathon van Zwolle. Asjemenou. Een beetje beduusd ben ik wel. Ook heel giebelig. Zal ik het wel of niet doen? Collega’s joelen en lachen en grinniken, zij zien het wel zitten. Man vindt het ook geweldig. Gewoon doen! Ik wik en weeg nog even, maar eigenlijk weet ik het ook al wel. Hoe leuk is dit? Gevonden door mijn blog en bericht op Twitter. Wat wil ik nog meer? Superleuk.

Wat is precies de bedoeling? Esther en cameraman komen mij thuis opzoeken voor een interview. Vervolgens filmen ze een stukje training bij mij in de straat of buurt. Op de dag van de ZHM zelf word ik gevolgd en is het mogelijk dat Esther gezellig een stukje met me meerent. Nu ben ik tijdens het hardlopen meestal niet heel vrolijk of leuk aanspreekbaar, maar ik ga mijn uiterste best doen. En lachen, ik moet vooral blijven lachen. Bij de finish word ik dan vervolgens leuk opgewacht en kort geïnterviewd. Nu maar hopen dat ik in juichstemming over de streep kom en nog een fatsoenlijk woord kan uitbrengen. We gaan ervoor. Volgende week is de opname thuis; Esther en cameraman zijn welkom.

Overbelaste piriformis

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #21

Terug in ons koude kikkerlandje blijft die pijn in mijn onderrug maar doorzeuren. Ook na een dag rust verdwijnt-ie niet. Wat te doen? De oorzaak is de toenemende belasting, dat lijkt me logisch. Hoe meer kilometers, hoe meer pijn en stijvigheid. Toch wil ik mijn doel halen, die Zwolse Halve Marathon, al is het mét zo’n roze pil. Maar voor altijd doorlopen met pijnstillers is natuurlijk geen oplossing. Er zit niks anders op dan weer de fysiotherapeut bellen. Ze ontvangt me lachend: “Hé, weer terug?” Ze onderzoekt me en constateert dat het hele bekken- en bilgebied - de piriformisgroep - zo’n beetje vastzit en denkt de boel zeker wel weer los te kunnen krijgen. Maar of het op tijd is? Ik vertel haar mijn doel en ze zet werkelijk alles in om me op tijd klaar te stomen. Ze pakt mijn bekken, billen, heupen én rug flink aan. En als ik op de grote dag dan toch nog met een ibuutje moet lopen, het zij zo. Ik beloof haar plechtig na de ZHM braaf naar mijn lichaam te luisteren en pas weer te gaan lopen als ik pijnvrij ben. Tussen de behandelingen door doe ik een paar korte trainingen, maar die me vallen me helemaal niet mee. Een zere rug, pap in de benen, veel te heet, een torenhoge hartslag en een ademhaling alsof ik nog nooit eerder een rondje heb hardgelopen. De behandelingen van de fysio vallen ook niet mee; het is alsof er elke keer een vrachtwagen over me heen rijdt. Wat kan die meid kneden zeg. Maar alles voor het goede doel. In de verte voel ik al wel een lichte verbetering, de boel komt langzaam los. Nog een paar weken te gaan. Hoop zo dat het lukt, pijnvrij die halve lopen!

Pioggia del Garda

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #20

Na de euforie van het voltooien van de 10 Mijl van Zwolle-Zuid richten Man en ik onze pijlers op de Zwolse Halve Marathon. Op 10 juni 2017 worden we geacht 21,1 kilometer te lopen. De voorbereidingen gaan dus door, we voeren het aantal kilometers verder op. Alleen de trainingslocatie passen we iets aan voor twee weken. Onze volgende lange duurlopen en intervaltrainingen werken we af in het altijd fijne Italië. Lopen we van Peschiera richting Lasize of van Peschiera richting Sirmione? Welke kant van het Gardameer nemen we? Wat een heerlijke keuzestress. Als we straks terug zijn in Nederland, hebben we als het goed is in elk geval één keer de achttien kilometer aangetikt.

Na een paar mooie loopjes van 10 kilometer, eentje van 16 en hier en daar wat vogeltjes kijken, komt die onvermijdelijke training van 18 kilometer eraan. Het is die dag bewolkt met hier en daar kans op wat regen; prima hardloopweer dus. Tenminste, als die beloofde regen dan bij voorkeur pas begint op de terugweg. Met een ibuprofen tegen de pijn in mijn onderrug – waar komt die nou ineens vandaan – ren ik de camping af. Op naar Sirmione. Ik start rustig, wetende dat 18 kilometer een heel eind is. Bovendien is hier in Italië niks plat of vlak, er zijn veel heuvels en er is een heleboel vals plat. Mijn loop gaat voorspoedig en op het keerpunt van 9 kilometer begint het licht te regenen. Ik neem een winegum voor wat snelle energie en vang de terugweg aan, die in het begin lekker naar beneden loopt. Heerlijk die regen. Maar al snel houdt het op met zachtjes regenen, het wordt vrij serieus. Ook hoor ik dwars door mijn oortjes met muziek heen dat het rommelt in de verte. Fijn zeg, zo in Italië. Maar ach, hoe mooi is het eigenlijk, lopen in Italië! Wie wil dat nou niet? Regen of geen regen. Het is alsof de weergoden het horen, want met nog zo’n drie kilometer voor de boeg begint het te stortregenen. Alle sluizen gaan open. Langzaam voel ik het water overal doorsijpelen, er is geen houden meer aan. Mijn schoenen lopen vol en ik waad mij door bakken vol met water. De straten staan blank, de stoepen worden rivieren. Die stoepen in Italië hebben weliswaar minstens vijf putten per vierkante meter, maar deze hoeveelheid water kunnen ze echt niet aan. Ik loop door en ik loop door. Het is best grappig. En koud is het zeker niet. Alleen nat, erg nat. Door- en doornat. Wielrenners komen joelend en zwaaiend voorbij gereden en moedigen me aan. Wat een jolijt. Ik joel terug en geef me helemaal over aan de regen, hoe heerlijk. Ik zie andere fietsers en wandelaars angstvallig schuilen onder bomen. Ik ga niet schuilen, ik loop lekker door. Natter dan dit kan ik niet worden. De bewakingsmeneer bij de camping kijkt me meewarig aan, maar of het nu uit medelijden of bewondering is, weet ik niet. Ik lach breeduit naar hem en geniet van elke plons-stap die ik nog zet. Ik vind het fantastisch, wat maakt die regen nou uit! En ik loop hier gewoon wel ‘even’ achttien kilometer. Helemaal hieperdepieper blij en gelukkig stap ik met kleren en al onder de douche.

'Tussentraining' volbracht

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #19

Hij is binnen, die medaille! Zestien hele kilometers en een kleine honderd meter, ze zitten erop. Man en ik hebben de 10 Mijl van Zwolle-Zuid volbracht en naar volle tevredenheid bovendien. Wat een leuke loop en wat een prachtig parcours. Een klein stuk door de wijk, een flink stuk buitenom en een lekker lang stuk over de dijk langs de IJssel. Het weer was prima, mooi zonnig en een graad of tien. Wel een straffe wind, maar laten we die nou net in de rug hebben op het lange stuk over de dijk. Ideaal, goed geregeld weerprofeten. De eerste ronde van acht kilometer loop ik nagenoeg fluitend. Het is even zoeken naar mijn eigen tempo in zo’n mensenmassa, maar eenmaal de wijk uit verspreidt de meute zich goed. De tweede ronde gaat moeizamer, vooral de laatste vier kilometer vallen me zwaar. Mensen langs de kant scanderen mijn naam en moedigen me aan, highfivend loop ik langs rijen met kinderen. Ik trek me op aan een paar van mijn voorgangers, maar het kost veel kracht ze bij te houden. Van nog even versnellen is al helemaal geen sprake meer, maar de gedachte dat ik ook in mijn ‘vogeltjestempo’ een heel eind kan komen, houdt me op de been. Bij de finish staat Man te filmen. Ook hij heeft een prima loop gelopen. Ik ontvang een flesje water én natuurlijk die felbegeerde medaille. Bijna omhels ik de mevrouw die mij de medaille omdoet, zo blij ben ik dat ik het gehaald heb. Ik ben helemaal kapot en kan even geen fatsoenlijk woord meer uitbrengen. Maar binnen is-ie en die pakt niemand mij meer af. ‘k Heb ‘m de hele avond om gehad.

Klaar voor de start

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #18

Aanstaande zaterdag staat de 10 Mijl van Zwolle-Zuid op het programma. Ik heb het qua trainingen gehaald! Afgelopen zondag heb ik 16,1 kilometer gelopen en nog enigszins lekker ook. Deze week loop ik nog slechts een hersteltraining van hooguit 5 kilometer en dan ben ik er helemaal klaar voor. Wie had dat gedacht eind januari? Ikzelf even niet. En mocht het om een of andere reden aanstaande zaterdag niet lukken of niet lekker gaan, dan weet ik in elk geval dat ik het wel kan. En ook nog in een tijd waarmee ik zelf heel tevreden ben. Zaterdag probeer ik de eindtijd zoveel mogelijk los te laten. Mijn enige doel is de 10 Mijl uitlopen, al is het op mijn tandvlees. De kunst is vooral om niet te hard van stapel te lopen en zeker in het begin goed mijn eigen tempo (pace) aan te houden. Me niet te laten opjutten door al die lopers die me inhalen. Die laat ik lekker gaan, rennen maar. Ik ben klaar voor de start.

Blij met drie dagen stijvigheid

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #17

Ik heb de vijftien kilometer aangetikt. Ik ben eindelijk weer beland op het punt waar ik was voordat ik eind januari een kuitblessure kreeg. Al met al heb ik dat herstel best snel voor elkaar gebokst, maar voor mijn gevoel – ongeduldig als ik ben – heeft het erg lang geduurd. Afgelopen zondag was het zover, vijftien hele kilometers stonden op de planning. Het ging heel goed, het was heerlijk weer, ik liep in een prima tempo en had geen pijn in mijn kuit. De drie dagen vol stijvigheid die volgden, nam ik met liefde op de koop toe.

 

Vanaf nu acht ik mezelf klaar voor de 10 Mijl van Zwolle Zuid op 15 april. Die moet toch lukken! Vanmiddag doe ik een hersteltraining, acht kilometer ‘vogeltjes kijken’. Grauwe grijzigheid alom, maar de natuur doet zichtbaar haar best. Langzaamaan krijgen kale bomen een voorzichtige groene waas, andere bomen strooien al royaal met hun bloesem. En kwetteren die vogeltjes niet net weer wat harder dan vorige week?

 

Fluitend voor de wind

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #16

De teller staat op twaalfenhalve kilometer. Ondanks het onstuimige herfstweer trek ik afgelopen zondag m’n outfit aan en ga ik vol goede moed op pad. De eerste helft gaat heerlijk voor de wind, letterlijk en figuurlijk. Fluitend loop ik iets sneller dan normaal. Maar dan komt natuurlijk dat moment waarop je weer rechtsomkeert moet maken. En dat betekent wind tegen. En hoe, wat een straffe wind. Nu begrijp ik ook die benepen gezichten van de hardlopers die ik zojuist tegenkwam, toen ik nog de wind in de rug had. Mijn tempo stort in als een plumpudding, met deze wind in m’n snuit is het niet vol te houden. In ‘vogeltjestempo’ (zie mijn eerdere blog over vogeltjes kijken) voltooi ik mijn lopie, compleet doorgewaaid. Hopelijk laten de weergoden de wind wat liggen tijdens de 10 Mijl van Zwolle-Zuid en de Zwolse Halve Marathon.

Lentewarmte en medailles

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #15

Die tien kilometer zit in de benen. Mooi in mijn normale hardlooptempo, zonder pijn in de kuit. Daar word ik blij van. Ook blij word ik van het heerlijke weer. Zon en lentewarmte, dat loopt meteen een stuk fijner. Bovendien is het de eerste dag van het jaar waarop de korte broek weer aankan. Laagje voor laagje krijgen de benen weer wat kleur.
So far so good. Weer een stap in de goede richting van de Zwolse Halve Marathon in juni, met als tussenstap de 10 Mijl van Zwolle-Zuid in april. Wat een trainingsplan, ik word al moe als ik eraan denk. Wat mij over de streep trekt om me voor die Tien Mijl in te schrijven, is de opmerking van Man, dat je een heuse medaille verdient als je ‘m uitloopt. Kijk, daar doe ik het voor. Al vanaf mijn allereerste wedloop wil ik namelijk zó graag een tastbare herinnering aan mijn deelname aan dergelijke lopen. Al is het maar een vaantje, dat lijkt me fantastisch. Een medaille is natuurlijk nóg gaver. Die bewaar ik dan mooi in mijn trommeltje met al mijn medailles. Je weet wel, die van de avondvierdaagse en de zwemvierdaagse.

Tien mijl van Zwolle-Zuid

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #14

Man heeft iets ‘leuks’ bedacht in aanloop naar de Zwolse Halve Marathon: de Tien Mijl van Zwolle-Zuid. Tien mijl. Dat is 16 kilometer en nog wat. Zestien hele kilometers op zaterdag 15 april 2017. Dat is over een maand al! Ik riep nog: "We wonen helemaal niet in Zwolle-Zuid", maar dat hielp niet. Man ziet het als een mooie tussentraining richting de Zwolse Halve Marathon, om te kijken of we op koers liggen. Daar zit wat in. Moet kunnen. Maar toch, ik ben net een beetje hersteld van die kuitblessure en ik vind het nogal een uitdaging. Even een wedstrijdje tussendoor. Ga er maar aan staan. Ik heb vier weken de tijd om van acht naar zestien kilometer terug te komen. Da’s twee kilometer per week erbij. Laat ik vandaag de tien kilometer proberen aan te tikken. Het is prachtig mooi lenteweer, dat helpt vast, al is het alleen maar voor het goede gemoed. Wish me luck.

Vogeltjes kijken

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #13
 
Om de vorige loopsessie snel te vergeten lopen Man en ik de dag erna samen in een rustig tempo zes kilometer. Zo’n tempo waarbij je ook nog gewoon in staat bent een gesprek te voeren. Vogeltjes kijken, noemen we het ook wel. Hardlopen met een lage hartslag. Op de site van Sportrusten.nl lees je er alles over. Vogeltjes kijken is een rustige hersteltraining, die we zeker eenmaal per week in ons trainingsprogramma opnemen. Bovendien is het uiterst effectief voor de vetverbranding en dat is toch mooi meegenomen.

Twee dagen later voer ik het tempo weer op. Zou ik deze keer vijf kilometer in mijn normale hardlooptempo kunnen lopen? Zou de conditie al een beetje zijn bijgetrokken? Ik start weer met een kilometer rustig aan – geen vogeltje te bekennen met al die regen – en vervolgens voer ik het tempo op naar 5:50 per kilometer. Het gaat goed. Zo goed zelfs, dat ik na vijf kilometer besluit er nog twee kilometer aan vast te plakken. Daarmee staat de teller al op 8 kilometer in totaal. Als ik de kilometers in dit tempo verder weet uit te bouwen, moet het toch lukken met die halve marathon op 10 juni?

Van vijf naar zes

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #12

Mijn kuit houdt zich redelijk gedeisd, het lijkt goed te gaan. Langzaam breid ik mijn kilometers en tempo uit. Na de vorige voorspoedige vijf kilometer ga ik voor een loop van zes kilometer in mijn normale hardlooptempo. Ik begin voorzichtig met twee minuten wandelen en een kilometer dribbelen, toch nog een beetje bang voor de kuit. Maar het gaat wederom hartstikke goed. Bij kilometer twee versnel ik mijn pas naar mijn normale tempo per kilometer, met het idee dit de rest van het loopje vol te houden. Maar dat valt tegen. Mijn conditie is niet meer wat het geweest is. Is die kuit eindelijk een beetje oké, loop je tegen je eigen conditie op. Na kilometer vier krijg ik steken in mijn zij en mijn hartslag is behoorlijk hoog. Gas terug. En weer iets met geduld dus.

Nieuwe poging

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #11

Nieuwe poging. Vijf kilometer. Vijf minuten wandelen. Spieren opwarmen. Vijf minuten hardlopen. Rustig tempo. Heel rustig tempo. Kuit houdt zich koest. Twee minuten wandelen. Gaat goed. Vijf minuten hardlopen. Lekker. Stiekem zeven minuten. Twee minuten wandelen. Kuit vindt het prima. Vijf minuten hardlopen. Ik maak er tien van. Kuit maakt er geen probleem van. Gaat hartstikke goed. Twee minuten wandelen. Bijna thuis. Drie minuten hardlopen. Blij thuis.

Schrijf ik me wel of niet in?

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #10

Ik mag beginnen met hardlopen! Weliswaar heel voorzichtig en rustig aan, maar het begin is er. Dus de volgende dag spring ik uit mijn bed en hijs mezelf linea recta in de hardloopkleren. Gáán! Eerst rustig vijf minuten wandelen om de spieren op te warmen. Dan braaf twee minuten hard, een minuut wandelen. Maar al bij de tweede versnelling voel ik die #%&O@-kuit weer opspelen. Nee toch! Ben ik dan in die luttele twee minuten al te hard van stapel gelopen? Ik voltooi het rondje wandelend, afwisselend met steeds een piepklein stukje dribbelen. Want ik geloof het gewoon niet, is het nou nog niet goed met die kuit? Nee, het is duidelijk nog niet goed met die kuit. Ik neem me voor me niet in te schrijven voor de Zwolse Halve Marathon. Laat ik die wens maar doorschuiven naar volgend jaar, dan is de druk er voor nu in elk geval vanaf. Ondanks mijn gebaal en gemopper en gemauw weet Man mij toch over te halen. Mocht ik niet op tijd fit en klaar zijn voor de halve marathon in juni, dan ben ik slechts het inschrijfgeld kwijt. Hoe erg is dat? En wie weet is er dan zelfs nog wel een liefhebber voor mijn startbewijs te vinden. Zo gezegd, zo gedaan. Onze inschrijving is een feit.

In de olie

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #9

Tijd voor weer een wandeling. Dit keer gaat grote heks gezellig met me mee. We gaan voor zes hele kilometers binnen een uur. Geen gemoedelijk geslenter dus, maar flink aanpoten. Toch zijn we nog prima in staat te kwebbelen en foto’s in de olie te maken. Halverwege worden we ingehaald door Man, die een pittige intervaltraining doet. Zou ik binnenkort ook weer …? Was het maar zover.

Twee dagen later trek ik hoopvol mijn hardloopkleding aan. Ik wandel rustig en braaf naar de fysio en hoop zo ontzéttend van harte dat ik na dit bezoek weer mag starten met hardlopen, zij het minimaal. Maar starten is starten. Als het goed gaat op de loopband, mag ik beginnen met twee minuten op, een minuut af. Een klein begin, maar een zeer welkom begin. De inschrijving voor de Zwolse Halve Marathon is immers aanstaande. Ga ik het redden?

Voorzichtig optimisme

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #8

De fysio is optimistisch. Ze kneedt deze keer beide kuiten flink en tapet de gehavende kuit weer in. Als het wandelen de komende week pijnloos verloopt, mag ik volgende week even op de loopband hardlopen. Hoor ik dat goed? Voorzichtig goed nieuws! Met goede moed wandel ik de volgende dag weer een rondje van vijf kilometer. Het miezert heel hard, maar dat doet me niks. Het gaat goed en dat biedt perspectief. Stiekem probeer ik even te dribbelen. Dat is nog wat gevoelig. Snel terug in wandelstand.

Geduld.
Geduld.
Geduld.

Eerste lentedag

Op naar de Zwolse Halve Marathon 2017 #7

 

Met de juiste sokken in de juiste schoenen wandel ik nog weer eens een rondje. Het is prachtig weer, de eerste lentedag lijkt een feit. Al snel kan m’n jas uit. Wat fijn, die zon! De pijn in mijn kuit is wat minder aanwezig. Is het eind van de blessure misschien in zicht? Ik hoop het maar. Want het is heerlijk dat de temperatuur oploopt, maar mijn ongeduld doet dat ook. Ik kom menig hardloper tegen of word er door een ingehaald. Het liefst zou ik ze achterna roepen: ik ben ook een hardloper hoor. Echt, het is heerlijk weer om een uur te wandelen, maar wat zou het fijn zijn om weer lekker te rennen. Eens kijken wat de fysio er morgen van zegt.