Kerstvakantieblog ✨ Jaaroverzicht 2022 (7) - En dan nog even dit ...

De afgelopen dagen deelde ik persoonlijke highlights uit het afgelopen jaar. Het was een kleine greep uit wat er allemaal was en daarmee doe ik dat wat ik niet heb benoemd tekort. Scrollend door mijn foto’s kwam er zoveel meer voorbij waarvan ik dacht: oh dat wil ik eigenlijk ook delen, en dat, en dat ook, en dat! Maar je weet het - zie mijn eerste kerstvakantieblog - ik kan moeilijk kiezen.

Daarom nu in willekeurige volgorde een selectie uit dat wat onderbelicht bleef, maar zeker ook de moeite waard is om te benoemen. Het betekent dus niet dat deze dingen minder mooi of belangrijk voor me waren dan de dingen die ik in mijn eerdere blogs beschreef. Misschien moet ik het mezelf in 2023 wat makkelijker maken en in juli al met een halfjaarsoverzicht komen. Of vaker nog, met maandelijkse schrijfsels. Genoeg te vertellen. Ik zal er eens over prakkiseren. 

Komt-ie:

✨ In februari kreeg ik een blessure aan mijn hamstring en kon ik een tijdje niet hardlopen. Het herstel duurde (mij veel te) lang en ook het opbouwen kostte veel tijd. Waar ik in 2021 in totaal ruim 1000 kilometer rende, liep ik het afgelopen jaar ‘maar’ een kleine 600 km. Inmiddels ben ik weer helemaal terug, zonder pijntjes en gedoe. Fingers crossed.

✨ Met mijn heksjes gaat het zo goed. Grote heks behaalde haar bachelor Geneeskunde en gaat later in het nieuwe jaar starten met haar co-schappen. Kleine heks zit in haar laatste jaar van het atheneum en ging in september op examenreis naar Parijs. Machtig trots op deze twee!

✨ Mijn mams bereikte dit jaar de respectabele leeftijd van 80 jaar. Niet te bevatten en al helemaal niet als je haar ziet en als je weet wat ze allemaal doet. Ze is fit en gezond en superactief. Net als Jaap, met wie ze dit jaar alweer 30 jaar getrouwd is. Op naar nog vele gezonde en actieve jaren samen! We vierden deze mijlpalen met ons complete gezin tijdens een gezellig weekendje weg in een groot gróót vakantiehuis in Julianadorp.

✨ ‘Mijn’ Ajax werd voor de zesendertigste keer kampioen van de Eredivisie. Of zoals Dusan Tadiç zei: “Pak schaal!”

✨ De herfst nodigde uit tot mooie boswandelingen. De paddenstoelen schoten dit jaar werkelijk als paddenstoelen uit de grond in talrijke soorten en maten. Hardlopend met Man in het bos in Hattem, of wandelend met mams en Jaap in het Heilooërbos, het was altijd weer heerlijk toeven in het bos.

✨ Broer, mams en ik besloten om het monument op het graf van mijn vader in Den Helder te vernieuwen. Vierendertig jaar na dato werd de nieuwe steen precies in de week van mijn vaders sterfdag geplaatst. Mooi hoe dat samen kwam.

✨Als groot liefhebbers van de TOP2000 - de mooiste radioweek van het jaar - wisten we kaarten te bemachtigen voor het TOP2000-café bij Beeld en Geluid in Hilversum. Dat was op zich al een gelukkie, maar het waren ook nog eens kaarten voor de laatste dag van het jaar! En naarmate die lijst vordert, worden de nummers beter en beter. Hoogtepunt van ons uurtje was mijn all time favorite ‘Angels’ van Robbie Williams. Dat kon geen toeval zijn. Het was een onwijs tof uitje en superleuk om met z’n vieren te doen.

Kerstvakantieblog ✨ Jaaroverzicht 2022 (6) - Kerstkooravontuur

Tussen mijn veertiende en vijfentwintigste zat ik op een jongerenkoor in Den Helder. We gaven concerten, deden mee aan korenfestivals, traden op in kerkdiensten, gingen op tournee naar Hongarije en Zweden en we namen een cd op. Super om allemaal mee te maken. Daarnaast was de kerstnachtdienst in ons toenmalige theater De Kampanje een jaarlijkse traditie. 

Later in Zwolle heb ik nog een poosje op een pop- en rockkoor gezeten. Ik vond het best leuk en vooral de liedjes waren tof. Maar uiteindelijk vond ik - natuurlijk - niet wat ik ooit had. Ik liet het voor wat het was. Geen enkel koor zou zo immers een eerlijke kans krijgen. 

Toen was daar mijn collega Joke, die mij enthousiast vertelde over haar plannen om mee te doen aan een kerstprojectkoor in Zwolle. Ik was direct getriggerd. Een kerstprojectkoor? Jawel, een speciaal voor de kerst bij elkaar gehaalde groep enthousiastelingen met als doel driemaal een volkskerstzang en wel in ons Zwolse theater De Spiegel. Dat klonk mij als muziek in de oren. Hoe leuk was dat, een mooi afgebakend project waarbij ik weer even kon proeven aan hoe het ooit was én drie keer serieus optreden bovendien. 

En zo togen Joke en ik zeven zaterdagochtenden samen op het fietske naar Domusica. We studeerden in no time tien kerstliederen in, samen met onze drieënnegentig andere kersverse zangvrienden en -vriendinnen. Dat Joke en ik zo’n beetje de jongsten waren, mocht de pret niet drukken. 

In De Spiegel kwam alles samen. Wij, als koor, begeleid door de band. Ook was er een strijkorkest - wauw wat goed - een trompettist en organist, een herenquartet, een toneelgroep en een dominee. En publiek natuurlijk! 

Wat was het mooi om mee te maken. Ik heb genoten. En het publiek ook. Super om met z’n allen zo’n afwisselend programma neer te zetten én zoveel mensen een mooie kerstmiddag of -avond te bezorgen. Ik ging in elk geval als vanouds met een heerlijk kerstgevoel naar huis, en velen met mij. 

En Joke: dank je wel voor dit mooie ‘projectje’. Het was superleuk en en heel gezellig om samen te doen!

Kerstvakantieblog ✨ Jaaroverzicht 2022 (4) - Drie Italiaanse Grootheden

Roadtripjes vinden we leuk, vakanties minstens net zo. Wij mazzelaars deden dit jaar een citytrip naar Londen, direct gevolgd door de meivakantie aan het Gardameer. De zomervakantie brachten we door in Toscane en als kers op de taart deden we het Gardameer nog eens dunnetjes over in september met onze vrienden. [Marcel opgelet: hier is jouw one moment of fame 😇] 

Londen zat al ‘even’ in de pijplijn. We hadden drie jaar geleden namelijk kaarten geboekt voor een concert van onze Italiaanse held Zucchero in de Royal Albert Hall in Londen. Door corona werd dat twee keer uitgesteld, maar dit jaar was het dan echt zover. 
Onze belevenissen in Londen: Londen & Verona (1/3) en Adriano (2/3) 

In de meivakantie deden we een last minute-poging om kaarten te krijgen voor diezelfde Zucchero in de Arena van Verona. De ouwe rocker was ons gewoon achterna gereisd. Helaas waren alle 14 concerten in Verona compleet uitverkocht. 
Onze belevenissen in Verona: Polo (3/3) 

Tijdens diezelfde meivakantie ontstonden de plannen voor een nazomerreisje met Marcel en Heksenvriendin. We zouden ze meenemen naar de mooiste plekken rondom het Gardameer, de lekkerste restaurantjes laten beleven en kennis laten maken met onze wijnboerenvrienden. En omdat nét in die week Eros Ramazzotti in de Arena van Verona zou spelen, ja heus, moesten we onszelf dat ook nog maar even cadeau doen. Stelletje bofkonten dat we waren. Een gouden weekje! 

En dan die derde Italiaanse grootheid. Andrea Bocelli. Die liepen we gewoon tegen het lijf tijdens onze zomervakantie in Toscane. We hebben elkaar in levende lijve ontmoet, of in elk geval gegroet.
Onze belevenissen in Lajatico: Buongiorno

Polo (3/3)

Het concert van Zucchero in The Royal Albert Hall was waanzinnig mooi. Die plek, de band, Zucchero, de muziek, de show, het was allemaal even fantastisch. We hadden een prachtige plek in de zaal en toen we The Hall alleen al binnenkwamen, kon je niets anders doen dan ‘oh en ah’ roepen (zie de filmpjes onderaan). Wat een indrukwekkende en bijna magische plek. Om daar alleen al te zijn was de moeite waard. 

Het plafond van The Royal Albert Hall

Zo lyrisch als we waren over het concert in Londen, begon het hier in Verona toch te kriebelen. Zouden we misschien toch ook kaarten moeten zien te krijgen voor het concert in de Arena van Verona? Want niet alleen wij hadden Verona strak achter Londen aan gepland, Zucchero en zijn kornuiten ook. 

Zo liepen wij dus in Verona, op weg naar de Arena om te kijken of we ter plekke nog kaarten konden scoren voor een van de concerten die hier de komende twee weken plaatsvonden. Helaas was de ticketservice van de Arena gesloten. We checkten nogmaals de bookingsites op internet, maar er was echt geen kaart meer te krijgen. 

Dan nog maar even een rondje om de Arena doen en verder genieten van de stad Verona. Dat blijft ook mooi en verveelt nooit. Aan de achterkant van de Arena stopte een auto. Toch weer getriggerd - het zou toch niet - keken wij nieuwsgierig wie eruit stapte. Nee, geen Zucchero. Maar wel een andere bekende: de bassist! Ja hoor, dat geloof je toch niet. We begroetten hem, Man maakte een ‘gitaargebaar’ en de beste man, called Polo Jones, knikte. We maakten een praatje over het concert in Londen en natuurlijk moest ook deze ontmoeting worden vastgelegd. 

Hoe was het toch mogelijk, eerst de drummer in Londen, nu de bassist in Verona. Verbaasd en grijnzend liepen we verder. Maar het hield nog niet op, want daar kwamen twee dames aangelopen. Ik bekeek ze eens goed en herkende toch echt de tweede drummer van de band én de backing vocal. Achter ons hoorden we Polo hen begroetten. De dames waren aan het shoppen geweest. Ik had het dus goed gezien. Niet te geloven dit, we liepen zo het ene bandlid na het andere tegen het lijf. Ik durfde niet ook nog eens op de dames af te stappen – ze zien ons aankomen zeg – en we lieten het zo. 

Na een rondje door de binnenstad van Verona liepen we via de Arena weer terug naar onze auto. Maar wie liepen we daar tegen het lijf? Onze Adriano! Hij herkende ons ook en schudde ons hartelijk de hand, alsof we al jaren dikke vrienden waren. Wat een toffe gasten toch allemaal! En wat moesten we lachen om al dit toeval. Zo langzamerhand ging dit verhaal wel erg lijken op ons Bocelli-avontuur: we ontmoetten zo’n beetje ‘iedereen’ om de zanger in kwestie heen, maar de man zélf dan weer net niet. Maar een hoop lol hadden we wel.

Zucchero's band (van 3 jaar terug) - in de cirkel Polo en Adriano

Adriano (2/3)

London dus. Het concert van Zucchero in The Royal Albert Hall was door de coronapandemie twee jaar na dato uiteindelijk rescheduled op 21 april 2022. Precies twee dagen voordat Man en ik met de caravan zouden vertrekken voor onze meivakantie in Italië. Slechts een luxeprobleem natuurlijk en een kwestie van strak plannen. Zo vlogen wij woensdagochtend vroeg naar Londen en kwamen we vrijdagavond laat weer thuis. London to the max. We knoopten de caravan achter de auto, doken even ons bed in en vertrokken zaterdagochtend vroeg richting Italië. 

Om alles uit ons Londonreisje te halen, had ik me goed ingelezen – met dank aan Marco Polo – en een mooi strak programma in elkaar gedraaid, met als hoogtepunt het concert van Zucchero in The Royal Albert Hall op donderdagavond. 

Die donderdagmiddag wandelden we, conform planning of course, door Hyde Park. Het was prachtig zonnig weer en we slenterden langs Kensington Palace en de Princess Diana Memorial Fountain. We aten fish and chips op een terras bij het meer en we ontdekten de plek waar Bruce Springsteen jaren geleden zijn concert gaf. En achter het pompeuze en wat protserige Prince Albert Memorial doemde daar ineens The Royal Albert Hall op. We besloten ernaartoe te lopen om alvast even te kijken waar we die avond terecht zouden komen. 

We deden een rondje eromheen en maakten foto’s van de aankondiging van het concert. Het was er nog erg rustig. Aan de achterkant stond een kereltje buiten te roken. Man herkende hem: het was de drummer van de band van Zucchero. We vroegen het hem en ja hoor, het klopte. We maakten een kletspraatje over het concert en hun huidige tour over de wereld. En natuurlijk moesten we een foto maken. Anders zou niemand ons geloven, zeker niet na ons sterke en hilarische Bocelli-verhaal van een aantal jaren geleden.

 

We begrepen van de beste man – called Adriano Molinari – dat Zucchero er zelf nog niet was, maar dat om vier uur de soundcheck begon. Dan moest-ie er toch zeker zijn. Dat betekende dat Zucchero daar binnen een half uur zou moeten aankomen. Wilden we daarop wachten? We vonden het wel zodanig lollig, dat we dat deden. Als echte hysterische fans. We nestelden ons op een steen en genoten van de zon, ondertussen elke voorbijrijdende auto goed in de gaten houdend. 

En yes, daar verscheen een ‘verdachte’ auto. Hij stopte pal voor de artiesteningang en voor we het goed en wel beseften dat het inderdaad om Zucchero ging, was de ouwe rocker uitgestapt en naar binnen gesneld. Man riep nog ‘Zucchero!’, maar het mocht niet baten. Ik lag dubbel van het lachen, zie ons nou toch. Maar Zucchero was ons door de vingers geglipt. Het zou wel een mooi plaatje én een goed verhaal hebben opgeleverd. 

Wordt vervolgd ...

Londen & Verona (1/3)

Man en ik lopen in Verona (Italië), op weg naar de Arena. We willen proberen last minute kaarten te krijgen voor een concert van Zucchero, onze favoriete ouwe Italiaanse rocker. Hij speelt maar liefst veertien keer op deze prachtige plek en de meeste van die concerten staan gepland in de twee weken die wij hier op vakantie zijn. Via internet lukt het niet meer, alles is uitverkocht. Er valt nog wel een sporadisch plekje te bemachtigen in de uiterste ‘hoeken’ van dit Romeinse amfitheater, maar dan zie je het podium niet eens. Dan kun je net zo goed buiten de Arena op een terrasje op het plein gaan zitten genieten. Geen beeld, wel geluid en lekker eten bovendien.

Waarom we dit niet eerder hadden bedacht en niet gewoon op tijd thuis op de bank online kaarten hadden besteld? Omdat we ditzelfde concert vijf dagen eerder al hadden mogen meemaken. Alleen niet op déze plek. En één keer leek ons aanvankelijk wel genoeg. Totdat we er vijf dagen geleden wel heel erg lyrisch onder vandaan kwamen. Want wat was het mooi. 

Eind 2018 kwam op Twitter voorbij dat Zucchero een nieuwe concertreeks in 2020 had gepland, waaronder twee concerten in The Royal Albert Hall in Londen. Wij keken thuis al jarenlang naar een dvd van een concert van Zucchero uit 2004, opgenomen in die Royal Albert Hall. Wat een prachtig mooie plek om zo’n concert te beleven. Een aantal jaar geleden waren we al eens bij Zucchero geweest in de Ziggo Dome en ook in de Arena van Verona. Nu leek het ons fantastisch om dit ook eens mee te maken in die Royal Albert Hall. En waarom wachten als de kans zich voordoet? We bestelden tickets en boekten drie dagen Londen. Want als je daar dan toch bent, kun je er beter maar meteen een mooi stedentripje van maken. Zo gezegd, zo gedaan. 

Toen kwam de pandemie, die alle plannen overhoop gooide. Het concert van Zucchero werd uitgesteld tot 2021. Jammer, maar het was niet anders. Wat in het vat zit, verzuurt immers niet en des te langer duurde onze voorpret. Maar die voorpret werd een jaar later met nog eens een jaar verlengd; zo lang hadden we nog nooit voorpret gehad! Ondertussen draaiden wij gewoon die dvd grijs. 

Wordt vervolgd …

Teatro del Silenzio

Na een paar heerlijk luie campingdagen komen we toch eens in de benen en gaan de hort op. Toscane heeft zo veel moois te bieden! We bezoeken het prachtige Lucca, de hoofdstad van de provincie Lucca in de regio Toscane en een van de rijkste steden in Noord-Italië. Deze volledig ommuurde stad ademt een en al sfeer uit. Italiaanser dan dat kan bijna niet. We drentelen door de authentieke straatjes en genieten van een zalige bruschetta op een terrasje op Piazza dell’ Anfiteatro.

Piazza dell' Anfiteatro - Lucca

Op de terugweg doen we Lajatico aan, de geboorteplaats van Andrea Bocelli. Een kneuterig dorpje, schitterend gelegen in het Toscaanse landschap én wereldberoemd om het nabijgelegen Teatro del Silenzio. Wat is dit een wáánzinnig mooie plek! Een theater met een wel heel weids decor: hartje Toscane in de volle breedte. In 2006 kreeg Andrea Bocelli de gemeente Lajatico zover dit amfitheater te bouwen. De naam zegt het al: in dit theater heerst volledige stilte. Zodra je het theater betreedt overvalt je de oorverdovende stilte. Je hoort slechts de wind, de vogels en je eigen ademhaling, die de stilte alleen maar versterken. Het hele jaar door is het hier stil. Op een dag na. Dan wordt de stilte doorbroken door de meester zelf, Andrea Bocelli in hoogsteigen persoon. Dit jaar vindt begin augustus het tiende concert plaats en de aankondigingen sieren de straten van Lajatico. Wat zou het een voorrecht zijn om eens zo’n concert mee te mogen maken, op deze plek! Hier, in dit adembenemende decor. Wie weet, ooit. Ik ben in elk geval zwaar onder de indruk van de plek. Om stil van te worden.

Over hardlopers en steelpannen

Man en ik hebben ons ingeschreven voor de nieuwe editie van zowel de Stadshagenrun als de Salverdaloop. Liepen we vorig jaar nog de vijf kilometer, dit jaar gaan we voor de tien. Niet dat het mij zo goed bevallen is, meedoen aan die recreatielopen. Ik liet me in beide gevallen enorm opjutten door de snellere renners om mij heen, waardoor ik weliswaar een persoonlijk record liep, maar volledig gebroken de eindstreep haalde. En dan kreeg ik nog geen eens een medaille of een lintje voor de moeite. Zo jammer. Toch haalde Man mij over om ook dit jaar weer mee te doen. “Gewoon een beetje proberen in je eigen tempo te lopen.” Vooruit dan maar, we gaan ervoor. We zijn vorig week nogal geïnspireerd geraakt bij de Zwolse Halve Marathon. Veel vrienden, buren en andere bekenden deden mee en we zouden het wel eens met eigen ogen gaan aanschouwen. Beetje sfeer proeven. We zochten een mooie plek langs de route en belandden in een drukte van jewelste, wat een gezelligheid in onze bruisende binnenstad. De gehele route werd opgeleukt door allerlei bands en orkesten. Ik werd blij verrast door een groep jonkies die heel verfrissend en verbluffend goed op potten en pannen stond te rammen. Een heuse steelband, en nog een goede ook. Het swingde de pan uit. Hier moesten we maar blijven staan. Vol overgave trommelden ze het ene na het andere bekende nummer op hun vaten. Waanzinnig en bovenal heel muzikaal. Tegelijkertijd spotten we vele bekende lopers en moedigden we ze aan. Chapeau! Een ongelooflijke prestatie, die voor ons toch echt nog een paar mijl te ver is. Wie weet, volgend jaar misschien. Tussen de trommelnummers door besloot ik aan een van de bandleden te vragen waar ze toch vandaan kwamen. Want wat zou je deze steelband leuk kunnen vragen voor wat voor feest of bijeenkomst dan ook; ik zag ineens mogelijkheden genoeg. Mijn plannenmakerij was echter van korte duur. “Wir kommen aus Deutschland”. Oef, da’s wel erg ver weg. Zouden ze dan misschien een cd hebben gemaakt? Dan kan ik in elk geval thuis nog eens van ze genieten. Helaas, geen cd. Wel vond ik filmpjes van Calypsonic op internet én ik heb mijn eigengemaakte opname gelukkig nog.