Achtste-groepers huilen niet

Snotterend keken Man en ik elkaar aan. Op tv liep de aftiteling van Achtste-groepers huilen niet en de tranen stonden ons in de ogen. Wat een heftige film. Die komt binnen! Achtste-groepers huilen niet is de verfilming van het gelijknamige boek van Jacques Vriens. En een keigoeie verfilming ook. Wat een prachtig geschreven script en wat ontzettend goed gespeeld.

Het verhaal gaat over Akkie. Ze zit in groep acht en is dol op voetballen, maar Joep kan dit niet goed hebben. Gelukkig is juf Ina goed in het creatief oplossen van problemen. Dan blijkt Akkie ernstig ziek te zijn en ze moet naar het ziekenhuis. De hele klas leeft met haar mee. Akkie is heel erg bezig met het wel en wee van haar groep, zoals het aanstaande voetbaltoernooi en het kamp, maar ook het plan om juf aan een nieuwe man te helpen. Gelukkig kan ze nog net mee naar het schoolkamp, maar daarna gaat het steeds slechter met haar en overlijdt ze.

Grote heks heeft deze film destijds samen met haar klasgenootjes van groep acht in de bioscoop gezien. Ze had wel even moeten slikken, vertelde ze toen. Wat zullen die tieners in een moeilijk parket hebben gezeten! Niemand houdt het droog bij deze film, maar dat is natuurlijk helemaal niet stoer. Een klas vol beginnende pubers, en dan met z’n allen naar zo’n heftige film. Een film met een verhaal dat wel heel dichtbij komt. Je voelt de spanning tussen de kinderen, de spanning tussen hun pubergedrag en het volwassen proberen te zijn. Hoe ga je als tiener om met het feit dat je klasgenootje ernstig ziek is en ook nog eens komt te overlijden? Juf Ina en dokter Snor gaan waanzinnig goed om met dit gegeven en slepen zowel de zieke Akkie als haar klasgenoten er hartverwarmend doorheen. Je kunt natuurlijk wachten tot deze film weer op tv komt, maar ik zou ‘m gewoon even kopen of huren. Gaat zien die film! Ik trek in elk geval opnieuw het boek uit de kast.

Een ijzige zondagmiddag met een koninklijk tintje

Zondagmiddag betraden wij de rode loper op het Rodetorenplein voor een bezoekje aan het IJsbeeldenfestival. Al wekenlang beloofden affiches en tweets ons een vorstelijke wandeling door tweehonderd jaar Koninkrijk der Nederlanden: onze rijke geschiedenis van vorsten en vorstinnen in kraakhelder ijs en glinsterende sneeuw. Dat wilden wij wel aan den lijve ondervinden. Ze waren er allemaal, van Koning Willem I tot Koning Willem-Alexander en Koningin Maxima, allen vakkundig gehouwen uit ijs en sneeuw. De heksjes mochten de Gouden Koets betreden en bovendien plaatsnemen op de Troon. Niet te lang, je zou anders maar vastvriezen aan de zetel. De ijskoude cijfers: 250.000 kilo ijs en een dito hoeveelheid sneeuw. Veertig nationale en internationale ijskunstenaars, tientallen kettingzagen, gasbranders en beitels. En niet te vergeten een tentencomplex van 2000 m² met een constante binnentemperatuur van -8°C. Uit reusachtige ijsblokken van 2 meter lang, 1 meter breed, 70 cm diep en met een gewicht van 1500 kilo gaven de ijskunstenaars vorm aan ons vorstenhuis. Een knap staaltje werk.

Thuis op de bank ontdooiden wij met warme chocolademelk met slagroom. Tijd voor een film. Man,  geïnspireerd door ijs en kou, trok Narnia uit de kast. The Chronicles of Narnia: The lion, the witch and the wardrobe. Een film over de heldendaden van Lucy, Edmund, Susan en Peter. De twee broers en twee zusjes spelen verstoppertje in het landhuis van een mysterieuze professor. Ze belanden in een magische kleerkast en komen terecht in de wereld van Narnia. Dit prachtige land wordt bewoond door pratende dieren, dwergen, faunen en centauren en was ooit een vredig land. Tot ijskoningin Jadis het land betovert en er sindsdien een eeuwige winter heerst. De macht van deze kille heks neemt hand over hand toe en de wereld raakt volledig bevroren. De kinderen gaan de strijd aan met de ijskoningin en worden daarbij geholpen door de machtige en wijze leeuw Aslan en zijn leger van pratende dieren en wezens. Er volgt een heftige strijd om het land voor altijd te bevrijden van de ijzige krachten van de heks. Een ijzingwekkend mooie film.

Midden in de winternacht

Om het kerstgevoel nog wat vast te houden togen Man en ik samen met grote en kleine heks op derde kerstdag richting bioscoop in Kampen. We deden net alsof de regen sneeuw was en de temperatuur rond het vriespunt lag. Guur was het in elk geval. Midden in de winternacht is een film naar het gelijknamige boek van Andreas Steinhöfel en gaat over de tienjarige Max. Een week voor Kerst ontdekt Max dat er een eland door het dak van zijn schuur is gestort. Het blijkt niet zomaar een eland. Het is Moos, die niet alleen kan praten, maar ook nog eens voor de Kerstman werkt als testpiloot, voordat de rendieren het echte werk gaan doen. Tijdens de testvlucht met de slee is het helemaal misgegaan, waardoor hij de Kerstman is kwijtgeraakt. Moos zal de Kerstman heel snel moeten vinden, want zonder Kerstman krijgt niemand cadeautjes. Zusje Kiki helpt Max en Moos bij hun zoektocht. Daarbij worden ze flink tegengewerkt door de gemene buurman Panneman, briljant vertolkt door Arjan Ederveen.

De moeder van Max en Kiki wordt gespeeld door Jelka van Houten. Inderdaad de zus van en dat kun je vooral goed horen. Eland Moos spreekt uit monde van Jeroen van Koningsbrugge, die nagenoeg zichzelf lijkt te spelen. Het mooiste optreden komt echter van de oma van Max en Kiki, gespeeld door Carla Hardy. Grandma benadert en ‘bewerkt’ de Kerstman op geheel eigen wijze: streng, meedogenloos en zeer vermakelijk.

Midden in de winternacht is een film om te gaan zien. Of om straks ergens in de uitverkoop op de kop te tikken en bij de kerstballen te bewaren tot volgend jaar. Leuk!