Vakantieleesvoer

Vakantie betekent voor mij naast rust en leuke dingen doen ook leestijd. Enkele weken van te voren zoek ik zorgvuldig uit welke boeken ik meeneem. Daar kan ik avonden druk mee zijn.
Vakantieverhalen (7)

Het hele jaar door houd ik een lijstje bij van titels van boeken die ik graag wil lezen. Dat kan zijn door recensies die me triggeren in tijdschriften of op Twitter, of via tips van vrienden en collega’s. Als ik elk gewenst exemplaar zou aanschaffen, raak ik nog eens bedolven onder grote stapels ongelezen boeken. Wurm je daar maar eens onderuit. En ik zou tijd, heel veel tijd, moeten maken om ze te lezen. Een lijstje dus. Dat lijstje loop ik vlak voor de vakantie helemaal door en ik zoek alle achterflappen op via bol.com of de app van de bibliotheek. Maakt het boek me nog steeds nieuwsgierig? Heb ik zin om erin te beginnen? Dan reserveer ik ‘m bij de bieb en hoop ik dat-ie op tijd voor me klaarstaat. Ook loop ik mijn boekenkast grondig door om te kijken welk boek een tweede keer verdient.

Ik nam mee, en vond er het volgende van ...

Marathonloper - Abdelkader Benali

Een redelijk fanatieke hardloper mag ik mezelf wel noemen. Ik voel dan ook enige verwantschap met de schrijver als ik aan dit boek begin. Wat ik bij voorbaat al leuk vind, is dat het boek in tweeënveertig hoofdstukken en een beetje is opgedeeld. Precies het aantal kilometers van een marathon. Leuk gevonden en door de relatief korte hoofdstukken leest het snel weg.

Per kilometer beschrijft Abdelkader wat er in hem omgaat. Daarbij blikt hij terug op zijn jeugd en hoe hij in de ban van het hardlopen raakte. Ook verweeft hij door zijn ervaringen het verhaal van Rodriguez heen, een “tegenstander van mythische proporties”. Tot kilometer eenentwintig kan ik meekomen. Voor mij is dat het maximum dat ik zelf eens liep, een halve marathon. Daar houdt het voor mij een beetje op. De verwantschap waarover ik het eerder had, verdwijnt hierna steeds verder. Dit is andere koek. Een waar gevecht tussen lichaam en geest. Je zou denken dat de verhalen me juist zouden inspireren om toch ook eens een poging te wagen een hele te lopen. Maar nee, een hele marathon is ver, heel ver van m’n bed. Diep respect voor Abdelkader en voor iedere loper die het wel eens of zelfs meerdere malen heeft gepresteerd. Mij niet gezien.

Persoonlijk cijfer: 6,5 (van 10)

Vele hemels boven de zevende - Griet op de Beeck

Mooi boek. Groots schrijver. En niet alleen om die vele inventieve Vlaamse woorden en uitdrukkingen, dat is altijd smullen. Op de Beeck weet zo goed woorden te geven aan dat wat een mens allemaal denkt en aan dat wat hij vooral níét uitspreekt. Je krijgt zicht op hoe de relaties tussen vijf verschillende en aan elkaar verbonden karakters onderling werken en hoe hun denken en doen vaak niet overeenkomen.

“Over onverwacht geluk dat de dingen moeilijk maakt, over geheimen die te groot lijken, over obstakels die bergen worden en over blijven proberen.”

Als lezer weet je veel meer dan de hoofdpersonen zelf ook maar enigszins vermoeden. Ze zijn stuk voor stuk hun authentieke zelf en je hebt met ze te doen, met allemaal. Niemand doet iets om niets. Alles komt ergens door, hoe krom ook, en in de meeste gevallen kun je er begrip voor hebben. Iedereen is evenveel waard, iedereen doet ertoe.

Volgens mij klinkt dit heel vaag. Maar echt, Vele hemels boven de zevende is het lezen meer dan waard. Van Op de Beeck las ik eerder ook Kom hier dat ik u kus. Ook dat boek vind ik beregoed geschreven. Een aanrader.

Persoonlijk cijfer: 9

De geluksvogel - Ilja Gort

Ilja Gort, wat zal ik over hem zeggen? Een paar steekwoorden: groot wijnliefhebber, wijnboer, heeft een wijnchateau in Frankrijk, bekend van de tv-programma’s Gorts wijnkwartier en Gort over de grens én hij bezit een wel heel fantasierijke en creatieve geest. Dat alles bij elkaar levert waanzinnig leuke boeken op en De geluksvogel is daar een van.

Van de achterflap: “Harald is en succesvolle Nederlandse reclameman die een goedlopend wijnchateau in Frankrijk bezit. Hij ontmoet een Franse wijnboer wiens zaken niet al te best gaan en adviseert hem een camping te beginnen. Hiermee ontketent hij een reeks voorvallen die tot wel heel bizarre situaties leidt.”

Zeer vermakelijk en mede daardoor zó uit. Smaakt naar meer, en naar wijn.

Persoonlijk cijfer: 8,5

Nooit goed genoeg - Christine Arylo & Amy Ahlers

Ja ja, een zogenaamd zelfhulpboek dit jaar in mijn koffer. De auteurs geven handvaten om je ‘innerlijke kreng(en)’ te leren kennen en ze te transformeren tot hulpvaardige vriendinnen.

 

Je kent ze vast wel, die krengen of commentatoren in je hoofd, die je soms, of misschien wel heel vaak, je het leven zuur maken en overal kritiek op leveren. Nee, ik heb het hier niet over schizofrenie of een identiteitsstoornis, die aandoeningen zijn echt van een heel andere orde.

“Iedere vrouw heeft een innerlijke stem die venijnige kritiek op haar levert. Gewicht, kleding, carrière en moederschap, maar ook behaalde successen: alles kan reden zijn voor giftig commentaar op jezelf.” In zeven stappen geef je je innerlijke kreng een andere functie én je leert (beter) luisteren naar je innerlijke wijsheid. Een echt werkboek, waarbij je uitgedaagd wordt aan het werk te gaan en ik denk dat veel vrouwen, inclusief mijzelf, er iets aan kunnen hebben. De methode zit goed in elkaar en geeft veel inzichten. Veel aspecten ben ik ook, anders genoemd misschien, tegengekomen tijdens mijn opleiding NLP. Herkenbare kost in een ander jasje, met verfrissende tips en inzichten.

Persoonlijk cijfer: 7

Laat het los & andere tegelsprookjes

Je kent ze wel: hoogdravende wijsheden en spirituele quotes. Te pas en te onpas worden ze gebruikt, je hoort en ziet ze overal. Ook bij mij op het werk strooien we er rijkelijk mee en daar ben ik zelf een van de aanstichters van. “If you can dream it, do it!” prijkt er op ons krijtbord.

Susan Smit neemt vijfenveertig dergelijke oneliners onder de loep en beziet ze van alle kanten. Ze gruwelt en beschrijft, ze hakt, beitelt en schaaft de spreuken van weleer en ze weet de meest populaire uitdrukkingen zo te benaderen, dat je met een beetje échte wijsheid en inzicht de oprechte verdieping ervan weer weet te vinden. Zodat je er ook écht iets aan hebt.

Zo fileert Susan het tegeltje ‘Leef alsof het je laatste dag is’. Hierover schrijft ze: “[…] Een mens zou juist niet moeten leven alsof zijn laatste uur geslagen heeft, maar alsof de eeuwigheid nog voor hem ligt. Alleen dan, zonder een spoor van gehaastheid of spoed, kun je een ervaring volledig absorberen – zorgeloos stil, geduldig en weids, zonder angst dat er ooit een einde aan komt.” Dat is pas wijsheid. ‘Laat het los & andere tegelsprookjes’ is wijs en hilarisch geschreven en bovendien mooi vormgegeven.

De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

In de sauna van camping Zillertal in Oostenrijk begin ik aan het vijfde en laatste boek van mijn zomervakantieboekenleeslijst. Op aanraden van Man lees ik De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween. Man heeft dit boek van Jonas Jonasson nét uit en ik betrapte hem tijdens het lezen met regelmaat op een brede grijns of een plotseling gegrinnik. Het móet dus wel een leuk boek zijn!
Al na een bladzijde of vier, vijf, heb ik de smaak ook te pakken. Een werkelijk bizar verhaal ontvouwt zich langzaam maar gestaag. Het gaat over Allan, die op zijn honderdste verjaardag het bejaardentehuis ontvlucht. Hij gaat op avontuur met alle gevolgen van dien. Onderweg sluiten personages van verschillend pluimage zich bij Allen aan en openen politie en andere geïnteresseerden de jacht op hem. Het laat Allan onverschillig. Allan is heel nuchter, kent geen angst en blijft onder alle omstandigheden rustig en bedaard. Wonderwel is hij een ieder steeds te slim en te snel af en dat levert absurdistische scenes op. Daarnaast is het verhaal doorspekt met terugblikken op zijn lange avontuurlijke leven, waarin hij betrokken is bij veel historische gebeurtenissen van de twintigste eeuw, zoals de ontwikkeling van de atoombom. Het is werkelijk heerlijk nuchter geschreven, met veel droge humor en een logica die je steeds weer doen glimlachen.
Ik verorber het boek in no-time en Man en ik praten er nog wat over na. We vinden unaniem dat dit boek verfilmd moet worden. Even googelen wijst uit dat dit natuurlijk reeds gebeurd is. We plaatsen nog diezelfde middag de bestelling, zodat we de film bij thuiskomt direct kunnen kijken. De film valt ons echter bar tegen. Wat een slechte en zwakke verfilming. Dat boek verdient echt beter! Het is blijkbaar een hele kunst een goed filmscript te schrijven op basis van een boek. Of zoals schrijver Peter Buwalda dat onlangs in het tv-programma Zomergasten zo mooi verwoordde: 'Een boek verfilmen is een karbonade opdrinken met een rietje'.

Colman

En dóór met het vierde boek van mijn zomervakantieboekenleeslijst. Nadat ik eerder dit jaar Heksenkind en Juniper heb gelezen, is het nu tijd voor het laatste deel van de trilogie. In jeugdroman Colman van Monica Furlong komen alle gebeurtenissen en personen uit de eerste twee boeken bij elkaar en worden de nog open vragen beantwoord. Alles wordt duidelijk!
Colman en zijn vriendinnetje Leana komen samen met heks Juniper aan in Cornwall, nadat ze zijn verdreven door vijandige dorpelingen. Het land waarvan Junipers vader ooit koning was, wordt nu geteisterd door haar slechte tante Meroot. Colman, Leana en Juniper doen er alles aan om haar macht te breken. Colman is een mooi verhaal over magie, over angst en verwoesting, over moed en over de allesoverwinnende kracht van liefde. Alles draait om goed en kwaad en gelukkig wint het goede.
Hoewel deze boeken een trilogie vormen, zijn alle delen ook afzonderlijk van elkaar te lezen. Dat vind ik knap werk en leuk om te weten, maar ik raad aan ze lekker alle drie te lezen. De boeken grijpen je vast en lezen zo heerlijk makkelijk weg. Fijne kost voor in de hangmat!

In verband met de kinderen

Van een vriendin kreeg ik het boek In verband met de kinderen. Bij het lezen ervan moest ze aan mij denken en daarom besloot ze het aan mij te geven. Lief!
Nieuwsgierig begin ik in het derde boek van mijn zomervakantieboekenleeslijst. Deze psychologische roman is geschreven door Machteld Bouma en gaat over ouders en hun kinderen, over bloedbanden en het stiefmoederschap. Het is een boeiend en bijzonder verhaal met veel herkenbare dingetjes. Gelukkig is mijn verhaal minder drastisch en complex, maar ik kan me goed inleven in de gedachtenwereld van Wendolyn.
Wendolyn is psycholoog en krijgt een relatie met neuroloog Eric, gescheiden vader van drie kinderen. Door omstandigheden komen de kinderen fulltime bij hun vader wonen en dat betekent voor Wendolyn zich aanpassen, grenzen zoeken en bewaken en schipperen met haar werk. Ze worstelt met haar rol als stiefmoeder en er rijzen vragen over de band met haar eigen moeder. Een paar jaar later gebeurt er iets heel onverwachts en staat de wereld voor Wendolyn op zijn kop. Dan moet blijken hoe sterk de band met haar stiefkinderen is. In verband met de kinderen is een prachtig verhaal over de waarden van familiebanden en de onzekerheden van een stiefmoeder. Een ding wordt duidelijk: je hoeft geen bloedband te hebben om wortel te kunnen schieten.

Less is luxe

Het tweede boek van mijn zomervakantieboekenleeslijst is een waar feestje om te lezen en urenlang in te rond te neuzen. Less is luxe is het tweede art journal van de hand van Lou Niestadt en is een buitengewoon creatief kunstwerk met handgeschreven letters en veel leuke illustraties. Een lust voor het oog!
Over de inhoud schrijft Niestadt op haar website (een bezoek waard): “Less is luxe gaat over mijn ontdekkingstocht naar een simpeler leven. Een leven waarin genoeg weer genoeg is en minder weer meer. Je leert om stil te staan bij wat je werkelijk wilt en wat je werkelijk nodig hebt. Een simpel leven in materie, maar groots in denken en doen, waarin je niet meer continu in dienst staat van je spullen, je werk, je gezin. Wanneer je de overvloed aan spullen en activiteiten terugbrengt naar de essentie, ontstaat er een overvloed aan tijd, ruimte, verwondering, creativiteit en levenslust: less is luxe!”
De tekst en illustraties vult Niestadt aan met passende en pakkende citaten van enkele groten der aarde. Ontzettend leuk gedaan! Less is luxe levert mij veel inspiratie op. Mijn vakantiedagboek bevat dan ook steeds minder tekst en meer tekeningen. Ik riep - en roep - nog altijd dat ik niet kan tekenen, maar zolang mijn heksjes en Man in een oogopslag zien wat mijn schepsels voorstellen, ben ik een blij mens en teken ik lekker door.

De inleiding van Less is luxe

Bronnen: louniestadt.com, bol.com

De kunst van het vakantievieren

In mijn hangmat op camping Montescudaio in Italië begin ik in het eerste boek van mijn zomervakantieboekenleeslijst. De kunst van het vakantievieren staat boordevol tips om de voorpret te vergroten en je vakantiegevoel te versterken. Ook geeft auteur Jessica de Bloom advies om vakantiestress te voorkomen en het fijne vakantiegevoel langer vast te houden.
Ik ontving dit boek na afloop van een themadag op mijn werk over loslaten. Deze dag vond plaats vlak voor de zomervakantie en was bedoeld om je te voeden met ideeën over ontspanning, loslaten en schakelen. Hoe laat je met een ontspannen gevoel je werk los en hoe zorg je voor een soepele overgang van werk naar vakantie? Een leerzame dag met workshops en mindfulness. En als cadeautje dus dit boek!
Jessica de Bloom deed voor haar studie arbeids- en organisatiepsychologie onderzoek naar vakantiegedrag en op basis daarvan deelt ze behalve tips ook interessante wetenschappelijke inzichten en leuke wetenswaardigheden. Vakantievieren is een kunst. En die versta ik prima.

Zomervakantieboekenleeslijst

Ik las nog nooit zoveel als in deze zomervakantie. Gelukkig was mijn boekenvoorraad groot genoeg en kwam ik niet droog te staan. Wat een heerlijke luie leesvakantie hebben we gehad. Niet dat we niks deden, maar we kozen wel heel bewust voor veel rustmomenten en wisselden onze uitjes steeds af met een of meerdere campingdagen. Dat betekende meters maken!

Eenmaal uitgepakt en geïnstalleerd op camping Montescudaio in Italië duik ik de hangmat in met boek nummer 1: De kunst van het vakantievieren, door Jessica de Bloom. Volgens mij heb ik die kunst op dat moment al aardig onder de knie, maar het boek levert me toch een leuke en verrassende kijk op het vakantievieren op. Behalve tips om je voorpret te vergroten en het vakantiegevoel te versterken geeft de auteur ook advies om vakantiestress te voorkomen. Dit alles is nog verder opgeleukt met wetenswaardigheden en interessante feitjes.


 Kleine heks verorbert Dagboek van een Muts

Boek nummer 2 volgt enkele dagen later: Less is luxe, door Lou Niestadt. Dit boek is een waar feestje! Niet alleen leuk om te lezen, maar ook om te bekijken, inspiratie op te doen en lekker in te neuzen. Het is een art journal over de ontdekkingstocht naar een simpeler leven, waarin genoeg genoeg is en minder weer meer. Handgeschreven en geïllustreerd door Lou Niestadt zelf. Een boek dat minstens net zo leuk en mooi is als haar eerste boek Groots en Meeslepend Leven, waarover ik eerder een blog schreef.

Na dit heerlijke kunstwerk volgt In verband met de kinderen. Deze psychologische roman is geschreven door Machteld Bouma en gaat over ouders en hun kinderen, over bloedbanden en het stiefmoederschap. Een mooi en bijzonder verhaal, met herkenbare dingetjes. Het houdt me vast en voor ik het weet ben ik op de laatste pagina beland. Dat was boek nummer 3!

En dóór met boek nummer 4. Jeugdroman Colman van Monica Furlong is het laatste deel van een trilogie en het vervolg op het boek Juniper, dat ik vorig jaar in de zomervakantie las (zie blog). Mooi om te lezen hoe in dit verhaal vol magie, liefde en verraad alle gebeurtenissen en personen uit Heksenkind en Juniper bij elkaar komen. Alles wordt duidelijk!

Tussen de tukkies door leest Man De 100-jarige...

We slaan ons kampement op in het Oostenrijkse Zillertal. In de campingsauna aldaar, hoe relaxed, begin ik in De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween, op aanraden van Man. Man heeft dit boek van Jonas Jonasson nét uit en ik heb hem nog nooit zo zien genieten van en hardop horen lachen om een boek. Dat moet wel een heel leuk boek zijn. Kom maar op met boek nummer 5. Een werkelijk bizar verhaal over Allan, die op zijn honderdste verjaardag uit het bejaardentehuis wegloopt. Er volgt een aaneenschakeling van absurde gebeurtenissen, die hem allemaal heel gewoontjes lijken te overkomen. Hij blijft er zelf in elk geval heel rustig onder. Allans avonturen worden afgewisseld met memorabele momenten uit zijn eigen leven en die van de geschiedenis van de twintigste eeuw. Heerlijk geschreven met soms prachtige droge logica.

In mijn komende blogs neem ik u graag per boek een stukje verder mee de inhoud in en beschrijf ik mijn bevindingen.

Op maildieet

Stoppen met e-mailen. Zomaar van de ene op de andere dag geen e-mail meer. Een lege inbox en zelf geen enkele mail meer versturen. Het idee an sich klinkt me als muziek in de oren. Hoeveel tijd houd ik dan wel niet over op een dag voor echt belangrijke zaken? Tegelijkertijd lijkt het idee me on-mo-ge-lijk, een utopie. Waar is mijn werk zonder e-mail? Geen mail, geen werk. Niet meer mailen lijkt ondenkbaar. Toch zou het een verademing zijn om gewoon alleen maar je échte werk te doen, zonder steeds afgeleid te worden door die niet aflatende stroom van binnenkomende e-mails. Blieb, en daar verschijnt dat envelopje weer onder in beeld. Die e-mails houden nooit op. Hoe stop je ze?

Kim Spinder deed het. Op 1 januari 2011 stopte zij met e-mailen en over haar ervaringen schreef ze een boek. We quit mail is een waar pleidooi voor het stoppen met mailen en het staat boordevol voordelen van een werkend én sociaal leven zonder e-mail, aangevuld met bruikbare praktische tips om zelf de eerste stap te zetten. Je stopt per direct of je mindert stap voor stap. Er zijn zo veel andere manieren om te communiceren, daar heb je echt niet alleen maar die mailbox voor nodig! Toen ik het boek kreeg, brandde het in mijn handen en ik heb het in een ruk uitgelezen. Het thema triggerde mij enorm. Want een leven zonder e-mail leek me onmogelijk, maar stiekem ook fantastisch. Als je er een beetje serieus over nadenkt, stuit je al snel op duizenden vragen. Stoppen kan toch niet zomaar? Hoe heeft Kim dat gedaan, hoe heeft ze het aangepakt en nog belangrijker, hoe kreeg ze haar collega’s mee en hoe doet ze haar werk?

Mijn leidinggevende en ik besloten dit boek als zomervakantiecadeau te geven aan alle collega’s van onze afdeling. Puur als trigger en een beetje als knipoog naar de pilot van Het Nieuwe Werken, die binnenkort daadwerkelijk bij ons vorm krijgt. Stoppen met e-mailen is misschien nog een brug te ver, maar de andere manier van denken past er goed bij. Oude patronen loslaten en anders en nieuw naar bestaande zaken kijken. Daar fris je van op en het nodigt je uit eens buiten de gebaande paden te treden. We quit mail geeft antwoord op alle vragen die direct in je opborrelen als je er ook maar even aan denkt te stoppen met e-mailen. Het kan echt! Stoppen met e-mailen, ik ben overtuigd en ga graag de uitdaging aan. Stap voor stap op maildieet. Wie doet er mee?

Bron: wequitmail.nl

Groots en meeslepend leven

Een ode aan de dagelijkse sleur. Zo luidt de ondertitel van dit boek en een ode is het zeker! Dit is een fantastisch leuk en creatief kunstdagboek over hoe je het dagelijks leven zo groots en meeslepend mogelijk kunt maken. Een heus artjournal, dat is uitgevoerd in het eigen handschrift van auteur Lou Niestadt en met de kleurrijke tekeningen van haar hand is het een waar feestje om te lezen en te bewonderen. In elf hoofdstukken leer je onder andere groots en meeslepend leven met jezelf, je relatie, je kinderen, je werk, het huishouden en op reis. Lou Niestadt is in staat de sleur van alledag steeds weer positief te benaderen en daar krijg je direct zelf ook energie van. Het geeft je een frisse blik op je eigen leven en het wakkert je creativiteit aan in denken en doen. De literatuurlijst c.q. bronvermelding achter in het boek is ook groots en meeslepend weergegeven: een bomvolle boekenkast, waarin alle gelezen en geraadpleegde boeken zijn getekend. Dit boek verdient een plekje in ieders boekenkast, zodat je het keer op keer kunt inkijken en daarna weer geïnspireerd en opgeladen je dagelijkse leventje kunt leiden. Ook de website van Lou Niestadt is een bezoekje waard!


- bomvolle boekenkast -

 

Achtste-groepers huilen niet

Snotterend keken Man en ik elkaar aan. Op tv liep de aftiteling van Achtste-groepers huilen niet en de tranen stonden ons in de ogen. Wat een heftige film. Die komt binnen! Achtste-groepers huilen niet is de verfilming van het gelijknamige boek van Jacques Vriens. En een keigoeie verfilming ook. Wat een prachtig geschreven script en wat ontzettend goed gespeeld.

Het verhaal gaat over Akkie. Ze zit in groep acht en is dol op voetballen, maar Joep kan dit niet goed hebben. Gelukkig is juf Ina goed in het creatief oplossen van problemen. Dan blijkt Akkie ernstig ziek te zijn en ze moet naar het ziekenhuis. De hele klas leeft met haar mee. Akkie is heel erg bezig met het wel en wee van haar groep, zoals het aanstaande voetbaltoernooi en het kamp, maar ook het plan om juf aan een nieuwe man te helpen. Gelukkig kan ze nog net mee naar het schoolkamp, maar daarna gaat het steeds slechter met haar en overlijdt ze.

Grote heks heeft deze film destijds samen met haar klasgenootjes van groep acht in de bioscoop gezien. Ze had wel even moeten slikken, vertelde ze toen. Wat zullen die tieners in een moeilijk parket hebben gezeten! Niemand houdt het droog bij deze film, maar dat is natuurlijk helemaal niet stoer. Een klas vol beginnende pubers, en dan met z’n allen naar zo’n heftige film. Een film met een verhaal dat wel heel dichtbij komt. Je voelt de spanning tussen de kinderen, de spanning tussen hun pubergedrag en het volwassen proberen te zijn. Hoe ga je als tiener om met het feit dat je klasgenootje ernstig ziek is en ook nog eens komt te overlijden? Juf Ina en dokter Snor gaan waanzinnig goed om met dit gegeven en slepen zowel de zieke Akkie als haar klasgenoten er hartverwarmend doorheen. Je kunt natuurlijk wachten tot deze film weer op tv komt, maar ik zou ‘m gewoon even kopen of huren. Gaat zien die film! Ik trek in elk geval opnieuw het boek uit de kast.

Gisèle

Na het lekker leesbare Juniper was het tijd voor grotemensenwerk. Het volgende boek van mijn grotevakantieboekenlijst vulde bijna een hele boekenplank in onze smalle maar heuse boekenkast van ons vakantienestje en eerlijk gezegd zag ik er nogal tegen op: vijfhonderdtien pagina’s. Zo’n dik boek moet wel heel erg goed zijn, wil het zo veel pagina’s blijven boeien. Aan de auteur zou het niet kunnen liggen, leek mij. Susan Smit is goed, gewoon heel goed. Haar volledige oeuvre op één na staat natuurlijk niet voor niets bij mij thuis op de plank. Getriggerd door goede recensies besloot ik de sprong te wagen en dook in de dikke Gisèle.

Gisèle is een roman over liefde en vriendschap en gebaseerd op ware feiten. Het verhaal speelt zich af voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Van de achterflap: "Adriaan Roland Holst, ‘Jany’, is dichter en ontmoet de mooie en getalenteerde glazenierster Gisèle van Waterschoot van der Gracht. Tussen hen ontstaat een zielsverwantschap, die verder gaat dan zijn gewoonlijke romantische avonturen. Maar zijn grote liefde blijkt Mies Peters, die haar huwelijk met Paul en haar jonge moederschap niet goed weet te combineren met haar succesvolle toneelcarrière. De gekwetste Paul zoekt zijn heil bij de snel opkomende NSB en vertrekt met een hoofd vol idealen naar het oostfront. Gisèle neemt Joodse onderduikers in huis die ’s nachts, als de verduisteringsgordijnen gesloten zijn, les krijgen in filosofie, poëzie en tekenkunst. De oorlog dwingt uiteindelijk iedereen om de keuze te maken tussen buigen of barsten, goed of fout, haat en liefde."

Vijfhondertien pagina’s vormden geen enkel probleem. Het verhaal is geschreven vanuit drie perspectieven: vanuit Gisèle, Jany en Mies. Wisselend tussen deze drie hoofdpersonen word je als vanzelf meegezogen in hun roerige gedachtegangen. In de Epiloog geeft de schrijfster een korte biografie van alle personages na 1945, waardoor het allemaal nog eens extra voor je gaat leven. Indrukwekkend is ook de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. Het is en blijft goed én nodig om te lezen hoe het er in de Tweede Wereldoorlog aan toeging. Ik was er stil van. Met dank aan Susan Smit, chapeau voor haar schrijfkunsten!

Zie ook: susansmit.nl

Juniper

uit het vakantietekeningendagboek

Omdat de vakantie lekker lang en lui beloofde te worden, propte ik uit voorzorg een grote stapel boeken en tijdschriften in ons vakantienestje. Stel je voor dat je zonder komt te zitten, dat zou jammer zijn. Een heerlijk vooruitzicht om zoveel meters te kunnen maken! Ik gunde mezelf een luchtige start met het tienerboek Juniper. Een mooi begin.

Het verhaal speelt zich af in de Middeleeuwen en gaat over Ninnoc, de verwende dochter van de koning van Cornwall en zijn vrouw. Omdat het de bedoeling is dat Ninnoc haar vader in de toekomst opvolgt, wordt Ninnoc als afronding van haar opvoeding naar haar peettante Euny gestuurd. Zij is een doran, een wijze vrouw die over magische krachten beschikt. Euny leidt Juniper, zoals Ninnoc door haar wordt genoemd, op tot doran, maar het sobere en harde leven in het hutje van Euny valt Juniper heel zwaar. Na een jaar en één dag keert Juniper als doran terug op het kasteel van haar ouders. Daar worden al snel haar kennis en vers verworven wijsheid op de proef gesteld en moet ze haar krachten meten met een gemene heks, die het rijk van haar vader te gronde wil richten.

Juniper is een boek voor kinderen vanaf een jaar of twaalf, maar dus ook nog erg leuk voor oudere meisjes met een tikkie interesse in zuivere magie en natuurreligie. Juniper is het eerste deel van een trilogie en is geschreven door Monica Furlong, een Engelse jeugdschrijfster die in 2003 overleed. Het tweede deel Heksenkind en het derde deel Colman zijn ook onafhankelijk van elkaar te lezen. Op naar de bieb dus.

Toen ik je zag

Vrolijk word je er niet van, van dit boek. Wat een aangrijpend verhaal. Toen ik je zag is het relaas van actrice Isa Hoes over haar leven met Antonie Kamerling, die lijdt aan depressiviteit en uiteindelijk zelf een einde aan zijn leven maakt. Voor de buitenwereld zijn ze een geslaagd en stralend stel, maar Antonie kampt steeds vaker met depressies. Isa probeert uit alle macht haar gezin bij elkaar te houden, wat een enorme worsteling is. De pijn en onmacht spatten van de pagina’s af. Geen leuk boek dus. Maar zeer de moeite waard om te lezen. En een dikke pluim voor Isa Hoes voor haar moed om dit heftige verhaal aan het papier toe te vertrouwen en te delen met het grote publiek.

Marcelo en de echte wereld

Ergens las of hoorde ik over dit boek, iets of iemand heeft het me eens aangeraden. Het staat in elk geval al een tijdje op mijn nog-te-lezen-boekenlijst. Als ik bij de bieb ben, duik ik met mijn lijstje eerst het digitale bestand in om te kijken of een van mijn gewenste boeken op dat moment beschikbaar is. Vaak vis ik achter het net, maar deze keer staat Marcelo en de echte wereld in de schappen op mij te wachten. Dan begint het grote zoeken. In de catalogus staat heus keurig de categorie en de rubriek en zo vermeld, maar dan nog zoek je je een ongeluk in die boekenrekken. Ik weet inmiddels dat je de door jouw gewenste boeken ook gewoon kunt bestellen. Zodra het boek beschikbaar is, wordt ie voor je klaargelegd en krijg je bericht. Dat is wel service. Maar toch mis ik dan het gevoel van het moment. Ik heb niet elk moment zin in dat ene of dat andere boek van mijn wishlist. Dat wisselt. Dus blijf ik gewoon zelf zoeken op de dag dat het mij uitkomt. Dit keer had ik wel zin in de beschikbare Marcelo.

Marcelo Sandoval is zeventien jaar en luistert het liefst de hele dag naar de innerlijk muziek in zijn hoofd. Hij houdt niet erg van mensen. Hij heeft dan ook een labeltje gekregen: Marcelo heeft een aan Asperger verwante autistische stoornis. Zelf is hij helemaal tevreden met zijn leventje en hij verheugt zich op de zomervakantie, waarin hij voor zijn paarden kan zorgen. Zijn vader verplicht hem echter een zomer lang op zijn advocatenkantoor te komen werken, waardoor Marcelo wordt uitgedaagd uit zijn schulp te kruipen en te functioneren in de echte wereld. Hij heeft weinig keus en gaat aan de slag. Voor het eerst wordt hij geraakt door het lot van een ander mens. Hij ontdekt liefde, jaloezie en wedijver. Het verhaal is geschreven vanuit de gedachtegang van Marcelo zelf. Dat geeft een heel mooi kijkje in de hersenspinsels van een jongen met een op Asperger lijkende vorm van autisme. En op een of andere manier triggert me dat.

Lichter leven

In één ruk las ik dit boek uit. Meer dan een paar uurtjes had ik er niet voor nodig, wat een leuk boek! Eigenlijk zat ik midden in het boek Running Boeddha van Sakyong Mipham, over de combinatie van hardlopen en mediteren. Maar daarin ben ik blijven steken. De titel en de recensies van Running Boeddha maakten mij vooraf erg nieuwsgierig. Want hoe zou ik twee van mijn meest favoriete bezigheden kunnen laten samensmelten? Maar de inhoud bleek zwaar en moeilijk door te komen. Vandaar mijn uitstapje naar het lonkende Lichter leven, geschreven door Fidessa Docters van Leeuwen en Kirstin Hanssen. Vlot geschreven, met humor en enige zelfspot en dan ook nog inhoudelijk sterk. Een lightstyle inspiratieboek, zoals de ondertitel belooft. En die belofte wordt ingelost. In zeven overzichtelijke hoofdstukken delen Fidessa en Kirstin hun visie op fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel gebied aan de hand van persoonlijke ervaringen en alledaagse voorbeelden. Hoe herkenbaar! Per hoofdstuk krijg je een aantal inzichten, tips en krachtspreuken. Maar ook twintigsecondenmeditaties, voedingsadvies en yoga- en onspanningsoefeningen. Het levert bij mij veel ‘oh ja’s’ op en gedachtes als ‘ja maar dat weet ik al’. Maar wat goed om te lezen. Het schept weer even overzicht en duidelijkheid in de wirwar van gedachtes en de dames weten je aan te zetten tot mindfulness gedrag in je eigen dagelijks leven. Een inspirerend pareltje tussen de al bestaande stapel zelfhulpboeken.

De magie van het huishouden

Geheel in de ban van Imbolc snorde ik De magie van het huishouden uit mijn boekenkast op. Ik viste dit boek ooit uit een voordeelbak bij de Makro, toch enigszins getriggerd door de titel. Dit leek me een mooi moment het ook echt eens te lezen. Als ik toch ook maar een klein beetje magie zou kunnen toepassen in het huishouden, worden het eeuwig terugkerende gesop en gepoets en gestrijk en gedoe dan echt iets minder vervelend? Als ik schrijfster Yoeke Nagel mag geloven wel. Yoeke neemt alle huishoudelijke klussen die je maar kunt bedenken met je door. Leer de kunst om de afwas te gebruiken om je frustraties van de dag los te laten en weer met een schone lei te beginnen. Of schakel door te stofzuigen je bewustzijn op een andere manier in. Ontdek je verborgen blokkades door boodschappen te doen en voeg een drupje vertrouwen of gezelligheid toe aan je sopje. En niet te vergeten: geef je stofzuiger een naam. Helpt echt. Wie de kunst verstaat om magie te gebruiken haalt het beste uit vervelende rotklussen en uit zichzelf. Yoeke geeft veel oefeningen en tips om daadwerkelijk aan de slag te gaan. Een leuke inspiratiebron voor iedereen die het huishouden wenst op te leuken. Maar op een of andere manier word ik er nog steeds niet heel vrolijk van. Blijven oefenen dan maar. Het houdt toch nooit op, dat huishouden.

Typisch jij!

Typisch jij! is een boek dat thuishoort in de boekenkast van elke vrouw. Anja Beerepoot heeft samen met Elvira Out en Petra Hartskamp zeven vrouwelijke archetypen beschreven, die model staan voor de belevingswereld van de vrouw van nu. Elk van hen kent haar eigen sterke en zwakke punten. De vrouw van nu wil het liefst alle ballen tegelijk in de lucht houden: een succesvolle carrière hebben, een goede moeder en gepassioneerd partner zijn, het huishouden draaiende houden en natuurlijk een actief sociaal leven leiden. Het klinkt als een onmogelijke combinatie, maar de vrouw van nu is eindeloos krachtig als ze aansluit bij haar authentieke vrouwelijkheid. Door haar vrouwelijke talenten in te zetten, leidt iedere vrouw een rijk en gevarieerd leven.

Het boek leest als een trein en is een feest der herkenning. Niet alleen herken je jezelf in zeker twee of drie archetypes, je komt ook je moeder en je tante, die ene vriendin en die andere vriendin, of je collega, de buurvrouw en je schoonmoeder tegen. Met een grijns op mijn gezicht vulde ik moeiteloos namen in van vele vrouwen in mijn omgeving. Natuurlijk pas je nooit precies in één archetype, er zijn altijd twee of drie herkenbaar. Maar van die andere types kun je heel veel leren! Superleuk om te lezen. Het boek bevat, naast de overzichtelijke beschrijvingen van de zeven vrouwtypes, veel voorbeelden en uitspraken van bekende vrouwen, lijstjes met groeitips en oefeningen. Per vrouwtype volgt ook een schema van de bij haar behorende kwaliteiten en valkuilen. Heel verhelderend.

Auteur Anja Beerepoot is female expert, organisatiekundige en oprichter van FemaleFactor, het platform voor de vrouw van nu. Elvira Out en Petra van Hartskamp, beiden actrice en communicatietrainer, werken met de vrouwelijke archetypen vanuit hun trainingsbureau Godin&training. Bij Elvira en Petra volgde ik enkele jaren geleden de workshop Zeven godinnen in elke vrouw, een hilarische en zeer herkenbare training die je de ogen opent. Net als dit boek nu ook weer doet. In Typisch jij! leer je de zeven goddelijke vrouwtypes stuk voor stuk kennen. Heb jij het meest gemeen met Leading Lady, Brave Sis of Serene Soul? Of herken je jezelf meer in Loving Ally of Mommy Dear? Of misschien past jouw levensmotto beter bij de wereld van Miss Feelgood of Passion Diva. Leer ze allemaal kennen, nodig ze uit en laat ze voor je werken.