Kerstvakantieblog ✨ Jaaroverzicht 2022 (7) - En dan nog even dit ...

De afgelopen dagen deelde ik persoonlijke highlights uit het afgelopen jaar. Het was een kleine greep uit wat er allemaal was en daarmee doe ik dat wat ik niet heb benoemd tekort. Scrollend door mijn foto’s kwam er zoveel meer voorbij waarvan ik dacht: oh dat wil ik eigenlijk ook delen, en dat, en dat ook, en dat! Maar je weet het - zie mijn eerste kerstvakantieblog - ik kan moeilijk kiezen.

Daarom nu in willekeurige volgorde een selectie uit dat wat onderbelicht bleef, maar zeker ook de moeite waard is om te benoemen. Het betekent dus niet dat deze dingen minder mooi of belangrijk voor me waren dan de dingen die ik in mijn eerdere blogs beschreef. Misschien moet ik het mezelf in 2023 wat makkelijker maken en in juli al met een halfjaarsoverzicht komen. Of vaker nog, met maandelijkse schrijfsels. Genoeg te vertellen. Ik zal er eens over prakkiseren. 

Komt-ie:

✨ In februari kreeg ik een blessure aan mijn hamstring en kon ik een tijdje niet hardlopen. Het herstel duurde (mij veel te) lang en ook het opbouwen kostte veel tijd. Waar ik in 2021 in totaal ruim 1000 kilometer rende, liep ik het afgelopen jaar ‘maar’ een kleine 600 km. Inmiddels ben ik weer helemaal terug, zonder pijntjes en gedoe. Fingers crossed.

✨ Met mijn heksjes gaat het zo goed. Grote heks behaalde haar bachelor Geneeskunde en gaat later in het nieuwe jaar starten met haar co-schappen. Kleine heks zit in haar laatste jaar van het atheneum en ging in september op examenreis naar Parijs. Machtig trots op deze twee!

✨ Mijn mams bereikte dit jaar de respectabele leeftijd van 80 jaar. Niet te bevatten en al helemaal niet als je haar ziet en als je weet wat ze allemaal doet. Ze is fit en gezond en superactief. Net als Jaap, met wie ze dit jaar alweer 30 jaar getrouwd is. Op naar nog vele gezonde en actieve jaren samen! We vierden deze mijlpalen met ons complete gezin tijdens een gezellig weekendje weg in een groot gróót vakantiehuis in Julianadorp.

✨ ‘Mijn’ Ajax werd voor de zesendertigste keer kampioen van de Eredivisie. Of zoals Dusan Tadiç zei: “Pak schaal!”

✨ De herfst nodigde uit tot mooie boswandelingen. De paddenstoelen schoten dit jaar werkelijk als paddenstoelen uit de grond in talrijke soorten en maten. Hardlopend met Man in het bos in Hattem, of wandelend met mams en Jaap in het Heilooërbos, het was altijd weer heerlijk toeven in het bos.

✨ Broer, mams en ik besloten om het monument op het graf van mijn vader in Den Helder te vernieuwen. Vierendertig jaar na dato werd de nieuwe steen precies in de week van mijn vaders sterfdag geplaatst. Mooi hoe dat samen kwam.

✨Als groot liefhebbers van de TOP2000 - de mooiste radioweek van het jaar - wisten we kaarten te bemachtigen voor het TOP2000-café bij Beeld en Geluid in Hilversum. Dat was op zich al een gelukkie, maar het waren ook nog eens kaarten voor de laatste dag van het jaar! En naarmate die lijst vordert, worden de nummers beter en beter. Hoogtepunt van ons uurtje was mijn all time favorite ‘Angels’ van Robbie Williams. Dat kon geen toeval zijn. Het was een onwijs tof uitje en superleuk om met z’n vieren te doen.

Kerstvakantieblog ✨ Jaaroverzicht 2022 (6) - Kerstkooravontuur

Tussen mijn veertiende en vijfentwintigste zat ik op een jongerenkoor in Den Helder. We gaven concerten, deden mee aan korenfestivals, traden op in kerkdiensten, gingen op tournee naar Hongarije en Zweden en we namen een cd op. Super om allemaal mee te maken. Daarnaast was de kerstnachtdienst in ons toenmalige theater De Kampanje een jaarlijkse traditie. 

Later in Zwolle heb ik nog een poosje op een pop- en rockkoor gezeten. Ik vond het best leuk en vooral de liedjes waren tof. Maar uiteindelijk vond ik - natuurlijk - niet wat ik ooit had. Ik liet het voor wat het was. Geen enkel koor zou zo immers een eerlijke kans krijgen. 

Toen was daar mijn collega Joke, die mij enthousiast vertelde over haar plannen om mee te doen aan een kerstprojectkoor in Zwolle. Ik was direct getriggerd. Een kerstprojectkoor? Jawel, een speciaal voor de kerst bij elkaar gehaalde groep enthousiastelingen met als doel driemaal een volkskerstzang en wel in ons Zwolse theater De Spiegel. Dat klonk mij als muziek in de oren. Hoe leuk was dat, een mooi afgebakend project waarbij ik weer even kon proeven aan hoe het ooit was én drie keer serieus optreden bovendien. 

En zo togen Joke en ik zeven zaterdagochtenden samen op het fietske naar Domusica. We studeerden in no time tien kerstliederen in, samen met onze drieënnegentig andere kersverse zangvrienden en -vriendinnen. Dat Joke en ik zo’n beetje de jongsten waren, mocht de pret niet drukken. 

In De Spiegel kwam alles samen. Wij, als koor, begeleid door de band. Ook was er een strijkorkest - wauw wat goed - een trompettist en organist, een herenquartet, een toneelgroep en een dominee. En publiek natuurlijk! 

Wat was het mooi om mee te maken. Ik heb genoten. En het publiek ook. Super om met z’n allen zo’n afwisselend programma neer te zetten én zoveel mensen een mooie kerstmiddag of -avond te bezorgen. Ik ging in elk geval als vanouds met een heerlijk kerstgevoel naar huis, en velen met mij. 

En Joke: dank je wel voor dit mooie ‘projectje’. Het was superleuk en en heel gezellig om samen te doen!

Mayrhofen im Zillertal, traditionell

Ons laatste weekje zomervakantie vieren we in het Zillertal, om precies te zijn op onze favo-camping Natürlich Hell, kortweg ‘op Hell’. Dat klinkt namelijk zo geinig onheilspellend, terwijl het juist een heel relaxte camping is. 

Na twee weken Toscane met bijbehorende zomerhitte is het hier met ‘slechts’ 30°C gewoon lekker aangenaam. We komen een beetje bij, zeg maar. We starten ook weer op met hardlopen, weliswaar ‘s ochtends vroeg. Heerlijk om in dit prachtige bergdecor langs de Ziller te rennen en die frisse alpenlucht op te snuiven. 

Ook brengen we deze week, inmiddels bijna traditiegetrouw, een bezoekje aan het dorpje Mayrhofen. Mayrhofen is niet alleen een mooi wintersportoord, het is ook in de zomer een erg leuk dorp om doorheen te struinen. Naast vele gesloten skiverhuurzaken en après-skigelegenheden, vind je er allerhande winkeltjes en restaurantjes. Ook de liften draaien op volle toeren om toeristen op grotere hoogtes te brengen. Je zou nu kunnen denken dat ik geld krijg om dit dorpje te promoten, maar (helaas nee ;-)), ik vind het gewoon leuk. 

Er zijn kledingwinkels, sportzaken, nog meer sportzaken, prachtige hotels behangen met bakken vol felkleurige geraniums, terrasjes, een idyllisch kerkje, parfumerieën, een fontein, een Spar, een dokter, een hoop geldautomaten en vele, vele souvenirzaken. 

Nou heb je souvenirzaken, en Souvenírszaken. Mayrhofen kent vooral die laatste soort. Je kunt er uren rondstruinen en om de haverklap van de ene in de andere verbazing vallen. Hier verkopen ze dingen, heel veel dingen, spullen en frutsels te kust en te keur, Tiroler meuk en troepjes waarvan je niet eens wist dat het bestond of waarvan je nog niet wist dat je het misschien zou willen hebben. Je kijkt je ogen uit en als je weer buiten staat, duizelt het je nog lang na. 

En dit alles met op de achtergrond die indrukwekkende bergpartijen, een klaterend riviertje en daarboven die strakblauwe lucht waarin talloze paragleiter rondcirkelen als bontgekleurde vlinders.

Wij verlaten het dorp niet zonder onze traditionele aankopen: een paar van die superdikke, warmgevoerde bonte sokken met winters kerstmotief. En we sluiten ons rondje natuurlijk af met een klef broodje grillwurst bij Butcher Hans (Hans Worst), waarvan we elke keer weer van te voren tegen elkaar zeggen: dit jaar doen we het niet hoor. Maar ja, traditie hè.

Deuren van Toscane

Wat is Italië toch mooi. Of beter gezegd: wat vind ik Toscane toch mooi! Niet alleen het landschap is verbluffend mooi, zoals ik al eerder schreef over dat prachtige decor waarin het Teatro del Silenzio zich bevindt. Maar ook de dorpjes stralen die typisch Toscaanse schoonheid uit. De straten en steegjes, de gevels met doorgangetjes en trappetjes. De rijkelijk met bloemen versierde balkonnetjes en niet te vergeten de deuren. Deuren, te kust en te keur. Statige oude deuren en moderne frisse deuren, allemaal verschillend. Een ding hebben ze gemeen: ze passen zo perfect in het Toscaanse kleurenpalet. Ik heb er een aantal voor u geportretteerd. Mijn favoriet: nummer 17. Die grijze en grijsverweerde tinten…. geniet mee!

Teatro del Silenzio

Na een paar heerlijk luie campingdagen komen we toch eens in de benen en gaan de hort op. Toscane heeft zo veel moois te bieden! We bezoeken het prachtige Lucca, de hoofdstad van de provincie Lucca in de regio Toscane en een van de rijkste steden in Noord-Italië. Deze volledig ommuurde stad ademt een en al sfeer uit. Italiaanser dan dat kan bijna niet. We drentelen door de authentieke straatjes en genieten van een zalige bruschetta op een terrasje op Piazza dell’ Anfiteatro.

Piazza dell' Anfiteatro - Lucca

Op de terugweg doen we Lajatico aan, de geboorteplaats van Andrea Bocelli. Een kneuterig dorpje, schitterend gelegen in het Toscaanse landschap én wereldberoemd om het nabijgelegen Teatro del Silenzio. Wat is dit een wáánzinnig mooie plek! Een theater met een wel heel weids decor: hartje Toscane in de volle breedte. In 2006 kreeg Andrea Bocelli de gemeente Lajatico zover dit amfitheater te bouwen. De naam zegt het al: in dit theater heerst volledige stilte. Zodra je het theater betreedt overvalt je de oorverdovende stilte. Je hoort slechts de wind, de vogels en je eigen ademhaling, die de stilte alleen maar versterken. Het hele jaar door is het hier stil. Op een dag na. Dan wordt de stilte doorbroken door de meester zelf, Andrea Bocelli in hoogsteigen persoon. Dit jaar vindt begin augustus het tiende concert plaats en de aankondigingen sieren de straten van Lajatico. Wat zou het een voorrecht zijn om eens zo’n concert mee te mogen maken, op deze plek! Hier, in dit adembenemende decor. Wie weet, ooit. Ik ben in elk geval zwaar onder de indruk van de plek. Om stil van te worden.

Over hardlopers en steelpannen

Man en ik hebben ons ingeschreven voor de nieuwe editie van zowel de Stadshagenrun als de Salverdaloop. Liepen we vorig jaar nog de vijf kilometer, dit jaar gaan we voor de tien. Niet dat het mij zo goed bevallen is, meedoen aan die recreatielopen. Ik liet me in beide gevallen enorm opjutten door de snellere renners om mij heen, waardoor ik weliswaar een persoonlijk record liep, maar volledig gebroken de eindstreep haalde. En dan kreeg ik nog geen eens een medaille of een lintje voor de moeite. Zo jammer. Toch haalde Man mij over om ook dit jaar weer mee te doen. “Gewoon een beetje proberen in je eigen tempo te lopen.” Vooruit dan maar, we gaan ervoor. We zijn vorig week nogal geïnspireerd geraakt bij de Zwolse Halve Marathon. Veel vrienden, buren en andere bekenden deden mee en we zouden het wel eens met eigen ogen gaan aanschouwen. Beetje sfeer proeven. We zochten een mooie plek langs de route en belandden in een drukte van jewelste, wat een gezelligheid in onze bruisende binnenstad. De gehele route werd opgeleukt door allerlei bands en orkesten. Ik werd blij verrast door een groep jonkies die heel verfrissend en verbluffend goed op potten en pannen stond te rammen. Een heuse steelband, en nog een goede ook. Het swingde de pan uit. Hier moesten we maar blijven staan. Vol overgave trommelden ze het ene na het andere bekende nummer op hun vaten. Waanzinnig en bovenal heel muzikaal. Tegelijkertijd spotten we vele bekende lopers en moedigden we ze aan. Chapeau! Een ongelooflijke prestatie, die voor ons toch echt nog een paar mijl te ver is. Wie weet, volgend jaar misschien. Tussen de trommelnummers door besloot ik aan een van de bandleden te vragen waar ze toch vandaan kwamen. Want wat zou je deze steelband leuk kunnen vragen voor wat voor feest of bijeenkomst dan ook; ik zag ineens mogelijkheden genoeg. Mijn plannenmakerij was echter van korte duur. “Wir kommen aus Deutschland”. Oef, da’s wel erg ver weg. Zouden ze dan misschien een cd hebben gemaakt? Dan kan ik in elk geval thuis nog eens van ze genieten. Helaas, geen cd. Wel vond ik filmpjes van Calypsonic op internet én ik heb mijn eigengemaakte opname gelukkig nog.

Dominicanenklooster

Het was open dag in het Dominicanenklooster. Man en ik waren er werkelijk nog nooit binnen geweest, dus dit was een mooi moment het klooster en de kerk eens van binnen te bewonderen. De bouw van de kerk en het klooster startte in 1890 en de inwijding vond plaats in 1901. De kerk is een kruisbasiliek, vanuit de lucht vormt de kerk een kruis en binnen ervaar je volledige symmetrie. Meneer de rondleider vertelde ons dat de bouw van het gehele complex in totaal 339.000 gulden heeft gekost. Ongelooflijk. Verder is er een prachtige binnentuin tussen de kerk en het klooster. Op de deuren naar de tuin hangt een bordje met de uitnodigende tekst: ‘Binnentuin voor stille verpozing’. Wat een heerlijke plek, daar kun je goed vertoeven. In de kerk zijn iedere zaterdag en zondag goed bezochte vieringen en er huizen verschillende koren. Nog altijd leven, wonen en werken er acht Dominicanen en twee Dominicanessen in het klooster, maar inmiddels kun je er ook terecht voor bijvoorbeeld vergaderingen en bijeenkomsten. Maar ook dat hadden Man en ik nog nooit meegemaakt. Zo veel moois in je eigen stad. Goed om te zien!