Mijn eerste wedloop

Afgelopen week liepen Man en ik de Salverda Berkumloop. Samen met 1498 andere fanatiekelingen stonden we even voor 19.00 uur trappelend van ongeduld klaar voor de start. Het was een mooie nazomerse avond met een heerlijk hardlooptemperatuurtje. We hadden ons ingeschreven voor de vijf kilometer. Appeltje, eitje, leek ons. We lopen al enige tijd meer dan dat, dus dit was puur voor de fun en we zouden het wel even fluitend doen. Niets van dat alles. Wat viel dat tegen. Dit was met stip de meest beroerde vijf kilometer die ik tot nu toe in mijn hardloopcarrière had gelopen. Enthousiast vertrok ik, samen met de massa in een lekker tempo. Maar al gauw voelde het helemaal niet goed. Ik was waarschijnlijk te hard van start gegaan, dus ik besloot wat te temperen. Dat hielp niks, ik bleef maar hijgen en puffen en naar adem snakken tot misselijkheid aan toe. Wat was er aan de hand? Ik zette door, want vijf kilometer, die moest ik toch met gemak kunnen uitlopen? Waar was toch die relaxte hardloopflow die ik de laatste maanden steeds beter had leren vinden? Heel ver van hier in elk geval. Wat een beproeving. Ik sleepte mezelf de finish over, waar Man mij opving. Ook hij had verre van lekker gelopen. De hardloop-app op onze iPhones gaf duidelijkheid. We hadden allebei hartstikke snel gelopen, voor ons doen dan. Allebei een persoonlijk record! Opgefokt door de massa, dat moest het zijn. Toen konden we weer lachen. Wat was het eigenlijk leuk om met zo’n loop mee te doen. Al die mensen langs de kant met muziek, bekertjes water, gejoel en applaus. Dat heeft wel wat. Maar wat was ik ziek die nacht. Koud, warm, warm, koud en vice versa. Zere benen en hoofdpijn. Kennelijk vond het lijf dat het toch echt te hard had gelopen en zichzelf iets teveel had uitgedaagd. Ik was tot het gaatje gegaan, helemaal kapot.. Maar wel trots. Trots op mijn 83^e plaats. Van de 365 vrouwen die ook de vijf kilometer hadden gelopen was dat toch een prachtige eindnotering. Het leek mij stiekem wel een vaantje waard. Zo’n leuk ouderwets vaantje. Maar dat is blijkbaar iets van ver voor de eeuwwisseling. De ervaring wordt slechts een herinnering, de uitslag een digitaal document.

Gisèle

Na het lekker leesbare Juniper was het tijd voor grotemensenwerk. Het volgende boek van mijn grotevakantieboekenlijst vulde bijna een hele boekenplank in onze smalle maar heuse boekenkast van ons vakantienestje en eerlijk gezegd zag ik er nogal tegen op: vijfhonderdtien pagina’s. Zo’n dik boek moet wel heel erg goed zijn, wil het zo veel pagina’s blijven boeien. Aan de auteur zou het niet kunnen liggen, leek mij. Susan Smit is goed, gewoon heel goed. Haar volledige oeuvre op één na staat natuurlijk niet voor niets bij mij thuis op de plank. Getriggerd door goede recensies besloot ik de sprong te wagen en dook in de dikke Gisèle.

Gisèle is een roman over liefde en vriendschap en gebaseerd op ware feiten. Het verhaal speelt zich af voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Van de achterflap: "Adriaan Roland Holst, ‘Jany’, is dichter en ontmoet de mooie en getalenteerde glazenierster Gisèle van Waterschoot van der Gracht. Tussen hen ontstaat een zielsverwantschap, die verder gaat dan zijn gewoonlijke romantische avonturen. Maar zijn grote liefde blijkt Mies Peters, die haar huwelijk met Paul en haar jonge moederschap niet goed weet te combineren met haar succesvolle toneelcarrière. De gekwetste Paul zoekt zijn heil bij de snel opkomende NSB en vertrekt met een hoofd vol idealen naar het oostfront. Gisèle neemt Joodse onderduikers in huis die ’s nachts, als de verduisteringsgordijnen gesloten zijn, les krijgen in filosofie, poëzie en tekenkunst. De oorlog dwingt uiteindelijk iedereen om de keuze te maken tussen buigen of barsten, goed of fout, haat en liefde."

Vijfhondertien pagina’s vormden geen enkel probleem. Het verhaal is geschreven vanuit drie perspectieven: vanuit Gisèle, Jany en Mies. Wisselend tussen deze drie hoofdpersonen word je als vanzelf meegezogen in hun roerige gedachtegangen. In de Epiloog geeft de schrijfster een korte biografie van alle personages na 1945, waardoor het allemaal nog eens extra voor je gaat leven. Indrukwekkend is ook de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. Het is en blijft goed én nodig om te lezen hoe het er in de Tweede Wereldoorlog aan toeging. Ik was er stil van. Met dank aan Susan Smit, chapeau voor haar schrijfkunsten!

Zie ook: susansmit.nl

Juniper

uit het vakantietekeningendagboek

Omdat de vakantie lekker lang en lui beloofde te worden, propte ik uit voorzorg een grote stapel boeken en tijdschriften in ons vakantienestje. Stel je voor dat je zonder komt te zitten, dat zou jammer zijn. Een heerlijk vooruitzicht om zoveel meters te kunnen maken! Ik gunde mezelf een luchtige start met het tienerboek Juniper. Een mooi begin.

Het verhaal speelt zich af in de Middeleeuwen en gaat over Ninnoc, de verwende dochter van de koning van Cornwall en zijn vrouw. Omdat het de bedoeling is dat Ninnoc haar vader in de toekomst opvolgt, wordt Ninnoc als afronding van haar opvoeding naar haar peettante Euny gestuurd. Zij is een doran, een wijze vrouw die over magische krachten beschikt. Euny leidt Juniper, zoals Ninnoc door haar wordt genoemd, op tot doran, maar het sobere en harde leven in het hutje van Euny valt Juniper heel zwaar. Na een jaar en één dag keert Juniper als doran terug op het kasteel van haar ouders. Daar worden al snel haar kennis en vers verworven wijsheid op de proef gesteld en moet ze haar krachten meten met een gemene heks, die het rijk van haar vader te gronde wil richten.

Juniper is een boek voor kinderen vanaf een jaar of twaalf, maar dus ook nog erg leuk voor oudere meisjes met een tikkie interesse in zuivere magie en natuurreligie. Juniper is het eerste deel van een trilogie en is geschreven door Monica Furlong, een Engelse jeugdschrijfster die in 2003 overleed. Het tweede deel Heksenkind en het derde deel Colman zijn ook onafhankelijk van elkaar te lezen. Op naar de bieb dus.

Lammas, tijd om te oogsten

Op de eerste dag van augustus wordt het Keltisch jaarfeest Lammas gevierd. Van oudsher is Lammas de eerste viering van de oogst. Het wordt geassocieerd met de vruchtbaarheid van Moeder Aarde en de overvloed van de natuur. Lammas is afgeleid van het Angelsaksische woord Hlafmas, wat broodfeest betekent. Het feest wordt daarom gezien als het dankfeest voor het brood, de vrucht van de oogst. Het is ook het feest van Demeter, de Griekse godin van het graan. Traditioneel werd zij afgebeeld met drie graanhalmen in haar hand. De Kelten bakten tijdens dit oogstfeest feestelijke broden van het eerste graan, vaak in de vorm van Moeder Aarde. De christelijke kerk deelde op deze dag gezegende broden uit en noemde deze feestdag Maria-Hemelvaart.

Net als Litha (midzomer) kent ook Lammas twee gezichten: een vleugje weemoed bij het eerste afscheid van de kracht van de zon en grote vreugde over de eerste oogst. De zomer loopt alweer ten einde en de herfst is in zicht. Het korter worden van de dagen is ook steeds duidelijker te merken. Maar eerst is het tijd om te oogsten, de vruchten te plukken. Hiermee kunnen we ons voeden en de komende donkere dagen overleven. Dat geldt ook voor onze wensen, die we in de lente een vruchtbare bodem hebben kunnen geven en in de zomer hebben gevoed met energie en waarvan we nu de resultaten zullen zien. Iets om dankbaar voor te zijn!

Bronnen: Heks van Susan Smit & www.vrouwholda.nl

Rondje dierentuin

Al een tijdje loop ik pijnloos tweemaal per week vijf kilometer. Het lopen zelf vind ik nog steeds niet leuk en toch kijk ik er meestal wel naar uit. Sowieso houd ik er achteraf een voldaan gevoel aan over en daar doe ik het voor. Maar nog altijd wacht ik met smart op het euforische gevoel, dat lekkere gevoel, de flow, de kick, dat stofje dat vrij schijnt te komen, waardoor je nooit meer zonder wilt. Dat gevoel, waarover de echte hardlopers het altijd hebben. Ze zeggen dat je het pas krijgt ná de vijf kilometer. Dus zijn we de kilometers aan het opschroeven. Ik loop nu 6,6 kilometer aan één stuk. Waarom 6,6 en geen keurige 6,5 of 7,0? Tja. Met het extra rondje dat ik aan mijn bestaande parcours heb vastgeplakt is de totale afstand nu gewoon 6,6. Het is een voorzichtig begin van uitbreiding naar de 10 kilometer.

De ene keer vertrek ik met een lekker muziekje in de oren, de andere keer ‘geniet’ ik van de omgevingsgeluiden en het ritme van mijn adem, waardoor ik hoop in een soort meditatieve toestand te geraken. Vanavond vertrok ik zonder oortjes, me bij de eerste meters al afvragend hoe ik die 6,6 eens leuk zou kunnen doorkomen. Dan is het een heel eind hoor. Ik besloot mezelf geestelijk uit te dagen. Uit te dagen door afleiding te zoeken met een geheugentraining. Tijdens mijn rondes word ik altijd wel een keer getriggerd door een bijzonder dier dat ik tegenkom en dat bestempel ik dan als mijn ‘beest van de dag’. Deze keer telde ik alle dieren die mijn pad kruisten en het werkelijk verbluffende resultaat wil ik graag met u delen.

Om te beginnen kwam ik acht honden tegen, waarvan zeven keurig aangelijnd. Die ene dus niet en dat was weer een hele uitdaging. Maar ik heb het overleefd. Het was geen uitlaattijd, want normaliter moet ik minstens het driedubbele van dit aantal heelhuids voorbij zien te komen. Ik zag twee katten. Ook weinig, want op het dijkje woont bij elk huis wel zo’n aardig poezebeest, dat ik dan een stukje probeer mee te lokken. Niet gelukt dit keer. Verderop drie pony’s. Die staan er altijd, maar toch. Ik tel de brave beestjes mee. Even later een vlindertje dat vrolijk om mij heen fladderde. Op het Stadsbroekpad volgde een ware verrassing: een piepklein haasje stak vlak voor mij het pad over! Ik ben zelfs gestopt en heb het beestje in de berm vriendelijk toegesproken. Was het bang? Was het zwak? Zou het zijn vader en moeder kwijt zijn? Vorige week zag ik in het naburige veld wel twee enorme hazen achter elkaar aan sjezen. Zouden zij hun kind kwijt zijn? Ik vervolgde mijn weg en spotte een zwaan in een watertje op links en vlak voor mijn neus vlogen twee aan elkaar geplakte insecten. Zielsgelukkig vlogen ze al snel samen de bosjes in. Even verder wachtte een eend in de sloot, wederom gevolgd door een vriendelijke vlinder. Ik telde maar liefst vierentwintig ganzen rustend in het gras en één meeuw op een lantaarnpaal. Daarna werd ik hartelijk verwelkomd door een groot orkest krekels. Ik zag ze niet, maar hoorde ze wel, in stereo. Wat een volume! Langs het Twistvlietpad groette ik onze wijklepelaar en vlak bij huis werd ik opgewacht door familie Zwaan. Een vlindertje bracht me uiteindelijk thuis.

Je zou bijna denken dat ik in een dierentuin hardloop, wat een beestenboel in Stadshagen! En ongetwijfeld heb ik vele vogels en andere beesten niet eens opgemerkt, laat staan dat ik ze allemaal had kunnen onthouden. In elk geval had ik mijn doel gehaald; die 6,6 kilometers waren voorbij gevlogen.

Litha, de zomerzonnewende

De zomerzonnewende, ofwel Midzomer, is een van oudsher Keltisch feest. Dit feest, ook wel Litha genoemd, wordt traditioneel op de vooravond van de zomerzonnewende (21 juni) gevierd. Het is de kortste nacht van het jaar, gevolgd door de langste dag. Litha heeft een dubbel gezicht. Aan de ene kant breekt de zomer aan en vieren we de kracht van de zon. Aan de andere kant schijnt de zon vanaf dit moment ook elke dag weer een beetje korter. De weg naar Midwinter is alweer ingeslagen! Litha is het moment waarop de bloemen zich op hun mooist laten zien: alle kracht lijkt bovenin verzameld. Hierna steken ze hun energie weer in de zaden voor volgend jaar, door de warme energie van de zomerzon. Een mooi moment om even stil te staan bij de warmte van de zon, die alle vruchten energie geeft om te groeien en rijp te worden. Om stil te staan bij onze band met de aarde, door haar gaven en vruchten met respect te ontvangen. Door alleen te nemen wat we nodig hebben en door onze voetafdruk op onze planeet zo klein mogelijk te houden. Gun jezelf een grote bos zonnebloemen of doe je tegoed aan prachtig rode aardbeien van Nederlandse bodem. Geniet van al het moois wat de aarde te bieden heeft.

Bronnen: Heks van Susan Smit & www.vrouwholda.nl

Toen ik je zag

Vrolijk word je er niet van, van dit boek. Wat een aangrijpend verhaal. Toen ik je zag is het relaas van actrice Isa Hoes over haar leven met Antonie Kamerling, die lijdt aan depressiviteit en uiteindelijk zelf een einde aan zijn leven maakt. Voor de buitenwereld zijn ze een geslaagd en stralend stel, maar Antonie kampt steeds vaker met depressies. Isa probeert uit alle macht haar gezin bij elkaar te houden, wat een enorme worsteling is. De pijn en onmacht spatten van de pagina’s af. Geen leuk boek dus. Maar zeer de moeite waard om te lezen. En een dikke pluim voor Isa Hoes voor haar moed om dit heftige verhaal aan het papier toe te vertrouwen en te delen met het grote publiek.

Dominicanenklooster

Het was open dag in het Dominicanenklooster. Man en ik waren er werkelijk nog nooit binnen geweest, dus dit was een mooi moment het klooster en de kerk eens van binnen te bewonderen. De bouw van de kerk en het klooster startte in 1890 en de inwijding vond plaats in 1901. De kerk is een kruisbasiliek, vanuit de lucht vormt de kerk een kruis en binnen ervaar je volledige symmetrie. Meneer de rondleider vertelde ons dat de bouw van het gehele complex in totaal 339.000 gulden heeft gekost. Ongelooflijk. Verder is er een prachtige binnentuin tussen de kerk en het klooster. Op de deuren naar de tuin hangt een bordje met de uitnodigende tekst: ‘Binnentuin voor stille verpozing’. Wat een heerlijke plek, daar kun je goed vertoeven. In de kerk zijn iedere zaterdag en zondag goed bezochte vieringen en er huizen verschillende koren. Nog altijd leven, wonen en werken er acht Dominicanen en twee Dominicanessen in het klooster, maar inmiddels kun je er ook terecht voor bijvoorbeeld vergaderingen en bijeenkomsten. Maar ook dat hadden Man en ik nog nooit meegemaakt. Zo veel moois in je eigen stad. Goed om te zien!
 

Boijl, of all places

En zo belandden Man en ik in het rustieke Boijl. Ja, Boijl, of all places. Een heel klein Fries dorpje ten noordoosten van Wolvega met iets minder dan negenhonderd inwoners. In dit plattelandsdorpje bevindt zich namelijk de beste sauna van Friesland (van 2012) en dat wilden wij wel eens aan den bloten lijve ondervinden. Als toch wel regelmatige bezoekers van de Zwaluwhoeve zijn wij inmiddels gewend aan massa en commercie. De Zwaluwhoeve biedt veel verschillende sauna’s in alle soorten en vooral grote maten en alle faciliteiten die je maar bedenken kunt. Inclusief een enorme mensenmassa, overigens ook in alle soorten en maten. De eerste keer dat wij aankwamen bij de Zwaluwhoeve, vielen we bijna om van verbazing. Alleen die parkeerplaats al. Niet één grote, niet twee, maar drie enorme terreinen, compleet volgeparkeerd. Dat beloofde wat. Eenmaal binnen bleek die massa zich best goed in het grote complex te verspreiden, waardoor het toch aangenaam vertoeven was. We kunnen ons inmiddels goed voegen in die massa en onbelemmerd genieten van de ontspanning. Ook de Veluwse Bron mochten wij eens met een bezoek vereren. Ook daar troffen wij grote hoeveelheden, massa, veel, alles en meer. Maar deze keer gingen we naar Boijl. Wat zou Sauna Het Friese Woud te bieden hebben? Natuurlijk hadden we al even gegoogeld en ontdekt dat het kleiner was dan die commerciële grootheden, maar deze sauna had toch zeker genoeg in huis om de hele dag onder de pannen te zijn.
De ontvangst was allervriendelijkst en omdat wij er voor het eerst waren kregen we een heerlijk welkomsdrankje, We schreven ons in voor een rhassoul, een van oorsprong orientaals badritueel. Dat klonk goed en was betaalbaar bovendien. Het bleek een schot in de roos. Sauna Het Friese Woud is helemaal top. Alles is aanwezig voor een compleet dagje sudderen. Wij hebben in elk geval enorm genoten en helemaal niets gemist. Ja, de mensenmassa en het commerciële gebeuren, als kiespijn. De rhassoul voelde als een cadeautje. Een aangenaam badritueel met een kleipakking, mist en stoom, nevel, scrub en etherische oliën. Een toetje op een fijn dagje sauna.

Beltane, het meifeest

De limiet van je mogelijkheden ligt bij je eigen fantasie!

Beltane is het tweede lentefeest van het Keltische jaarwiel. Dit feest viert de naderende komst van de zomer. De weiden staan vol met jonge dieren, de bomen zijn gevuld met bloesems en insecten vliegen af en aan. Het zaad begint diep in de aarde te ontkiemen en het gras is heldergroen. Het enige wat nu nog moet gebeuren is bevruchting van alles wat bloeit, zodat er appels aan de appelbomen verschijnen en er overvloed zal zijn in de zomer.

Tot ongeveer een eeuw geleden werd er tijdens dit feest in veel dorpen een Meibruid en een Meibruidegom gekozen, waarbij de bruid Moeder Aarde voorstelt als jonge, vruchtbare vrouw en de bruidegom als jonge god, die haar bevrucht. Ze richtten een Meiboom op, een boom die werd ontdaan van zijn onderste takken en veelkleurige linten in de kruin kreeg. Mannen en vrouwen wonden de linten er al dansend omheen, zodat ze zich symbolisch met elkaar verenigden en de boom geladen werd met levenskracht. Traditioneel werd de boom de hele maand mei op het dorpsplein of een heuvel neergezet en volgehangen met vruchten, lekkernijen en bloemen. Ook nu wordt deze traditie op sommige plaatsen nog voortgezet of in ere hersteld.

Beltane is het uitgelezen moment om je bestaande vruchtbare plannen een nieuw zetje te geven. Niet langer denken, maar doen. De limiet van je mogelijkheden ligt bij je eigen fantasie. Het is een feest om samen te vieren. Om te praten, verhalen uit te wisselen, ervaringen te delen en advies te geven. Zo ontstaat een nieuw idee, dat ene inzicht of dat broodnodige duwtje in de rug. Het wiel draait door!

Bronnen: Heks van Susan Smit & www.vrouwholda.nl



Het dorpsplein in het plaatsje Fügen in Oostenrijk: voorbereidingen voor het meifeest en wij waren erbij! (Mei 2011)