Schrijfjuf

De juf in mij is geboren. Ze is er, gezond en wel en blakend van enthousiasme. De zwangerschap duurde dik twintig jaar, maar wat in het vat zit, verzuurt niet. Afgelopen week gaf ik mijn allereerste training ooit. Een eigen workshop!
Vroeger wilde ik altijd al juf worden. Kleuterjuf dan wel te verstaan. Van kleins af aan speelde ik schooltje met mijn vriendinnetje of met mijn poppen en beren. Na de middelbare school stond ik voor de keuze. Welke opleiding ging ik volgen? De kleuterjuffenschool bleek te zijn opgeheven. Opgeslokt door de Pabo. Mooi pech, want de Pabo zag ik echt niet zitten. Lesgeven aan oudere kinderen was niets voor mij. Ik liet de droom varen.
Maar het bleef een dingetje: spreken voor een groep, spreken in het openbaar. Niet iets wat ik van nature makkelijk deed, maar wat ik wel heel graag wilde kunnen. Jarenlang ging ik het uit de weg; iets zeggen voor een clubje van meer dan twee of drie mensen was niet bepaald mijn ding. Ik kreeg acuut een rood hoofd, begon te stamelen of erger nog, ik sloeg dicht. Al die ogen op mij gericht zorgde ervoor dat ik geen flauw idee had wat ik moest zeggen. Bovendien, als ik al wat te zeggen had, was dat toch helemaal niet interessant? Een behoorlijk staaltje van onzekerheid hield mij in de greep.
Maar toch groeide ik er heel langzaam naartoe. Het begon met vragen van collega’s. Vragen over taal en vragen over het maken van notulen of andere schrijfsels. Steeds vaker belden ze mij. Af en toe werd er wel gegrapt of ik niet eens een workshop zou kunnen geven. Ik ging er niet serieus op in, ik zou dat immers nooit durven. Maar drie naaste collega’s gingen erop door. Als ik hen nu eens een training schrijven zou geven, dan sloegen we twee vliegen in een klap. Zij leerden iets over taal en schrijven, en ik leerde spreken voor de groep. Hoeveel veiliger wil je beginnen?
Ik greep de kans en werkte onder deskundige begeleiding van Lydia langzaam maar gestaag naar het geven van een training. Lydia en ik bedachten en werkten uit, oefenden en oefenden. En prikten een datum. Het ging gebeuren: de dag waarop ik mijn eerste training gaf, samen met Lydia. En wat dacht je? Ik heb het overleefd! De bevalling was erg spannend maar zeker niet zwaar, ik vond het geweldig om te doen. En mijn naaste collega’s? Die vonden de training geslaagd en leuk en maken nu aan de lopende band reclame voor de training. Met als gevolg dat de aanmeldingen binnenstromen. Mijn eerste stapjes in de wereld van de trainingen zijn gezet en het smaakt naar meer. Tijd voor beschuit met muisjes.

Elf seconden

Voor de tweede maal in mijn hardloopbestaan nam ik deel aan de jaarlijkse Salverda Berkumloop. Dit keer had Man flink veel overtuigingskracht nodig om mij over te halen. Het leek me helemaal niks! Gezien mijn ervaring van vorig jaar was de Berkumloop nu niet bepaald iets waar ik naar uitkeek. Misselijk en helemaal kapot kwam ik na vijf kilometer de finish over (zie mijn eerste wedloop). Ik boekte weliswaar een persoonlijk record, maar ervan genoten had ik bepaald niet. Ik was er ziek van. Nu schreven we ons in voor de tienkilometerloop. Die afstand liep ik al maanden, dus ik wist dat ik het kon. Maar hoe zorgde ik ervoor dat ik niet weer compleet opgebrand de eindstreep haalde? Ik moest me in elk geval niets van al die hardlopers om mij heen aantrekken. Ik moest gewoon goed mijn hartslag in de gaten houden en me niet laten verleiden harder te gaan lopen en zo buiten adem te raken. Laat die snelle gasten mij maar inhalen, ik liet me deze keer niet gekmaken. De dag was daar. Met een gemiddelde hartslag van 150 liep ik mijn kilometers, in mijn eigen tempo. En dat ging prima! Heel prima eigenlijk, superrelaxed. Zo was het goed te doen en zou ik niet beroerd thuiskomen. Wat was het ook gezellig, met al die enthousiaste mensen langs de kant. Wat een vrolijke boel. Het regende licht maar dat mocht de pret niet drukken. Een beetje frissigheid tijdens het hardlopen was zelfs best welkom. Ik liep heerlijk en bijna fluitend rende ik de laatste meters naar de finish. Zo was het hartstikke leuk, meedoen aan zo’n wedloop! Ik was heel tevreden en blij dat Man mij toch had weten over te halen. Moe maar voldaan wachtten Man en ik thuis op de bank op de uitslag. Het is toch leuk om te weten hoe snel je (netto) gelopen hebt. Zou ik het binnen het uur hebben volbracht? Dat zou toch leuk zijn. Daar was de uitslag. En wat was mijn tijd? 1:00:11. Eén uur en elf seconden. Net die elf seconden, foei toch! Daar baalde ik stiekem van. Wat was nou elf seconden? Ik had best de ruimte gehad om in de laatste kilometer nog even kort aan te zetten en zo een leuke 59:59 te lopen. Maar hé, relaxed was het wel.

Deuren van Toscane

Wat is Italië toch mooi. Of beter gezegd: wat vind ik Toscane toch mooi! Niet alleen het landschap is verbluffend mooi, zoals ik al eerder schreef over dat prachtige decor waarin het Teatro del Silenzio zich bevindt. Maar ook de dorpjes stralen die typisch Toscaanse schoonheid uit. De straten en steegjes, de gevels met doorgangetjes en trappetjes. De rijkelijk met bloemen versierde balkonnetjes en niet te vergeten de deuren. Deuren, te kust en te keur. Statige oude deuren en moderne frisse deuren, allemaal verschillend. Een ding hebben ze gemeen: ze passen zo perfect in het Toscaanse kleurenpalet. Ik heb er een aantal voor u geportretteerd. Mijn favoriet: nummer 17. Die grijze en grijsverweerde tinten…. geniet mee!

De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

In de sauna van camping Zillertal in Oostenrijk begin ik aan het vijfde en laatste boek van mijn zomervakantieboekenleeslijst. Op aanraden van Man lees ik De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween. Man heeft dit boek van Jonas Jonasson nét uit en ik betrapte hem tijdens het lezen met regelmaat op een brede grijns of een plotseling gegrinnik. Het móet dus wel een leuk boek zijn!
Al na een bladzijde of vier, vijf, heb ik de smaak ook te pakken. Een werkelijk bizar verhaal ontvouwt zich langzaam maar gestaag. Het gaat over Allan, die op zijn honderdste verjaardag het bejaardentehuis ontvlucht. Hij gaat op avontuur met alle gevolgen van dien. Onderweg sluiten personages van verschillend pluimage zich bij Allen aan en openen politie en andere geïnteresseerden de jacht op hem. Het laat Allan onverschillig. Allan is heel nuchter, kent geen angst en blijft onder alle omstandigheden rustig en bedaard. Wonderwel is hij een ieder steeds te slim en te snel af en dat levert absurdistische scenes op. Daarnaast is het verhaal doorspekt met terugblikken op zijn lange avontuurlijke leven, waarin hij betrokken is bij veel historische gebeurtenissen van de twintigste eeuw, zoals de ontwikkeling van de atoombom. Het is werkelijk heerlijk nuchter geschreven, met veel droge humor en een logica die je steeds weer doen glimlachen.
Ik verorber het boek in no-time en Man en ik praten er nog wat over na. We vinden unaniem dat dit boek verfilmd moet worden. Even googelen wijst uit dat dit natuurlijk reeds gebeurd is. We plaatsen nog diezelfde middag de bestelling, zodat we de film bij thuiskomt direct kunnen kijken. De film valt ons echter bar tegen. Wat een slechte en zwakke verfilming. Dat boek verdient echt beter! Het is blijkbaar een hele kunst een goed filmscript te schrijven op basis van een boek. Of zoals schrijver Peter Buwalda dat onlangs in het tv-programma Zomergasten zo mooi verwoordde: 'Een boek verfilmen is een karbonade opdrinken met een rietje'.

Colman

En dóór met het vierde boek van mijn zomervakantieboekenleeslijst. Nadat ik eerder dit jaar Heksenkind en Juniper heb gelezen, is het nu tijd voor het laatste deel van de trilogie. In jeugdroman Colman van Monica Furlong komen alle gebeurtenissen en personen uit de eerste twee boeken bij elkaar en worden de nog open vragen beantwoord. Alles wordt duidelijk!
Colman en zijn vriendinnetje Leana komen samen met heks Juniper aan in Cornwall, nadat ze zijn verdreven door vijandige dorpelingen. Het land waarvan Junipers vader ooit koning was, wordt nu geteisterd door haar slechte tante Meroot. Colman, Leana en Juniper doen er alles aan om haar macht te breken. Colman is een mooi verhaal over magie, over angst en verwoesting, over moed en over de allesoverwinnende kracht van liefde. Alles draait om goed en kwaad en gelukkig wint het goede.
Hoewel deze boeken een trilogie vormen, zijn alle delen ook afzonderlijk van elkaar te lezen. Dat vind ik knap werk en leuk om te weten, maar ik raad aan ze lekker alle drie te lezen. De boeken grijpen je vast en lezen zo heerlijk makkelijk weg. Fijne kost voor in de hangmat!

In verband met de kinderen

Van een vriendin kreeg ik het boek In verband met de kinderen. Bij het lezen ervan moest ze aan mij denken en daarom besloot ze het aan mij te geven. Lief!
Nieuwsgierig begin ik in het derde boek van mijn zomervakantieboekenleeslijst. Deze psychologische roman is geschreven door Machteld Bouma en gaat over ouders en hun kinderen, over bloedbanden en het stiefmoederschap. Het is een boeiend en bijzonder verhaal met veel herkenbare dingetjes. Gelukkig is mijn verhaal minder drastisch en complex, maar ik kan me goed inleven in de gedachtenwereld van Wendolyn.
Wendolyn is psycholoog en krijgt een relatie met neuroloog Eric, gescheiden vader van drie kinderen. Door omstandigheden komen de kinderen fulltime bij hun vader wonen en dat betekent voor Wendolyn zich aanpassen, grenzen zoeken en bewaken en schipperen met haar werk. Ze worstelt met haar rol als stiefmoeder en er rijzen vragen over de band met haar eigen moeder. Een paar jaar later gebeurt er iets heel onverwachts en staat de wereld voor Wendolyn op zijn kop. Dan moet blijken hoe sterk de band met haar stiefkinderen is. In verband met de kinderen is een prachtig verhaal over de waarden van familiebanden en de onzekerheden van een stiefmoeder. Een ding wordt duidelijk: je hoeft geen bloedband te hebben om wortel te kunnen schieten.

Teatro del Silenzio

Na een paar heerlijk luie campingdagen komen we toch eens in de benen en gaan de hort op. Toscane heeft zo veel moois te bieden! We bezoeken het prachtige Lucca, de hoofdstad van de provincie Lucca in de regio Toscane en een van de rijkste steden in Noord-Italië. Deze volledig ommuurde stad ademt een en al sfeer uit. Italiaanser dan dat kan bijna niet. We drentelen door de authentieke straatjes en genieten van een zalige bruschetta op een terrasje op Piazza dell’ Anfiteatro.

Piazza dell' Anfiteatro - Lucca

Op de terugweg doen we Lajatico aan, de geboorteplaats van Andrea Bocelli. Een kneuterig dorpje, schitterend gelegen in het Toscaanse landschap én wereldberoemd om het nabijgelegen Teatro del Silenzio. Wat is dit een wáánzinnig mooie plek! Een theater met een wel heel weids decor: hartje Toscane in de volle breedte. In 2006 kreeg Andrea Bocelli de gemeente Lajatico zover dit amfitheater te bouwen. De naam zegt het al: in dit theater heerst volledige stilte. Zodra je het theater betreedt overvalt je de oorverdovende stilte. Je hoort slechts de wind, de vogels en je eigen ademhaling, die de stilte alleen maar versterken. Het hele jaar door is het hier stil. Op een dag na. Dan wordt de stilte doorbroken door de meester zelf, Andrea Bocelli in hoogsteigen persoon. Dit jaar vindt begin augustus het tiende concert plaats en de aankondigingen sieren de straten van Lajatico. Wat zou het een voorrecht zijn om eens zo’n concert mee te mogen maken, op deze plek! Hier, in dit adembenemende decor. Wie weet, ooit. Ik ben in elk geval zwaar onder de indruk van de plek. Om stil van te worden.

Less is luxe

Het tweede boek van mijn zomervakantieboekenleeslijst is een waar feestje om te lezen en urenlang in te rond te neuzen. Less is luxe is het tweede art journal van de hand van Lou Niestadt en is een buitengewoon creatief kunstwerk met handgeschreven letters en veel leuke illustraties. Een lust voor het oog!
Over de inhoud schrijft Niestadt op haar website (een bezoek waard): “Less is luxe gaat over mijn ontdekkingstocht naar een simpeler leven. Een leven waarin genoeg weer genoeg is en minder weer meer. Je leert om stil te staan bij wat je werkelijk wilt en wat je werkelijk nodig hebt. Een simpel leven in materie, maar groots in denken en doen, waarin je niet meer continu in dienst staat van je spullen, je werk, je gezin. Wanneer je de overvloed aan spullen en activiteiten terugbrengt naar de essentie, ontstaat er een overvloed aan tijd, ruimte, verwondering, creativiteit en levenslust: less is luxe!”
De tekst en illustraties vult Niestadt aan met passende en pakkende citaten van enkele groten der aarde. Ontzettend leuk gedaan! Less is luxe levert mij veel inspiratie op. Mijn vakantiedagboek bevat dan ook steeds minder tekst en meer tekeningen. Ik riep - en roep - nog altijd dat ik niet kan tekenen, maar zolang mijn heksjes en Man in een oogopslag zien wat mijn schepsels voorstellen, ben ik een blij mens en teken ik lekker door.

De inleiding van Less is luxe

Bronnen: louniestadt.com, bol.com

De kunst van het vakantievieren

In mijn hangmat op camping Montescudaio in Italië begin ik in het eerste boek van mijn zomervakantieboekenleeslijst. De kunst van het vakantievieren staat boordevol tips om de voorpret te vergroten en je vakantiegevoel te versterken. Ook geeft auteur Jessica de Bloom advies om vakantiestress te voorkomen en het fijne vakantiegevoel langer vast te houden.
Ik ontving dit boek na afloop van een themadag op mijn werk over loslaten. Deze dag vond plaats vlak voor de zomervakantie en was bedoeld om je te voeden met ideeën over ontspanning, loslaten en schakelen. Hoe laat je met een ontspannen gevoel je werk los en hoe zorg je voor een soepele overgang van werk naar vakantie? Een leerzame dag met workshops en mindfulness. En als cadeautje dus dit boek!
Jessica de Bloom deed voor haar studie arbeids- en organisatiepsychologie onderzoek naar vakantiegedrag en op basis daarvan deelt ze behalve tips ook interessante wetenschappelijke inzichten en leuke wetenswaardigheden. Vakantievieren is een kunst. En die versta ik prima.

Zomervakantieboekenleeslijst

Ik las nog nooit zoveel als in deze zomervakantie. Gelukkig was mijn boekenvoorraad groot genoeg en kwam ik niet droog te staan. Wat een heerlijke luie leesvakantie hebben we gehad. Niet dat we niks deden, maar we kozen wel heel bewust voor veel rustmomenten en wisselden onze uitjes steeds af met een of meerdere campingdagen. Dat betekende meters maken!

Eenmaal uitgepakt en geïnstalleerd op camping Montescudaio in Italië duik ik de hangmat in met boek nummer 1: De kunst van het vakantievieren, door Jessica de Bloom. Volgens mij heb ik die kunst op dat moment al aardig onder de knie, maar het boek levert me toch een leuke en verrassende kijk op het vakantievieren op. Behalve tips om je voorpret te vergroten en het vakantiegevoel te versterken geeft de auteur ook advies om vakantiestress te voorkomen. Dit alles is nog verder opgeleukt met wetenswaardigheden en interessante feitjes.


 Kleine heks verorbert Dagboek van een Muts

Boek nummer 2 volgt enkele dagen later: Less is luxe, door Lou Niestadt. Dit boek is een waar feestje! Niet alleen leuk om te lezen, maar ook om te bekijken, inspiratie op te doen en lekker in te neuzen. Het is een art journal over de ontdekkingstocht naar een simpeler leven, waarin genoeg genoeg is en minder weer meer. Handgeschreven en geïllustreerd door Lou Niestadt zelf. Een boek dat minstens net zo leuk en mooi is als haar eerste boek Groots en Meeslepend Leven, waarover ik eerder een blog schreef.

Na dit heerlijke kunstwerk volgt In verband met de kinderen. Deze psychologische roman is geschreven door Machteld Bouma en gaat over ouders en hun kinderen, over bloedbanden en het stiefmoederschap. Een mooi en bijzonder verhaal, met herkenbare dingetjes. Het houdt me vast en voor ik het weet ben ik op de laatste pagina beland. Dat was boek nummer 3!

En dóór met boek nummer 4. Jeugdroman Colman van Monica Furlong is het laatste deel van een trilogie en het vervolg op het boek Juniper, dat ik vorig jaar in de zomervakantie las (zie blog). Mooi om te lezen hoe in dit verhaal vol magie, liefde en verraad alle gebeurtenissen en personen uit Heksenkind en Juniper bij elkaar komen. Alles wordt duidelijk!

Tussen de tukkies door leest Man De 100-jarige...

We slaan ons kampement op in het Oostenrijkse Zillertal. In de campingsauna aldaar, hoe relaxed, begin ik in De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween, op aanraden van Man. Man heeft dit boek van Jonas Jonasson nét uit en ik heb hem nog nooit zo zien genieten van en hardop horen lachen om een boek. Dat moet wel een heel leuk boek zijn. Kom maar op met boek nummer 5. Een werkelijk bizar verhaal over Allan, die op zijn honderdste verjaardag uit het bejaardentehuis wegloopt. Er volgt een aaneenschakeling van absurde gebeurtenissen, die hem allemaal heel gewoontjes lijken te overkomen. Hij blijft er zelf in elk geval heel rustig onder. Allans avonturen worden afgewisseld met memorabele momenten uit zijn eigen leven en die van de geschiedenis van de twintigste eeuw. Heerlijk geschreven met soms prachtige droge logica.

In mijn komende blogs neem ik u graag per boek een stukje verder mee de inhoud in en beschrijf ik mijn bevindingen.