Het verhaal gaat door

Het concert van Andrea Bocelli van zaterdag 27 juli werd op het laatste moment afgelast vanwege het slechte weer. Dat leverde een heel, heel lange, vieze, modderige én toch supergezellig avond op. In de vijf eerdere (onderstaande) blogs vind je daarover uitgebreid verslag. Op maandag 29 juli start het hele circus opnieuw. Om te beginnen, waar parkeren wij de auto?
Vakantieverhalen (6)

Het is maandag 29 juli, 17 uur. Man en ik zijn deze keer zó vroeg, dat er nog ruimte zat is op het geasfalteerde parkeerterrein bij het café, waar we met onze nieuwe vrienden hebben afgesproken. Een prima parkeerplek, dit keer houdt niets of niemand ons tegen om vanavond na het concert snel weg te komen. Het veld waarop we afgelopen zaterdag parkeerden, ligt er volledig geruïneerd bij. Er staan nog twee verlaten auto’s middenin! Voor het parkeren voor de grote meute is deze keer iets verderop een verhard stuk terrein afgezet. Je vraagt je af waarom ze dat zaterdag niet al hadden kunnen inzetten. Er zal over nagedacht zijn.

Onze Argentijnse vrienden Andrea en Luiz komen aangelopen en we begroeten elkaar uitbundig. Andrea schuift een stoeltje bij en steekt direct van wal: “Jullie geloven nóóit wat wij zaterdag nog hebben meegemaakt, nadat we weggesleept werden.”

In geuren en kleuren vertelt Andrea hun verhaal. Zij en Luiz willen hun redder na afloop bedanken en wat tipgeld geven. Maar de beste man zegt dat het hij het niet mag aannemen. Maar waarom niet? “Het mag niet”, zegt de man, “van Andrea” en hij wijst daarbij naar een man die ietsje verderop staat. Andrea? Ja hoor, daar staat-ie: Andrea Bocelli in hoogsteigen persoon, gekleed in korte broek en bergschoenen. Meneer zit dus helemaal niet lekker thuis op de bank, hij is er gewoon bij, samen met zijn broer, hier in de modderbende, daar waar honderden fans de hele avond lopen te ploeteren en te wachten! En Luiz en Andrea tonen ons trots hun selfies met Andrea Bocelli.




Wordt vervolgd ...

Voor deel 7 klik hieronder op 'nieuwere posts'. 

Uit de blubber

Wat een mooie avond vol muziek in het waanzinnig prachtige Toscaanse landschap moest worden, liep uit op een rampzalig én knotsgezellig modderig feestje. Op de parkeerplaats.
Deel 5 …
Vakantieverhalen (5)

De gefrustreerde jongeman (zie deel 3) geeft zich eindelijk ook gewonnen en trekt zich met zijn vrouw terug in de auto. Hij is met al zijn reddingspogingen uren en uren later misschien vijf meter opgeschoten. Hij is moe, afgepeigerd, vies tot achter zijn oren en zijn huwelijk moet op knappen staan. Nee, dan kun je maar beter met de flow mee bewegen en het met medelotgenoten een beetje leuk maken. En leuk ís het!

Het wordt langzaam donker. De ieniemini trekker doet z’n uiterste best en is niet langer meer in zijn eentje. Het duurt allemaal wel heel erg lang, ontieglijk lang, maar gewerkt wordt er zeker en we worden hoe dan ook gered. Vanavond nog. Man monteert alvast de sleephaak aan onze auto. Er rijden kleine en grote tractoren, bulldozers en een off-road Jeep. Elke keer als er een macchina bijkomt, gaat er groot gejuich op. Uiteindelijk wordt de kleine trekker vergezeld door zes of zeven andere machines, die de een na de andere auto uit de blubber trekken.

Wij hebben het zo erg naar onze zin dat we niet eens doorhebben dat we bijna aan de beurt zijn om weggesleept te worden. We staan ons net af te vragen wat Andrea Bocelli himself nu aan het doen is op z’n onverwachte vrije avond. Die zit zeker lekker met z’n vrouw thuis op de bank met z’n voeten in een teiltje water. En Matteo, zoonlief, hoeft dus ook niet op te treden vanavond. Zouden zij wel weten wat zich hier vanavond afspeelt?

Van ons clubje zijn Luiz en Andrea als eersten aan de beurt. Hoera, onze redding is nabij! We spreken af om elkaar maandag voor het concert om 17 uur weer te zien op het terras van het café bij de pendelbussen. Dikke knuffels en zoenen volgen bij het afscheid, door die dikke ellende maak je in korte tijd toch vrienden voor het leven.

Ook Gustavo en Andrea maken zich gereed, het is hun beurt. Ik film hun redding en zwaai ze uit. Ook Sandra en Delian begeven zich naar hun auto. En daar ... komt onze reddende engel aangereden. Het is de off-road Jeep. Een helper haakt onze auto aan de kabel van de Jeep en ik neem nog gauw een foto. Ik bedank de ‘aanhaker’ hartelijk en we kruipen de auto in, klaar om weggesleept te worden. Ik zie nog net dat op het shirt van de aanhaker met grote letters op de rug staat: ABF, Andrea Bocelli Foundation.

 

 

Wordt vervolgd ...
Deel 4 gemist? Klik hier.

Klik voor deel 6 hieronder op 'nieuwere posts'. 

👉 Niet te lang meer wachten ...
Op verzoek van de nieuwsgierigsten onder mijn lezers plaats ik het vervolg (deel 6) niet pas overmorgen, maar morgen (zaterdag 10 augustus rond 12.00 uur) al online. Deel 7 en 8 (slot) volgen dan respectievelijk zondag 11 en maandag 12 augustus, ook rond de klok van 12.00 uur. Veel leesplezier!

Parking Party

Wat een mooie avond vol muziek in het waanzinnig prachtige Toscaanse landschap moest worden, liep uit op een rampzalig én knotsgezellig modderig feestje. Op de parkeerplaats.
Deel 4 …
Vakantieverhalen (4)

Ook onze Colombiaanse buurvrouw tovert een fles wijn en bekertjes uit de auto en houdt het ons vragend voor. Man en ik schieten in de lach en nemen het aanbod aan. We hoeven voorlopig toch niet te rijden! Even later volgen ook hapjes, heerlijke proscutto en panchetta. En ze heeft zelfs doekjes om je vingers af te vegen. Asjemenou. Wat een lief mens, die buurvrouw! Onze zenuwachtige giechels veranderen langzaam in grote grijnzen. We hebben het goed. En waarom ook niet? Beter samen een gezellige tijd maken dan jezelf tot de oren in de modder werken.

Zij heet Andrea, ja echt, en hij Gustavo. Zij is journalist en hij kunstenaar. Zij wilden voorafgaand aan het concert picknicken met vrienden. Gelukkig konden zij hen op tijd inlichten, zodat hun vrienden rechtsomkeert konden maken. Blijft dus over: de inhoud van de picknickmand. Vinden wij niet erg!

Ondertussen maken we ook kennis met Andrea (ja, nog een) en Luiz. Uit Argentinië! Ook zij delen hun proviand; chips en zoutjes gaan rond. We zullen vanavond en wellicht ook vannacht niet verhongeren. Wat die mensen allemaal wel niet bij zich hebben! Alsof ze erop gerekend hebben. Wij hebben slechts een flessie water bij ons.

Er struinen twee chic geklede dames aan ons voorbij, glibberend op hun kekke slippertjes. Ze mopperen en giechelen wat, ze proberen nog enigszins netjes over stukjes nog zichtbaar stro te lopen. Ik hoor dat ze Nederlands praten. Ik vraag lachend waarom ze hun slippertjes niet gewoon uitdoen. Vies zijn ze toch al. Ze voegen direct de daad bij het woord. Delian en Sandra blijven kletsen en sluiten aan bij ons feestje. Uit hun tassen diepen ze wijn en kaas op. En Tuc. TUC! Feest compleet. Our international parking party had just begun!

Op de weg naast het veld komt een, weliswaar minuscuul, trekkertje voorbij gereden. Groot gejuich gaat op. Onze redding is nabij! We proosten op deze vooruitgang, maar kijken elkaar toch licht benauwd aan. Als dit ene ieniemini trekkertje ruim zeshonderd auto’s moet wegslepen, dan gaat de operatie nog wel even duren. Ook staan wij nou niet bepaald vooraan in de rij. Het kan wel morgen worden voordat we hier weg zijn. Gelukkig hebben we het gezellig met onze kersverse moddervrienden.  


V.l.n.r.: Sandra, Marco, Caroline, Andrea (COL), Andrea (ARG), Luiz en Delian. Gustavo maakt de foto.

Wordt vervolgd ...

Deel 1 gemist? Klik hier.
Deel 2 gemist? Klik hier.
Deel 3 gemist? Klik hier.

Voor deel 5 klik hieronder op 'nieuwere posts'.

Vivo per lei

Wat een mooie avond vol muziek in het waanzinnig prachtige Toscaanse landschap moest worden, liep uit op een rampzalig én knotsgezellig modderig feestje. Op de parkeerplaats.
Deel 3 …
Vakantieverhalen (3)

Dames in verfijnde jurkjes met kittige slippertjes of juist fragiel hoge hakken. Mannen strak in pak, met propere witte overhemden. Of meer casual, in wijde witte broeken met frisgestreken blouses. Ze begeven zich allemaal naar hun auto in datzelfde kledderige parkeerveld.

Wij zijn inmiddels bij onze auto aangekomen. Hier en daar doet iemand een poging zijn auto uit deze ellende te bevrijden. Lukt niet. Ik kijk naar Man. Zou hij het ook willen proberen? Ik hoop het niet, maar ben ergens bang van wel. Man ziet de pogingen van anderen aan en concludeert ook dat het totaal geen zin heeft. Een enkeling komt wel los uit de modder. Het blijken four wheel drives te zijn.

We maken een praatje met onze ‘buren’, een Colombiaans stel. Gespannen en giechelend kijken we samen naar de falende pogingen van mensen die het steeds weer proberen. Waarop wij elkaar steeds weer bevestigen dat we niets anders kunnen doen dan wachten op hulp. Maar zou die wel komen, en wanneer? Er staan hier minstens zeshonderd auto’s, dat wordt een flinke operatie. Waar zijn eigenlijk die stoere parkeermeneren gebleven?

Na lange tijd loopt er iemand van de organisatie voorbij die weet te vertellen dat hulp onderweg is. Dat is goed nieuws. Maar hoe of wat of wanneer, hij geeft geen idee. Dan zijn er mensen die zo’n mannetje gaan uitschelden. Niet te geloven! Sowieso neemt bij veel mensen om ons heen de frustratie toe. Anderen kijken het wat aan en lijken te berusten in de situatie, zo ook wij. Wat kun je anders? Gefrustreerd blijven proberen weg te komen? Tegen beter weten in? Daar doen wij niet aan mee.

Zo is er een jongeman druk in de weer met houten paaltjes, die hij wanhopig onder de voorwielen probeert te timmeren voor meer grip. Vervolgens schreeuwt hij zijn vrouw achter het stuur allerlei aanwijzingen toe en volgt er een nieuwe - verwachte - mislukte poging. De auto zakt steeds dieper in de mud en de frustratie van de man bereikt zijn hoogtepunt. Daarentegen klinken verderop ineens de overbekende klanken van Vivo per lei van Andrea Bocelli en Laura Pausini uit een autoradio. Mensen zingen mee, met een wijntje in de hand, dansend op blote voeten in de modder. Zo kun je de ellende ook ondergaan en het lijkt mij de beste, de enige manier.

Wordt vervolgd ...

Deel 1 gemist? Klik hier.
Deel 2 gemist? Klik hier.

Voor deel 4 klik hieronder op 'nieuwere posts'.